miss verstand

woordloos spinnen ogen
dapper draden wevend
1 rag dat
oude wonden heelt
& druppels gaart uit dauw
gekoesterd als diamant
in 1 verdorde bedelhand

jij bent de powezie
die ik tot woorden kneed
tot sprookje streel
en nooit meer morgen
altijd nu
altijd jij

als ik
met de vingertoppenvezels
van heel erg lang geleden
opnieuw als voor het eerst
je onberoerde huid ontdek
hoe het was
die eerste huivering van borstjes
met schuchter trotse knoppen
komt weer de roes van tederheid
voer ik je mee
met wapperend zwarte burnoes
over de heuvels van de sahara
ver voorbij timiaouïne
door het rode zand
naar de kamelenharen tent
der toeareg
waar we samen dromend
de liefde her-ontdekken
& zelfs de palmboom horen groeien

het pantser eenzaamheid
gehavend maar
met heimwee overgoten
wurgt jou & mij
tot lege handen reiken
de taalkloof overbrugd
door ons woordeloze krijsen
waarin ogen vochtig seinen
naakt & kwetsbaar
dat ja het antwoord is
op alle vragen

oesterschelpenborstjes
moe & leeggegeven
schrompelen
ongestreeld
onder de eeltlaag van
reeds lang gestolde lava
waar vergeten parels
huivertartend
naar kelkhanden hunkeren

het stekelige bolster
versteend nu & vergroeid
onlosmakelijk
met wat elfenborstjes waren
ooit
in verbittering
verschrompeld & verlept
maar bovenal verloochend
niet meer het trotse uithangbord

lang niet langer
angels
uitdaging voor de prooi
het jachtseizoen
onherroepelijk voorbij
tenzij
met strijklicht mild
mijn lens 1 sprookje mag penselen
andermaal
1 laatste maal

& als zij dan
ontheiligend brutaal
elke man vervloekt
het troosteloze slagveld toont
waar alle groen verschroeide
tot grauwe rimpelhuid
& enkel nog de gruwel rest
van de verloren oorlog
kan huiverend slechts
vingertoppenpowezie
uit fluisterwoordjes behoedzaam
ragfijn 1 sluier weven
wazig de pijn in nevels hullen

hopend op
1 vage glimlach
& mogelijk toch weer
1 nieuwe tweede huid
die zij dan hunkerend af moet leggen
voor ik haar bereiken kan
toch nog

dag slang

dag fles

dag slangeske slang

en dag flesseke fles

dag zuurstofslang

van de zuurstoffles

naar neuzeke neus

van fjetteke fjet

dààààg

dag fjet

dag opa fjet

hoe lang nog

arme ouwe fjet

als de sjinese courtisane
die ooit 1 keizer baren zal
haar sluier licht
met de mysterieuze glimlach van
porseleinen lippen
afdaalt van haar troon
de glazen mantel vallen laat
en oog in oog komt staan
dan
smelt albast
verschrompelt god tot vrouw