Archief

Springend van de tak op de hak

Ik hoor het je al zeggen, An,

dat zet je fout

maar dat doe ik even totaal niet,

wacht maar tot je het einde

van deze kreet ziet.

Een gewoon mens zou

springen van plezier,

dat doe ik allang niet meer,

maar wat ik wel doe:

waar ik me op betrap,

ik spring letterlijk van

de hak- op de tak.

Eenmaal aanbeland

op die bewuste tak,

brak dat kreng zodat ik

met een misselijkmakende smak,

beneden kwam.

Vanaf dat moment heb ik besloten

me geen appels meer voor eieren

te laten verkopen

en zo kon het voorkomen dat:

ik voortaan spring van

de tak- juist ja op de hak!

... Van de tak- op de hak of van de hak op de tak ...

.

.

.

.

HIJ HAD GEEN TALENT

Hij had geen talent voor tragiek,
 verdonkeremaande rampspoed
 bij het leven, meanderde
 door een landschap tot aan
 een toevallige stad
 waar hij plotseling zag:
 hier kom ik vandaan.

 Af en toe viel hem in
 dat hij misschien wel bestond.
 Ook zag hij een vrouw
 van wie het bestaan
 met geen pen
 te ontkennen.

 Ze paarden en hadden geluk.
 Toen hij later tot zijn verbazing
 het leven moest laten
 liet hij één boodschap na:
 als jullie mij gaan verstrooien
 ga dan met je rug naar de wind toe staan.

.

.

Gered

Op een nacht lag ik wakker en hoorde

mijn hart niet meer slaan.

Ik ging dood dus niet uitverkoren

of wedergeboren. Ontdaan

dacht ik: voor eeuwig verloren.

Ik had, als ik kon, wel op willen staan

maar waarom zou ik mijn ouders storen?

Het was gedaan, het was gedaan.

'k viel in slaap onder stil geschrei,

was bevreemd toen het ochtend werd.

angst begon later te tanen,

vooral toen de meester eens zei:

bekeringen gaan gepaard met tranen.

Ik had gehuild, was dus gered

.

.