Categorie: Gedichten

Niemand kan mij beter kennen
dan jij me kent

jouw ogen waarin wij slapen
alle twee
gaven mijn mensenblik een beter lot
dan de nachten van de wereld

jouw ogen waarin ik reis
gaven de gebaren van de wegen
een zin aan de aarde onthecht

in jouw ogen zijn wie ons wijzen
op onze eeuwige eenzaamheid
niet meer wat zij dachten te zijn

niemand kan jou beter kennen
dan ik je ken.

Paul Eluard

De morgenstond...

Er was geen vuiltje aan de lucht
Tenzij een stukje maan
Dat nog van de nacht tevoren
Stil is blijven staan.

Er was geen één geruchtje
Dan het tjilpen van een grijze mus
Die kruimels pikte van een oude krant
Met het nieuws van alles en wat.

Er was geen ziel op straat
Tenzij de oude postbode blij gezind
Die in de vroege morgen
Al met de liefdesbrieven rond ging.

En er was helaas! er was helaas ook ik
Die nog heel laat bij vrienden was
En met euvele moed
Naar mijn sleutels zocht..

Achteruit lopen

Als ik kijk naar alle dingen
die ik weet en heb gedaan,
dan weet ik niet waar te beginnen
en kan ik bijna niet verdergaan.

Ook al is het mij vergeven
en heb ik nu alleen maar hoop,
moet ik mij omgekeerd op weg begeven
zodat ik niet meer achteruit loop.

Een maand later

Soms verveelde ik me zó
dat ik alvast naar school stapte
om mijn voeten de weg te tonen.

Ook dekte ik luid de tafels
van 4 of 6 of 9, maar daar kon
mijn zus niet tegen.

Mijn beer zei niet nee
op mijn dictee, hij werkte mee,
maar met heel onzichtbare inkt.

Een maand later schuifel ik
met onwillige schoenen de klas binnen,
vermink hakkelend de tafels
van 7 en 8 en kleuren mijn punten
hoogrood bij een dictee.

O, wanneer regent het opnieuw
vakantie?

Ontmoeting tussen jong en oud.

Bronskleurige bladeren dwarrelen in de wind.
Een stokoude man, met de geest van een kind,
staart dromerig voor zich uit.
Twee dikke tranen,
die zich kronkelend een weg banen
tussen de diepe rimpels van zijn perkamenten huid
en, als glinsterende pareltjes trillend blijven hangen,
een paar seconden maar
in zijn grijze stoppelbaard.
Er groeit in hem een groot verlangen
naar wat liefde, vriendschap en begrip.
Het broze geluk
sprong als een zeepbel stuk.
Waarom heeft men hem verlaten?
Waarom wil er niemand met hem praten?
Is oud zijn dan een schande?
Hij rilt, steunt het hoofd met verweerde handen.
Heeft het leven nog wel zin?
Wat wil je dat ik begin?

Plots een stemmetje dat klinkt als klatergoud!
"Toe opa, je bent nog niet te oud."
"Speel met mij alsjeblieft."
Zijn ogen schitteren, toch nog geliefd?

Betere Ik

Ik ga je weer leiden, ik, je betere ik

want je bent toch in wezen een wereldse vrouw

dat weet je toch best

Ik zal wat je kunt tot uiting brengen

je talenten tonen en je liefde zichtbaar maken

Ik maak je optimaal

We gaan doen wat we willen doen

We nemen de tijd want we hebben de tijd

om te doen wat we willen doen

Kijk naar de vogels

altijd in staat hun vleugels uit te slaan

en warmte te vinden als het koud wordt

Wendbaar zijn zij en zo ben jij

Zie de leguaan zich warmen in de zon

nooit witheet en nooit ijskoud

laconiek ik hij en zo ben jij

Zie de gepantserde dieren

het schubdier en het gordeldier

Schud het negatieve van je af

als schilfers op de huid van zo'n dier

Dan snuffel je in 't warme zand

en ben je gelukkig in eenvoud

Je gaat je weg en die is juist

want die bepalen wij

Jij en ik want jij en ik zijn één

Als ik je leid ben je jezelf

Ik ben jezelf want ik ben jou

Ik, je betere ik

Ik neem het voortouw in je leven

Je bent nooit alleen want ik ben nooit alleen

Ik heb jou en jij hebt mij

Ik ben dankbaar daarvoor en blij

en zo ben jij

want wij zijn altijd WIJ

 Eenzaamheid

Er werd gepraat
nog meer gevoeld
maar waar het
werkelijk om ging,
dat werd niet
uitgesproken
Er werd gewacht,
wie zou het wagen,

wie zou die ene vraag
gaan vragen?
Wie zou dat ene
antwoord geven?
Een snik, een zucht,
gebakken lucht,
moment voorbij
van raken en spelen
Verspeelde tijd
is niet te delen

Tegenstrijdigheden

Ik heb geen vrede en ik kan niet strijden,
ik hoop en vrees, ik gloei en ben van ijs,
ik zweef naar boven en ik lig te lijden,
ik heb de wereld lief, die ik misprijs!
Ik ben verlost en kan me niet bevrijden,
ik heb houvast en raak toch van de wijs,
ik voel me levend en gestorven beide:
ach, liefde is zowel de hel als paradijs!
Ik zie verblind, ik schreeuw en kan niet praten,
ik haat mezelf en houd van iedereen,
ik roep om hulp en wil het leven laten,
Ik huil van vreugde, ik lach terwijl ik ween,
leven en dood kwelt mij in gelijke mate:
en dit, o liefste, komt door jou alleen!

.

Thuiskomen is een tuin. Met vogels.

Thuiskomen is een tuin. Met vogels.
Met muntekruid tot de rand toe gevuld.
Een duif vliegt porceleinblauw over
in een klapwiegend ongeduld.

De bomen kalkwit langs de muren,
verwilderd. Distels staan in zaad.
Grasvinken in verborgen polken.
Dit wist zij steeds: de tuin bestaat.

Het perk vol zijden pluimgewassen,
kamille, wilde weegbree, merels op het grind,
het onkruid hoog, blond stof op terrassen.
Een enkele maal staat men van vreugde blind.

Liefhebben

Liefhebben is in droefheid zich vermeren, en voller worder van een vreemd erbarmen,
en langzaam tot de bodem weer te keren
als men ‘t geluk drinkt in elkanders armen.

Want wie bemint neemt ook de droefheid over
die zich in ‘t andre, zo geliefde leven
genesteld heeft als schaduw in het lover
nevens het zonlicht en daarmee verweven.

Liefhebben is opgroeien in verdriet
en dan, in de berusting van het zwijgen,
de toppen van het leven te bestijgen,
tot waar men in het dal der tranen ziet,
dat zacht en blauw is en schier onbewogen,
als somtijds droefheid is in kinderogen.

.