De zebravink is na de kip de tweede vogel die onder de genoomscanner mocht
en 800 genen verantwoordelijk zijn voor het gezang van de vink.

Een jonge zebravink oefent verschillende deuntjes net zolang hij het liedje van zijn vader kan immiteren. Als hij het deuntje beet heeft, verandert hij nooit meer zijn zangpatroon. De gelijkenis met hoe onze kinderen leren praten is treffend. Daarom is de zebravink een geliefkoosd modeldier om de genen voor spraak te onderzoeken. In Nature deze week bericht een team van internationale wetenschappers dat de hele DNA-volgorde van de vink is ontrafeld. Dat moet het genetisch onderzoek naar spraak- en spraakstoornissen zoals stotteren een stap vooruit helpen.

De gemeenschappelijke voorouder van de zebravink trippelde ongeveer 100 miljoen jaar geleden op de aarde rond. De DNA-structuur van vink en kip is voor een groot stuk nog gelijk. Maar de genen die betrokken zijn bij het produceren van gezang zijn heel sterk geëvolueerd in de vinkenlijn. Vinken gebruiken het gezang ook intensief voor communicatie, terwijl kippen geen noten maar eenvoudigere kakelgeluiden gebruiken. Zo'n 800 genen zouden betrokken zijn bij het vinkengezang, aldus de onderzoekers.

Veel van die genen bij de zebravink behoren niet tot die eiwit-coderende soort, waarvan de informatie in een eiwit wordt omgezet. Het grootste deel van de genen is zogenoemd niet-coderend RNA. Die functioneert als een complexe regelaar, die de activiteit van andere genen aan of uitzet. Een paar jaar geleden dachten wetenschappers nog dat die niet-coderende genen, ook wel junk-DNA genoemd, geen belangrijke rol speelden. Maar intussen blijkt junk-DNA bij belangrijke ontwikkelingsprocessen van mens en dier cruciaal te zijn. En zo ook bij de evolutie van zangvogels.

bron; eosmagazine.eu

De Ribes sanguineum of siertrosbes lijkt een ingebouwde klok te bezitten. Zijn eerste rode bloesems toont deze heester altijd in de dagen rond 21 maart. Alsof hij zeggen wil: wees gerust, nu wordt het echt lente. Ook slaagt hij erin zijn bloesemtrosjes te openen net vóór zijn blaadjes, zodat we extra van de kleurenpracht kunnen genieten. Door niet al zijn bloesems tegelijk te openen, kan hij de bloei rekken tot begin mei. Op die manier duurt het kleurenfeest ruim zes weken, dus meer dan dubbel zo lang als een magnolia of een Japanse kers. Dat maakt van hem daarom een belangrijke bron van voeding voor de eerste hommels en bijen.

Ribes sanguineum is een bekende sierheester die in om het even welke grond gedijt. In tuincentra en boomkwekerijen worden meestal vier variëteiten aangeboden. De Pulborough Scarlet tooit zich met grote, dieprode trossen die naar beneden neigen en een wit hartje. De Artorubens Select heeft iets kleinere, dieproze bloesems maar bloeit rijker. Bij de King Edward VII zijn de bloemtrossen groot en helderrood. De White Icicle heeft dan weer witte trossen. Dat onze heester familie is van de kruis- en aalbessen, bewijst hij in de zomer met kleine, blauw-zwarte (maar oneetbare) vruchtjes.

Ook als haag