Categorie: Gedichten

De bomen komen uit de grond

en uit hun stam de twijgen

en iedereen vindt het heel gewoon

dat zij weer bladeren krijgen

we zien ze vallen op de grond

en dan opnieuw weer groeien

zo heeft de aarde ons geleerd

dat al wat sterft zal bloeien.

Piep zei de leeuw

Een leeuw die door het bos liep
brulde niet maar zei plotseling “Piep”.
Een aap riep uit een boom omlaag:
“Hebt u soms de griep vandaag?”
“Ik voel me fijn,” zei de leeuw,
“maar ik heb geen zin in dat geschreeuw.
Laat mij voor één keer in mijn leven
ook eens een aardig piepje geven.”

De geschiedenis van Pig Pag Pengeltje

Pig Pag Pengeltje
Viste met een hengeltje
In het klare nat.
Pig Pag Pengeltje,
Zwiepte daar geen stengeltje,
Sprong daar niet een kikkertje,
Zo'n olijk vrolijk dikkertje
In het kikkerbad?

Pig Pag Pengeltje
Was een dapper bengeltje,
En zo vlug als wàt.
Pig Pag Pengeltje
Lei direct zijn hengeltje
Achter zich op 't pad.
....O zo zacht, je hoorde 't niet,
Boog hij over naar het riet....
Kijk, daar zàt het kikkertje! -
Nou, dat wàs m'een dikkertje!
Haast je, kikkertje, haast je, man:
Daar komt Pig Pag Pengeltje an!
Kikkertje, dat wordt je dood!
- - - - - - - - - - -
Plons plas plengeltje!
Dáár ligt Pig Pag Pengeltje
Naast het kikkertje in de sloot!
Haastig kroop, met veel geluid,
Pig Pag Pengeltje er weer uit.
- Pig Pag Pengeltje heeft nooit nadien
Naar een kikker meer omgezien.

 - Als niemand luistert naar niemand ...

als niemand

luistert

naar niemand

vallen er doden

in plaats van

woorden

Sluiting

Als ik morgen niet opsta
moet je niet schrikken:
per slot, elke opera
en alle toneelstukken
hebben hun ogenblikken,
het vallen van gordijnen
of andere ongelukken.

Dit is dan et mijne.
Sluit dus mijn gezicht,
doe die mond en twee ogen
maar netjes dicht
en ik ben voltooid.

Laat zo maar gaan,
en die oren mogen
nog openstaan,
want je weet nooit

Ware liefde

Wat was dit opeens een levend huis
toen ik zag dat het vlekje van zopas
geen werkelijk gezichtsbedrog was
maar een voortvliegerige muis!

Wat was de doos computerpapier
met de stapel boeken waar die naast staat
toch opeens een hele dorpsstraat
met zijsteegjes voor het pootjesdier!

Het had altijd zo'n gevaarlijke haast
van mijn liefde wilde het niets weten
van mijn cornflake wilde het niet eten
van alles leek het meer en meer verbaasd.

Na drie dagen kwam de vierde dag
als eerste dat ik haar niet zag.
De verwarmingwas aan. De kamer heet.
De vijfde had ik haar weer niet gezien.

De kamer geurde bovendien
naar oliesoep met kippezweet.
De zesde dag rook een hoek helaas
naar hazewol met schaamtekaas.

De zevende - wat weten wij
van onze naasten en van mij
of waarom ik zo akelig veel
hield van een propje grijs fluweel

Ik ben geen reus meer en de doos
die naast de stapel boeken staat
is ook al sinds een hele poos
terug in zijn oud formaat.

Verliefd

‘k Had gedacht dat ik… Hoe heet dat?
Dat het me wat meer zou doen.
Dat ik nachten niet zou slapen
na die allereerste zoen.

En mijn hoofd niet naar studeren,
niet meer eten ook, afijn:
louter leven van de liefde,
rozengeur en maneschijn.

Maar ik voel echt niks bijzonders,
beide voeten op de grond.
‘t Zal vast reuze abnormaal zijn,
‘k ben misschien niet eens gezond!

‘t Zou natuurlijk ook nog kunnen
- daarop houden we ‘t dan maar -
dat dat meisje wel op mij viel
en ik (sorry) niet op haar.

Kennismaking

Ze waren beneden weer vaag aan het feesten,
Ik weet niet waarom.
De meesten liepen zich traag te bedrinken
En zagen eruit als proefpersonen
Zonder werk, ze gedroegen zich donzig.

Ze roken naar vers lauw vlees te vroeg uit handen
Gegeven door slonzen van moeders.
En niemand hield zijn gezicht voor zichzelf.
En allemaal klonken ze bloter omhoog
Dan hun eerste bedoeling.

Ze gingen door kamers en gangen dansend op zoek
Naar hun bloedvorm.
Ze tasten ook hier in het duister van ons.
Hun romige glimlach trok strak als fluweel
Van gemaskerde messen.

Wij beiden hingen ons levensgevaarlijk gearmd
Over de leuning te verdiepen in de dampkring
Van kaarslicht, rock-’n-roll en blowers.
Wij hoorden soms ouders vliegensvlug doodgaan
In roestende dorpen.

Wie zou ik zijn als jij mij niet had vastgenomen
Halverwege die draaiende trap in de schemer?
En zou ik hier wel zijn vandaag
Als deze hand daarboven niet klem was geraakt
In je hand?

Neem mij tot je

Neem mij tot je
als brood. Drink mij,
adem mij in.
De binnenkant van je huid
zal ik kussen, je gebeente
verwarmen. Je hart
dat als een getergde vogel
tegen de kooi van je ribben slaat,
zal ik liefkozen zachter dan
het licht de toppen der bomen.
Om alles wat mij
niet langer lief kan zijn.
smeek ik je: lijf mij in.
Buiten jou kan ik niet leven.

Onder de appelboom

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldaam
zacht voor de tijd van het jaar,
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom

ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

en later hoorde ik de vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

.