Dit voorwerp is een mechanische belichtingswijzer waarmee fotografen, lang vóór het bestaan van lichtmeters, via tabellen en diagrammen de juiste combinatie van sluitertijd en diafragma bepaalden. Het is een fraai stukje fotogeschiedenis dat toont hoe men vroeger met kennis, ervaring en dit hulpmiddel tot een correcte belichting kwam.
Een prachtig exemplaar van de jaren 1920. Je had denk ik wel veel geduld nodig om de juiste belichting in te stellen.
E
Eddy meuris3 juni 2026 om 20:31
Fred, ik had wel een toestel maar zonder franjes. Of de foto was goed, of de foto was voor de vuilbak, meer was er niet.
M
Martin Carels3 juni 2026 om 09:21
Le Posograph
Dit heb ik nog nooit gezien en wist ook niet van het bestaan af. Ik kan Pol wel volgen met zijn reactie. Ik fotografeer ook de meeste van mijn foto's op manueel en landschappen praktisch altijd op statief.
gr, Martin
E
Erik Dhaeyer2 juni 2026 om 17:19
was dat verschieten
Fred, ik dacht eerst een serieus gat in mijn cultuur, maar ik was vlug gerustgesteld toen ik het jaartal 1920 zag staan onder je foto. Oef :-)
Gr
Erik
P
Pol Schrijvers2 juni 2026 om 14:22
belichting
Uit de oertijd van de fotografie. Hedendaagse amateur-fotografen die op automaat werken realiseren zich niet eens hoe belangrijk die instellingen waren. Als je tegenwoordig een slecht belichte foto maakt gooi je 'm gewoon weg, zonder verdere gevolgen, vroeger was dat een verknoeide opname uit een film van 8, 16 of 24 he. Ik vermoed dat in 1920 er zelfs nog met platen werd gewerkt.
In 80% van de gevallen gebruik ik mijn Canon ook met de stand manueel, mijn Sonytje daarentegen staat altijd op automaat...
Grt.
Pol
Het was nog geen speelgoed met kunstmatige intelligentie, maar toch al een robot die imponeerde. Hij kan stappen, stopt dan en opent de deuren in zijn borst, schiet met zijn dubbele lichtgevende wapens en maakt een tatata geluid. Vervolgens sluiten de deuren en stapt de robot verder. Met zijn insectenogen en groene details was er geen twijfel mogelijk dat deze van Mars moest komen.
Met kleine visjes vang je grote vissen, en precies daarvoor werd dit kunstaasje ontworpen. Deze wobbler behoort ondertussen tot de klassiekers uit de wereld van het sportvissen. De zilveren body met blauwe rug moest roofvissen zoals snoek, baars en zalm verleiden door het flitsende effect en de schichtige beweging in het water waardoor het een gewond visje nabootste. De vis die dacht een gemakkelijke maaltijd te zien, belandde uiteindelijk meestal zelf op het bord.
Het was ook mijn allereerste vervoermiddel en een eerste stap naar zelfstandigheid en avontuur. Met zo’n stevig exemplaar reden kinderen eindeloos rond op stoepen, binnenplaatsen en de toen nog rustige straten, terwijl ouders vanop een afstand toekeken. Zo’n fietsje werd intens gebruikt, doorgegeven aan broers, zussen en zelfs aan volgende generaties. De afgesleten verf, kleine roestplekjes en gebruikssporen vertellen het verhaal van jarenlang speelplezier en onvergetelijke kinderjaren.
Dit opvallende zout-, peper- en mosterdtafelsetje uit 1945 is een prachtig voorbeeld van naoorlogs design. De set werd gemaakt in Engeland uit vroeg kunststof in een zachte jadegroene kleur die toen erg populair was. De vloeiende lijnen geven het geheel een moderne en elegante uitstraling die perfect aansloot bij de stijl van de jaren '40. Vandaag vormt het niet alleen een functioneel object, maar ook een charmant stukje designgeschiedenis met een typisch vintage karakter.
Streamline Moderne-design
1945
Oude voorwerpenRetroDesign1940sStreamline Moderne-designfred schafraetkeuken nostalgienaoorlogs design
Als onderdeel van een populaire spaaractie bracht Esso in het begin van de jaren 70 dit boek uit. Bij elke tankbeurt kregen de klanten stickers om in het boek te kleven zodat het stap voor stap werd aangevuld met illustraties over beroemde ontdekkingsreizigers. Ik keek vooral uit naar de kleine doosjes Chiclets kauwgom die je ook meegkreeg bij een tankbeurt. Het was een slimme reclameactie van zowel Esso als Chiclets, waarbij een gewone stop aan het tankstation veranderde in een leuke ervaring voor het hele gezin.
