Met de introductie van de Bessamatic bewees Voigtländer opnieuw waarom het merk zo'n uitstekende reputatie genoot. Deze robuuste 35 mm spiegelreflexcamera combineerde Duitse precisie met een hoogwaardige afwerking en was geliefd bij zowel enthousiaste amateurs als veeleisende fotografen. Vandaag zou de bediening misschien wat meer geduld vragen maar juist dat maakte deel uit van de charme. Het is een camera uit een tijd waarin elke foto met zorg werd genomen en vakmanschap centraal stond.
In de jaren zeventig en tachtig groeide Chinon uit tot een bekend Japans cameramerk dat betaalbare spiegelreflexcamera's op de markt bracht. Dit model was mijn allereerste spiegelreflexcamera, een prachtig cadeau van mijn grootvader toen ik zeventien werd en waarmee ik mijn eerste echte stappen in de fotografie zette. De camera werkte volledig mechanisch, waardoor je zelf de sluitertijd en het diafragma moest instellen. Ik drukte niet zomaar af want elke opname kostte geld voor ontwikkeling en afdrukken, die ik uit eigen zak betaalde en dat was misschien wel de beste fotografieles die ik ooit heb gehad.
Lang voordat er fototoestellen bestonden, was er al de camera obscura, een donkere kamer of doos met een klein gaatje waardoor het invallende licht een beeld op de tegenoverliggende wand projecteerde. Dat beeld verscheen ondersteboven en verdween weer zodra het licht werd weggenomen. De boxcamera werkte volgens hetzelfde principe maar maakten het mogelijk dat vluchtige beeld nu ook daadwerkelijk op een lichtgevoelige film vast te leggen waardoor het veranderde in een blijvende herinnering. Zo groeide het eenvoudige principe uit tot de basis van de fotografie zoals we die vandaag kennen.
Dit voorwerp is een mechanische belichtingswijzer waarmee fotografen, lang vóór het bestaan van lichtmeters, via tabellen en diagrammen de juiste combinatie van sluitertijd en diafragma bepaalden. Het is een fraai stukje fotogeschiedenis dat toont hoe men vroeger met kennis, ervaring en dit hulpmiddel tot een correcte belichting kwam.
Sommige fototoestellen intrigeren door hun mysterieuze uitstraling en dit piepkleine exemplaar van slechts 6 cm groot is daar een perfect voorbeeld van. Ontworpen om moeiteloos in een handpalm of jaszak te verdwijnen, was het ideaal voor discrete fotografie. De Steky is een zogenaamde subminiatuurcamera, wat inhoudt dat hij werkt met een bijzonder klein filmformaat, in dit geval 16mm microfilm. De bedieningselementen zijn klein maar nauwkeurig uitgevoerd, en er is ook een extra telelens, een must-have voor detectives en geheime missies...
Deze camera stamt uit een tijd waarin fotografie nog traag en bijna ceremonieel aanvoelde. De fotograaf moest eerst rustig het toestel openklappen, de balg voorzichtig uitvouwen en met aandacht de juiste kadrering zoeken. Pas daarna kon dat ene, kostbare moment op film worden vastgelegd. Opvallend is de kastanjebruine balg, een kleur die je zelden zag en liet het toestel meteen opvallen tussen de gewone zwarte modellen.
De gordijnen werden dicht gedaan, de stoelen in een kring geschoven, iedereen had een drankje en was klaar voor de voorstelling. Toen de projector was scherpgesteld verscheen de eerste dia van de afgelopen vakantie op het scherm. Er werd gelachen en herinneringen werden opgehaald, vergezeld door verhalen en anekdotes. Niemand durfde te zeggen dat het misschien wat minder mocht en dus keek iedereen tot de laatste dia mee.
Deze camera was ontworpen voor serieuze fotografen en hobbyisten die kwaliteit wilden en het was destijds een betaalbaar alternatief voor de professionele en dure Rolleiflex. Het is een tweelensreflexcamera met bovenin de zoekerlens en onderin de opnamelens. Je kijkt van bovenaf in de camera via een matglas, wat een heel andere fotografiebeleving geeft omdat het beeld omgekeerd wordt weergegeven.
Aan het einde van de jaren ’90 begon digitale fotografie voorzichtig terrein te winnen. De nieuwe technologie was nog volop in ontwikkeling en ook Agfa stapte mee in dit nieuwe avontuur. Dit compacte en eenvoudige toestel beschikte over een resolutie van 0,35 megapixel, een piepklein lcd-schermpje en werkte op gewone batterijen. Voor hedendaagse begrippen was dat allemaal erg beperkt, maar toen was het al een spannend voorproefje op wat nog komen zou.
Je kan de Mini-Shot moeilijk zien als een echt fototoestel, hij was eerder een vroege voorloper van de wegwerpcamera en een gadget. Alles draait om compactheid en gemak. Film erin, richten en klikken, klaar. Geen instelmogelijkheden, geen techniek om over na te denken, de camera ís de film en de film ís de camera.
Voigtländer Bessamatic
