800 genen doen zebravink zingen

800 genen doen zebravink zingen
De zebravink is na de kip de tweede vogel die onder de genoomscanner mocht
en 800 genen verantwoordelijk zijn voor het gezang van de vink.
Een jonge zebravink oefent verschillende deuntjes net zolang hij het liedje van zijn vader kan immiteren. Als hij het deuntje beet heeft, verandert hij nooit meer zijn zangpatroon. De gelijkenis met hoe onze kinderen leren praten is treffend. Daarom is de zebravink een geliefkoosd modeldier om de genen voor spraak te onderzoeken. In Nature deze week bericht een team van internationale wetenschappers dat de hele DNA-volgorde van de vink is ontrafeld. Dat moet het genetisch onderzoek naar spraak- en spraakstoornissen zoals stotteren een stap vooruit helpen.
De gemeenschappelijke voorouder van de zebravink trippelde ongeveer 100 miljoen jaar geleden op de aarde rond. De DNA-structuur van vink en kip is voor een groot stuk nog gelijk. Maar de genen die betrokken zijn bij het produceren van gezang zijn heel sterk geëvolueerd in de vinkenlijn. Vinken gebruiken het gezang ook intensief voor communicatie, terwijl kippen geen noten maar eenvoudigere kakelgeluiden gebruiken. Zo'n 800 genen zouden betrokken zijn bij het vinkengezang, aldus de onderzoekers.
Veel van die genen bij de zebravink behoren niet tot die eiwit-coderende soort, waarvan de informatie in een eiwit wordt omgezet. Het grootste deel van de genen is zogenoemd niet-coderend RNA. Die functioneert als een complexe regelaar, die de activiteit van andere genen aan of uitzet. Een paar jaar geleden dachten wetenschappers nog dat die niet-coderende genen, ook wel junk-DNA genoemd, geen belangrijke rol speelden. Maar intussen blijkt junk-DNA bij belangrijke ontwikkelingsprocessen van mens en dier cruciaal te zijn. En zo ook bij de evolutie van zangvogels.
bron; eosmagazine.eu




























