Warmte auteur Hubke

.

Geloof

Nu alles faalt, heeft dit alleen nog waarde
 Voor mij, die nooit één waarheid hebt ontdekt;
 Ik zal van U niet scheiden als deze aarde
 Mijn pover lichaam dekt.

Ik heb maar één geloof: nooit gaat verloren
 Wat eens de liefde zalig heeft bevrucht,
 En waar er twee elkander toebehoren
 Is zelfs de dood geen vlucht.
 

Gefeliciteerd

'Herinner jij je dat prachtige
 horloge nog dat ik een jaar of
 vijf geleden verloren heb?"
 'Jazeker.'

 'Weet je nog hoe ik werkelijk
 overal heb gezocht maar het ner-
 gens kon vinden?'
 'Reken maar.'

 'Trek ik gisteravond een oud vest
 aan dat ik in jaren niet meer
 heb gedragen en nou geef ik jou
 te raden wat ik in het linker
 zakje vond?'

 'Gefeliciteerd! Je horloge!'
 'Nee. Het gat waardoor ik het
 verloren moet hebben.'

.

.

.

Weet je nog.....?

Weet je nog, ons eerste huis?
Het was verklaard als onbewoonbaar.
Nou ja, het was er ook niet pluis.
Wij deden onze zin, we gingen er toch in.

Het wemelde er van de muizen
en op zolder zat een rat.
De mensen schudden met hun hoofd,
maar ja, wat hinderde ons dat.

We pakten heel hard aan, 't is waar.
De muizen hebben we gevangen,
de rat werd door de hond gepakt.
Bang was ik niet, we waren immers bijelkaar.

Weet je nog, dat voorjaar?
We kregen onze eerste zoon.
We huilden van geluk.
Ons leven kon niet stuk.

Het was er toch zo heerlijk,
ik denk dat steeds maar weer.
Er groeiden zomaar grote bossen narcissen,
als een kind, zette ik ze overal neer.

Ik vraag je: "Weet je nog?"
Dit was wel zestig jaar geleên.
Je kunt het toch niet weten,
want lang geleden ging je heen.

Het zijn alleen herinneringen,
het zijn er o zoveel....
Ze hebben alleen waarde
Als ik ze met jou deel.

.

.

.

2015

Soms zit het mee, soms zit het tegen
Na zonneschijn komt ook weer regen
Na vandaag gewoon weer morgen
Na plezier ook weer zorgen
Na een foutje weer de zegen.

2015 wordt een jaar
Om te leven voor elkaar.

.

                                                                        Lange tijd

Lange tijd gaat het goed,
stromen de rivieren vriendelijk naar zee,
bloeien de bloemen,
dartelen de vlinders,
slapen de filosofen in de brede schaduw van het dualisme,
geven mensen elkaar gelijk,
is het leven zacht en grootmoedig,
fluisteren meisjes in een oor:

'Laten we..enzovoort,
o laten we altijd...enzovoort...'

Heel lang gaat het goed,
onwaarschijnlijk lang gaat het onwaarschijnlijk goed.
Het gaat nog altijd goed,

zelfs nu gaat het nog goed
en nu.

.

.

.

Gebed voor de galg

… Toen werd ik, zonder luister naar men zegt,

geboren, en in ‘t krieblend stroo gelegd,

hetgeen terstond de weelge netels van

mijn zinnen wekte: was ik niet een man? …

Daar waren, weliswaar, een maagre koe

en enkele herders, maar die waren moe

van ‘t jagen naar hun ordelooze vee,

dat klaver in andermans velden sneê.

Daar was nog, zegt men zelfs, (men zegt zoveel),

een rijke koning uit elk werelddeel.

Mijn moeder glom daarbij van hoovaardij,

(om minder zoudt ge ‘t doen). Maar, vader, hij,

die man-van-orde was, schudde de hand:

aan dezen jongen is geen rechte kant!

en stapte ‘t af ten stal, waar ‘t zwijn dien dag

in de aureool van zeven viggens lag.

… o Vader, die mij laafde met uw zweet,

dien elkendeen, om uwe vrouw, vergeet,

de kudde-kristen en de evangelist,

die liever van Maria droomde, en wist

te praten van heur haar, heur hart, heur hemd,

(omdat de lof van vrouwen vrouwen temt

misschien…). O gij slechts hebt me gansch doordacht:

was ik geen dwarslijn in uw levensjacht?

Waar ik voor persen stond van zatten wijn,

voor dorpen die in dankbre doening zijn:

al deze vreugde viel me laks en loom;

ik hoorde van het leed den onderstroom

en zag niets dan wat zich ter schaduw vleit,

dan overlast of de onvoldongenheid,

den appelaar dien God den bloei misjont,

‘t onnoozel kind en ‘t schaap, den maagren hond,

den leurder en zijn wij, die voor den wind,

bij nacht, geen deken en geen schutsel vindt,

den vedelaar met zijn gesprongen snaar,

het misgewas, den sul, den broddelaar,

de padde met één oog en de’afgebeulden bok,

die elke idyl verpesten met hun wrok.

Ik was het miasme dat scheidend drong

in elke zelfvoldaanheid. ‘k Was de wrong

die rechte lijn kluwt, de vissers ‘t net

belastte met mijn in-zicht en mijn wet,

waarvoor ik ‘t bij Herodes heb ontgeld,

lijk een voor-zichtige oom het heeft voorspeld,

eens bij de lamp, een avond aan mijn huis:

Worg dezen knaap: hij eindigt nog aan ‘t kruis!

o Goedertierenheid, die nog een galg

en nog drie spijkers vondt voor mijnen balg!

.

.