Het harde leven van een babyzeehond
De dierenwereld kan soms hard zijn, zelfs voor jonge zeehondjes. Zo moeten de dieren kort na hun geboorte al een verscheurende keuze maken: aan land blijven en dikker worden of in zee duiken en leren zwemmen. Voor de zeehondjes een dilemma op leven en dood.
Babyzeehonden lijken een zorgeloos leven te lijden: onder moeders schoot in een zeebriesje naar de golven kijken. Maar niets is minder waar, zo bewijst een team van BBC met behulp van speciale webcams. Ze volgen een groep grijze zeehonden op de kust van Schotland.
Bij mama blijven of zwemmen?
Zeehonden komen wereldwijd aan de kusten van de noordelijke Atlantische Oceaan voor, alsook in de Baltische Zee. Vrouwelijke zeehonden komen ieder jaar naar dezelfde broedplaatsen. Zeehondjes moeten al vlug de keuze maken of ze bij mama blijven dan wel in het water duiken. Dat werd ontdekt bij een groep zeehonden aan de Noorse kust.
De zeehondjes worden geboren met een witte vacht en voeden zich gedurende vijftien dagen met de melk van hun moeder. Nadien vasten ze één tot vier weken lang, terwijl ze hun energie uit hun lichaamsvet halen. Maar in de Noorse kolonie vertonen de zeehondjes een ander gedrag. Veertig procent blijft aan de kust, terwijl de overige zestig procent het avontuur opzoekt.
Risico
De avontuurlijke zeehondjes leren nog tijdens hun voedingsperiode zwemmen en leggen soms tot twaalf kilometer af. Maar deze zeehondjes nemen wel een groot risico. Veel jongen sterven van de honger en dus is het gevaarlijk om de moeder te verlaten. In het water ligt de temperatuur ook veel lager en soms verliezen ze ook alle contact met hun ouders.
Omgekeerd nemen zeehondjes echter ook een risico door bij hun moeder te blijven. Als de zeehonden niet snel leren zwemmen, dreigen ze niet in staat te zijn om voedsel te zoeken tijdens hun eerste levensjaar. Een verscheurende keuze die de toekomst van het dier en zelfs van een hele groep kan bepalen.
(gb)bron;demorgen.be