Uitgegeven door ESSO
1970s
Oude boekenESSOreclamechicletsvintagejaren 70vintage promocampagnefred schafraetde grote ontdekkingsreizigers
Inktflessen horen bij een stukje schoolgeschiedenis uit de tijd voordat balpennen algemeen werden gebruikt. Tijdens mijn vroege schooljaren in de jaren '60 leerden we nog netjes schrijven met pen en inkt, de meester zorgde voor de nodige pennenstok en vloeipapier. De grote Waterman-fles met blauwe inkt had een schenktuit om de inktpotten van de schoolbanken bij te vullen. De fles met rode vulpeninkt, berucht voor de correcties, was uitsluitend voor de meester en stond vooraan op zijn bureau.
gezien in "De Sixties" openluchtmuseum
Bokrijk
Oude verpakkingenwaterman inktvulpen - inkt1960sschoolinktschoonschriftschoolgeschiedenisBokrijkde sixtiesretro schoolmateriaalfred schafraet
Deze chocoladereep komt van de bekende chocoladefabrikant Meurisse, toen nog gevestigd aan het Damplein in Antwerpen. Het dateren van de van deze Boy Scouts-reep is wat lastiger, maar op de achterkant van de wikkel staat nog geen Historia-punt, wat bij latere versies wel het geval is. De tekst is in oude spelling, dus nog van voor de spellingshervorming van 1946. Latere versies werden samen uitgebracht met de bekende Perrette reep met melkchocolade en ook de Nuctine reep gevuld met hazelnoten.
periode
1930s - 1940s
ChocoladeMeurissePerrettechocoladewikkelvintage verpakkingretro designBelgische chocolademelkchocoladechocolat au laitnostalgieerfgoedoude merkenverpakkingsgeschiedenisgrafisch ontwerpverzamelaarsobjectHistoria‑reeksFred Schafrae
Torck was een Belgische fabrikant uit Deinze die bekend werd door zijn trapauto's en groeide uit tot een van de bekendste Belgische producenten van metalen speelgoedvoertuigen. Vooral in de jaren vijftig en zestig waren hun modellen erg populair. De ontwerpen volgden vaak de stijl van echte auto’s uit die periode, met opvallende kleuren, chromen details en sierlijke lijnen geïnspireerd op Amerikaanse droomwagens. Vandaag roept zo’n trapwagen nostalgie op naar een tijd waarin speelgoed nog stevig gebouwd werd en gemaakt was om generaties lang mee te gaan.
Mei is van oudsher de Mariamaand, een periode van bezinning, kaarsjes, processies en de flesjes Lourdeswater die zorgvuldig in een kast of op een nachtkastje werden bewaard. Ik had er ook nog eentje, niet dat ik gelovig ben, maar het is nog een stukje erfgoed van thuis. Het water is inmiddels opgedroogd maar ergens heeft zo’n eenvoudig leeg flesje toch wel iets. Met zijn blauwe kroon en enkele gouden details staat het bijna devoot voor mijn lens, met zelfs een vleugje stijl.
Dit opwindbare tractor model met aanhangwagen werd gemaakt in de jaren ’50 en is uitgevoerd in blik. Opvallend zijn de levendige rode en blauwe kleuren en de gedetailleerde rupsbanden. Het Duitse merk GAMA groeide in de 20e eeuw uit tot een van de bekendste producenten van blikspeelgoed en bracht toen een breed scala aan speelgoed uit met een perfecte mix van techniek en speelse creativiteit.
Tijdens een museumbezoek kwamen we een bijzonder anatomisch model tegen. In de begeleidende tekst stond dat zulke wassen figuren in de 18e en 19e eeuw door artsen en studenten werden gebruikt als leermiddel. Omdat het ontleden van echte lichamen toen lang niet vanzelfsprekend was, boden ze de kans om het menselijk lichaam van dichtbij te bestuderen. Deze voorstelling van een zwangere vrouw liet op een aanschouwelijke manier de ontwikkeling van nieuw leven zien.
Voor de accu-schroevendraaier zijn weg vond naar de gereedschapskist, was er de eenvoudige maar vertrouwde schroevendraaier. Met zijn houten handgreep lag hij perfect in de hand en zowel mijn vader als ikzelf hebben er talloze schroeven mee vastgedraaid. Deze ratelschroevendraaier was al een staaltje slimme techniek, dankzij het ingebouwde mechanisme kon je blijven in- of uitdraaien zonder je greep telkens te verplaatsen en het handwerk zo een stuk lichter werd.
