gerecykleerde wijsheden

woordloos spinnen ogen
dapper draden wevend
1 rag dat
oude wonden heelt
& druppels gaart uit dauw
gekoesterd als diamant
in 1 verdorde bedelhand

jij bent de powezie
die ik tot woorden kneed
tot sprookje streel
en nooit meer morgen
altijd nu
altijd jij

als ik
met de vingertoppenvezels
van heel erg lang geleden
opnieuw als voor het eerst
je onberoerde huid ontdek
hoe het was
die eerste huivering van borstjes
met schuchter trotse knoppen
komt weer de roes van tederheid
voer ik je mee
met wapperend zwarte burnoes
over de heuvels van de sahara
ver voorbij timiaouïne
door het rode zand
naar de kamelenharen tent
der toeareg
waar we samen dromend
de liefde her-ontdekken
& zelfs de palmboom horen groeien

het pantser eenzaamheid
gehavend maar
met heimwee overgoten
wurgt jou & mij
tot lege handen reiken
de taalkloof overbrugd
door ons woordeloze krijsen
waarin ogen vochtig seinen
naakt & kwetsbaar
dat ja het antwoord is
op alle vragen

oesterschelpenborstjes
moe & leeggegeven
schrompelen
ongestreeld
onder de eeltlaag van
reeds lang gestolde lava
waar vergeten parels
huivertartend
naar kelkhanden hunkeren

het stekelige bolster
versteend nu & vergroeid
onlosmakelijk
met wat elfenborstjes waren
ooit
in verbittering
verschrompeld & verlept
maar bovenal verloochend
niet meer het trotse uithangbord

lang niet langer
angels
uitdaging voor de prooi
het jachtseizoen
onherroepelijk voorbij
tenzij
met strijklicht mild
mijn lens 1 sprookje mag penselen
andermaal
1 laatste maal

& als zij dan
ontheiligend brutaal
elke man vervloekt
het troosteloze slagveld toont
waar alle groen verschroeide
tot grauwe rimpelhuid
& enkel nog de gruwel rest
van de verloren oorlog
kan huiverend slechts
vingertoppenpowezie
uit fluisterwoordjes behoedzaam
ragfijn 1 sluier weven
wazig de pijn in nevels hullen

hopend op
1 vage glimlach
& mogelijk toch weer
1 nieuwe tweede huid
die zij dan hunkerend af moet leggen
voor ik haar bereiken kan
toch nog

dag slang

dag fles

dag slangeske slang

en dag flesseke fles

dag zuurstofslang

van de zuurstoffles

naar neuzeke neus

van fjetteke fjet

dààààg

dag fjet

dag opa fjet

hoe lang nog

arme ouwe fjet

als de sjinese courtisane
die ooit 1 keizer baren zal
haar sluier licht
met de mysterieuze glimlach van
porseleinen lippen
afdaalt van haar troon
de glazen mantel vallen laat
en oog in oog komt staan
dan
smelt albast
verschrompelt god tot vrouw

essentieel is niet
het vaag vermoeden van
mandarijnen borstjes
treurend in hun cellen
in hunker naar bevrijding
maar de obsessie van
de huidgespannen spijkerbroek
size extra small
waar
driftig wilde veulens
wachten
tot de juiste snaar vibreert
om tomeloos los te breken
in het hels vioolkoncert
van mendelsohn

en als dan
zij
haar paan ontvouwt
tot tent voor tweezaamheid
waar schemerheuvels
naar kandelarentepels glooien
wachtend op de vlam

en als dan
de tamtamroffel in haar bloed
van huid tot huid
de kode seint
dat de vulkaan ontwaakt

en als dan
enkele kernrampen later
holbewoners
in de aslaag delvend
ons verstrengeld vinden
zal ik
glimlachend fluisteren
dat hier de tijd heeft stil gestaan

zilverwit seint de sikkel
op statig zwart
afgemeten 1 glimlach
die dapper
je paniek verbijt
maar niet de felle vonk verhult
die gloeide in je ogen
toen ik zag hoe naakt je was
in europese kleren
vol heimwee naar de sluier nu
buiten de vertrouwde gouden kooi

de vermoeide genen
van slaafse odalisken
besneden en verkracht
ontwaken frustrerend traag
tot onverhoeds
door dat masker breekt
een hels orkaan
het bruisend bloed van attila

je wilde droom
om kromzwaard trekkend
je hartslag sneller en luider dan
de oorverdovend roffelende hoeven van
hitsige steppenpaarden
door nachtelijke straten beuken
schatererend
bange brave burgers wekkend
achter huiverende gordijnen
zegedronken ketens breken
de flarden van je sluier
bloedbesmeurd
met daverende borsten
uitzinnig wild
de triomfkreet krijsen
in 1 eeuwen onderdrukt orgasme

je ogen spoelden
het erosiestof van handjesgeven
want ademloos
voelde ik het foutloos samenklikken
van ruimteschip aan ruimteschip
voor anderen ongehoord
het flitsen van de kodes
tastbaar nu
de glimlach
wie stelt de vraag
waarop het antwoord ja zal zijn

herken ik in het verkoolde hout
de resten van
de brandstapel
waarop jouw oermoeder brandde
het magische merk
(stigma)
van lang vergeten wijsheid
onder eeuwen nu bedolven
herinner je de macht
onvatbaar in papieren boeken
druïde-priesteres
laat ons bevrijd van kleren
uit deze eeuw ontsnappen
sakraal traag vieren
de ritus van
de vruchtbaarheidsgodin

wat ooit mysterie was terra incognita
het land waar sprookjes groeiden
geweven door wie niet beter wist
nu platgetreden door toeristen
de laatste tickets onverkocht
dit kan geen verflaag meer redden
koningin van de nacht
bij het grauwe licht van
dit dooiend winterweer
verschrompeld tot
1 zielige legende

over beproefd winterijs
komt ze aan
met korenblonde haren
& toendra ogen bodemloos
elastisch verend ronde wangen
stralen woordeloos
en herfstborstjes
kundig opgetild
glimlachen zich dapper jong
seinen
dat in het hongerige braambos
nog steeds de asse smeult
om woeste steppebrand te worden

door het vermoeide floers
van jarenlange nachten
& roezerige woorden
heel even soms
verbijsterd
1 blik van grijze ogen
die alles zagen

je draagt 1 kleed van sprookjesflarden
enkeldiep verzinkend in
het drijfzand
aan de oevers van de styx

het moet eenzaam zijn nu
daar op de barrikaden
nu de strijd gestreden is
en toegesnelde gieren geil
krijsend vechten om de buit