nauwelijks

en als dan
zij
haar paan ontvouwt
tot tent voor tweezaamheid
waar schemerheuvels
naar kandelarentepels glooien
wachtend op de vlam

en als dan
de tamtamroffel in haar bloed
van huid tot huid
de kode seint
dat de vulkaan ontwaakt

en als dan
enkele kernrampen later
holbewoners
in de aslaag delvend
ons verstrengeld vinden
zal ik
glimlachend fluisteren
dat hier de tijd heeft stil gestaan

zilverwit seint de sikkel
op statig zwart
afgemeten 1 glimlach
die dapper
je paniek verbijt
maar niet de felle vonk verhult
die gloeide in je ogen
toen ik zag hoe naakt je was
in europese kleren
vol heimwee naar de sluier nu
buiten de vertrouwde gouden kooi

de vermoeide genen
van slaafse odalisken
besneden en verkracht
ontwaken frustrerend traag
tot onverhoeds
door dat masker breekt
een hels orkaan
het bruisend bloed van attila

je wilde droom
om kromzwaard trekkend
je hartslag sneller en luider dan
de oorverdovend roffelende hoeven van
hitsige steppenpaarden
door nachtelijke straten beuken
schatererend
bange brave burgers wekkend
achter huiverende gordijnen
zegedronken ketens breken
de flarden van je sluier
bloedbesmeurd
met daverende borsten
uitzinnig wild
de triomfkreet krijsen
in 1 eeuwen onderdrukt orgasme

je ogen spoelden
het erosiestof van handjesgeven
want ademloos
voelde ik het foutloos samenklikken
van ruimteschip aan ruimteschip
voor anderen ongehoord
het flitsen van de kodes
tastbaar nu
de glimlach
wie stelt de vraag
waarop het antwoord ja zal zijn

herken ik in het verkoolde hout
de resten van
de brandstapel
waarop jouw oermoeder brandde
het magische merk
(stigma)
van lang vergeten wijsheid
onder eeuwen nu bedolven
herinner je de macht
onvatbaar in papieren boeken
druïde-priesteres
laat ons bevrijd van kleren
uit deze eeuw ontsnappen
sakraal traag vieren
de ritus van
de vruchtbaarheidsgodin

wat ooit mysterie was terra incognita
het land waar sprookjes groeiden
geweven door wie niet beter wist
nu platgetreden door toeristen
de laatste tickets onverkocht
dit kan geen verflaag meer redden
koningin van de nacht
bij het grauwe licht van
dit dooiend winterweer
verschrompeld tot
1 zielige legende

over beproefd winterijs
komt ze aan
met korenblonde haren
& toendra ogen bodemloos
elastisch verend ronde wangen
stralen woordeloos
en herfstborstjes
kundig opgetild
glimlachen zich dapper jong
seinen
dat in het hongerige braambos
nog steeds de asse smeult
om woeste steppebrand te worden

door het vermoeide floers
van jarenlange nachten
& roezerige woorden
heel even soms
verbijsterd
1 blik van grijze ogen
die alles zagen

je draagt 1 kleed van sprookjesflarden
enkeldiep verzinkend in
het drijfzand
aan de oevers van de styx

het moet eenzaam zijn nu
daar op de barrikaden
nu de strijd gestreden is
en toegesnelde gieren geil
krijsend vechten om de buit

uit onbegrepen koranverzen
hebben hypokriete vaders
sadistische ketenen gesmeed
hun vrouwen en dochters
met sluiers gewurgd
wat was de schuld van het meisje
dat levend begraven werd

de ketenen van de taboes
opstandig verbrekend
werp ik het pantser af
van eeuwen slavernij
en wonden likkend
wil ik herboren worden

de genen van
kleopatra en sheherazade
van hitsige odalisken
en wrede amazones
krijsen in mijn bloed

eerlijk naakt
wil ik
herboren worden
met jou
in jou
mijn tweede huid voorbij

islands never meet

but people
can build bridges

they seldom last

if you ever kill me please
do so in the morning
early
before I stop
hating another day

niet de stormram der mongolen
maar ongetelde winters
hebben de sjinese muur gesloopt
of kan het
dat het stille tranen waren
van wie nooit 1 paleis betrad
& enkel dromen had

laat mij tijdeloos
nirwana proeven
van je lippen
je adem drinken
oorverdovend stil
de tamtam horen
van je hart

voor jou voor jou voor jou
en vele allen
blijft bewust onzichtbaar
het nauwelijkse trillen
van mijn al te strak gespannen opperhuid

want

ik ben de donkere lichtstad
onder het patin van mijn hongerweelde
miljoenen mijlen uitgehold
door een problemen-metro-net

dat

voor jou en vele allen
onder een beschaafd patin geborgen
glimlachend ongevaarlijk
mijn opperhuid vibreren doet
en soms een beetje scheuren

nooit
heeft ooit
de jakhals van het wereldnieuws
het laatste
dat nooit het laatste is
zijn laatste kreng verslonden
het laatste prille kinder lijk
met veel jargongevoel
en saus van kapitalen
van vetjes en kursiefjes
tot lettertjes gemalen

omdat

milmjarden gieren azen
dagelijks
wekelijks
naar afgekloven knokenbrij
nog vunziger
na de verteringsweg
van het joernalistieke
maagproces
het rotatieve
darmproces
tot faecesvoer
dagelijks
wekelijks

want ook het jakhalsjong moet
eten

sarkasme is een vorm van humor
waarmee weinigen lachen

(en die dus meestal ernstig genomen wordt)

en als dan
kernrampen later
holbewoners
in de aslaag delvend
ons
versteend verstrengeld vinden
zal ik
glimlachend fluisteren
dat hier de tijd heeft stil gestaan

tussen de miljarden woordenschelpen
zit heel soms
één parel
de wijze
herproeft die éne parel
levenslang

niet
van wilde ruiters uitzinnig
de dolle schuimvlokroes
de hoevenhartslag koorts
vloekend & striemend in waanzin
de naakte flank
(de huiver bloed)
omdat het hert ontsnapt
& rillend voor zijn slachter
hatend dankt
bij de herkenning van
het sinjaal jachthoornovervloed