Als je naar deze oude kooldraadlamp kijkt, zie je niet alleen de gloeidraad oplichten, maar ook een stukje geschiedenis dat hardnekkig blijft schijnen. Vanaf het begin van de jaren zestig heeft ze meer dan vijftig jaar in een schuur dienstgedaan en nog steeds brandt ze met volle kracht. Edison kon met reden trots op zijn uitvinding, die misschien niet erg zuinig was, maar wel uitzonderlijk lang meeging.
Het vrolijke theeserviesje was een waar pronkstukje dat echt kon worden gebruikt. De miniatuur kopjes met lepeltje een theepotje en zelfs een suikerpotje waren allemaal perfect op kindermaat gemaakt. De kleuren zijn nog altijd even levendig als vroeger en de figuurtjes met hun paraplu’s nog even charmant. Wat was de kleine kinderwereld toch spannend waarin je je al een beetje groot kon voelen.
Sommige fototoestellen intrigeren door hun mysterieuze uitstraling en dit piepkleine exemplaar van slechts 6 cm groot is daar een perfect voorbeeld van. Ontworpen om moeiteloos in een handpalm of jaszak te verdwijnen, was het ideaal voor discrete fotografie. De Steky is een zogenaamde subminiatuurcamera, wat inhoudt dat hij werkt met een bijzonder klein filmformaat, in dit geval 16mm microfilm. De bedieningselementen zijn klein maar nauwkeurig uitgevoerd, en er is ook een extra telelens, een must-have voor detectives en geheime missies...
Er is een kans dat we deze dagen 's morgens vroeg de komeet C/2025 R3 (PANSTARRS) aan de hemel kunnen zien, helaas is me het door de bewolking nog niet gelukt. Om de verwachtingen toch wat goed te maken, laat ik de komeet Hale-Bopp zien, die in het voorjaar van 1997 maandenlang met het blote oog zichtbaar was. Dat was voor mij de kans om dit zeldzaam fenomeen vast te leggen. Op een heldere nacht trok ik eropuit, weg van de lichtpollutie van de stad, naar de voormalige boerderij van mijn grootouders. Gewapend met mijn analoge Nikon F801-camera en statief experimenteerde ik met verschillende belichtingstijden, ondanks de grove korrel van de zwart-wit film vond ik dit voor die tijd een heel aanvaardbaar resultaat.
Een doosje jaren ’50-enthousiasme. Het is van alle tijden dat reclame ons doet geloven dat een nieuw product het wassen écht makkelijker kon maken. Met het enorme aanbod aan waspoeders moest een krachtige slogan het verschil maken en elk merk had zo zijn eigen troef. Volgens Brio waren de mirakels de wereld nog niet uit, wie kon beter?
periode
1950s - 1960s
Oude verpakkingenretro verpakkingvintage waspoederhuishoudproducten jaren 50productfotografie
Jarenlang strijkplezier, voor zover je strijken een plezier kan noemen natuurlijk. Met een regelbare thermostaat en een handvat uit bakeliet, haalde je met dit Duitse merk een oerdegelijk strijkijzer in huis. Wanneer het kleine rode lampje uitging was de gewenste temperatuur bereikt. Met de vroegere strijkijzers die soms nog werden verwarmd op de kachel, moest men nog volledig op gevoel en "nattevingerwerk" vertrouwen om de juiste temperatuur te bepalen.
Miele strijkijzer
1960s
Oude voorwerpenMiele strijkijzervintage strijkijzerfred schafraet
Zelfgemaakte soep met verse groenten stond vroeger bijna dagelijks op het menu. De vermicellidraadjes, een vast ingrediënt in de keuken, mochten daar natuurlijk niet in ontbreken. Dit herkenbare opvallende doosje was één van de vele regionale producten van de vroegere levensmiddelenfabriek Waeslandia in St. Niklaas.
Waeslandia vermicelli draadjes
1950s - 1960s
Oude verpakkingenvermicellivintage verpakkingoude verpakkingwaeslandiafred schafraet
Le Posograph
5 reacties op dit bericht
Belichtingswijzer.
Fred, ik had wel een toestel maar zonder franjes. Of de foto was goed, of de foto was voor de vuilbak, meer was er niet.
Le Posograph
gr, Martin
was dat verschieten
Gr
Erik
belichting
In 80% van de gevallen gebruik ik mijn Canon ook met de stand manueel, mijn Sonytje daarentegen staat altijd op automaat...
Grt.
Pol