Naar de inhoud

Fjak@

akke.beakke.be

Image and video hosting by TinyPic

Archief

nooit opgegeven strijD. Schrijver onbekend.

nooit opgegeven strijD

Ik leerde u kennen,
 Als iemand die me iets leerde.
 Zonder iets te weten,
 Leerde u me meer.

 U wist dat iets me dwars zat,
 U wist dat ik niet vrolijk was.
 Maar u was slimmer,
 Dat was zo.

 U wist me te laten denken,
 Aan dingen die ik moest doen.
 U wist me gedachte af te leiden,
 Van die dingen waar ik mee zat.

 Daarna zag u me druk,
 Bij de soap als het eerst.
 Ik wou alle pijn niet kennen,
 Maar u wist dat.

 Toen leerde ik u kennen als collega,
 Gewoon iemand toen nog voor mij.
 Maar u wist hoe ik me voelde,
 Dat was anders voor mij.

 U liet me schrikken,
 En ik vertelde u een hoop.
 Ik kon alles laten gaan,
 De scheelde een hoop.

 U won mijn vertrouwen,
 Wat niet snel iemand lukte.
 U wist me te helpen,
 Zoals niemand anders kon.

 Voor mij werd u een vriend,
 Een 2de vader bovendien.
 Ik had iemand gevonden,
 Die me snapte en me begreep.

 Bij elke traan een knuffel,
 Wat ik toen nog niet kende.
 Het voelde fijn,
 Alsof iemand toen pas om gaf.

 Ik kon bij u alles kwijt,
 Ik kon me hart luchten.
 Dit maakte mij tot een ander mens,
 Iemand met emoties.

 Maar nu gaat u weg,
 We houden contact dat weet ik.
 Maar tranen stromen,
 Over me wangen.

 Nog nooit heb ik zoveel gevoeld,
 Voor iemand zoals u.
 Het vertoruwen het voelde fijn,
 U had vaak wijze lessen.

 Lang leven de eigenwijsheid,
 Die ik bezat.
 Maar u wijze woorden,
 Die wel eens wat bot konden zijn.

 Wisten mij wel te overtuigen,
 Het gaf mij iets om over te denken.
 Iets op hoop uit te putten,
 Iets om vast te kunnen houden.

 Dadelijk ver bij elkaar vandaan,
 Van aarde naar maan.
 Maar wetend dat u altijd,
 Dat  een deel in mij blijft bestaan.

 De knuffel die ik zal missen,
 Het beetje vertrouwen om mij heen.
 Maar bedankt voor alles wat u gedaan heeft,
 U blijft mijn beste vriend voor altijd.

9 reacties Reageer op dit bericht

vergeelde foto

vergeelde foto



lang geleden echt voor lange tijd
iedereen hier te zien is dood
geforceerd proberend gelukkig
te kijken
doch onderwijl de zorgen af te lezen
van de verstomde gezichten

ik heb ze nooit gekend
toch schijnen het mijn voorvaderen te zijn
niets herken ik van mezelf niet meer
in deze holle uitdrukkingen
ik leg het photogram terug
met de gekartelde randen
tot een volgende keer
beste familie

4 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Fjak@

↑ Terug naar de berichten