10 merkwaardige natuurfenomenen die je moet zien

Onze aardkloot staat vol indrukwekkende bouwwerken: denk maar aan de Eiffeltoren in Parijs, het Colosseum in Rome of de tempel van Angkor. Maar fenomenen waar de mens niet verantwoordelijk voor is laten misschien nog wel de grootste indruk na. Maak kennis met de vreemdste natuurfenomenen ter wereld. En ga er misschien ook eens eentje in het echt bekijken…

Het verdwenen eiland Krakatau

In augustus 1883 verdween het eiland Krakatau, tussen Java en Sumatra, plotsklaps van de aardbodem. De boosdoener: een verschrikkelijke explosie, die tot op de dag van vandaag geboekstaafd staat als één van de krachtigste vulkaanuitbarstingen ooit. Het eiland en z’n bewoners werden compleet weggevaagd.  De vulkaan verdween onder het wateroppervlak maar kwam door ondergrondse activiteit terug boven. In amper 2 dagen werd er een nieuw vulkanisch eilandje gevormd, dat wekelijks een aantal centimeter groeit: Anak Krakatau (het kind van Krakatau). In 2007 begon de vulkaan opnieuw met uitbarsten. Het eiland kan – weliswaar enkel onder begeleiding- door toeristen worden bezocht. Je kan er onder meer papagaaiduikers, zwanen en zeehonden spotten.

De Dode Zee

Nee, het laagst gelegen meer ter wereld is eigenlijk geen zee, en je moet goed opletten als je erin springt: iedereen trekt er slippers aan omdat de bodem uit scherpe klompen zeezout bestaat. Maar baden in de Dode Zee heeft iets magisch: door het hoge zoutgehalte kan je er zomaar blijven drijven.  En het is nog gezond ook: de mineralen in het water zouden goed zijn tegen eczeem en psoriasis. Je kan in de buurt terecht voor allerlei behandelingen, de één al doeltreffender dan de andere.

Een snuifje zout

In Zuidwest-Bolivië ligt de grootste zoutvlakte ter wereld. Aan de rand van de Andes, op 3650 meter hoogte, begint Salar de Uyuni. Het landschap is er één om stil van te worden: een immense witte vlakte zo ver het oog reikt, afgeboord door een desolaat landschap met geisers en vulkanen. Op je tocht door deze prachtige omgeving kan je heel wat exotische diersoorten tegenkomen: de streek is onder andere de favoriete broedplaats van een hele rist vogelsoorten waaronder liefst drie soorten flamingo's. Het Isla de Pescado vormt een oase midden in de zoutvlakte, waar cactussen groeien die tot 8 meter groot kunnen worden. En er is zelfs een zouthotel, opgetrokken uit gigantische zoutblokken.

De grotten van Dachstein

Babykoala kritiek, moeder dood na aanval dierenbeul

Een babykoala die vijftien keer werd beschoten tijdens een wrede aanval in het Australische Queensland, vecht momenteel voor zijn leven. Het diertje werd naast zijn vermoorde moeder aangetroffen.

 
Enorme zwarte markt voor tonijn

Langs de Portugese wijngaarden

De Douro - of gouden rivier - slingert zich langs duizenden wijngaarden naar de historische stad Porto. Die Dourovallei is geknipt voor een autotrip met overnachtingen in de mooiste historische pousada's van Portugal.

Het Santuário do Bom Jesus do Monte in Braha.

Het station van Pinhão.

Palacio do Freixo

Pousada Solar da Rede

Pousada de Santa Marinha

Platbodems brachten vroeger de wijn naar Porto.

bron; hln.be

Vlaamse kust op de fiets

Met een lengte van 67 kilometer kun je de Vlaamse kust gemakkelijk in één dag met de fiets verkennen ? zolang je niet terug naar je vertrekpunt moet trappen! Een nieuwe fietsformule stelt je nu in staat om je huurfiets in een andere kustplaats achter te laten dan waar je hem huurde. Met de unieke Kusttram kun je vervolgens terugsporen naar het beginpunt.

„Je weet dat je in de verkeerde richting gaat fietsen?” De verhuurder in De Panne heeft mijn vooraf gereserveerde huurfiets al netjes klaargezet op de zeedijk. Terwijl hij de vraag stelt, kijkt hij naar de vlaggen op de dijk die door de wind strak in het gelid waaien. „Je zei dat je tot Knokke gaat? Dat wordt dan een dagje wind-op-kop fietsen. Veel plezier!” Al na twee kilometer besef ik dat dit geen snipperdagje aan zee wordt. De noordooster snijdt meedogenloos door mijn fietstrui.

De bewegwijzerde Kustfietsroute loodst me eerst naar de ruïnes van de Abdij Ter Duinen in Koksijde. Het waren monniken van deze abdij die als eersten door inpoldering en dijkenbouw de kustlijn min of meer vastlegden. Voordien was ze een gatenkaas waar zeewater regelmatig door de duinengordel brak en in het achterland geulen en kreken uitschuurde. Een mooi restant van die duinen is De Blekker – met 33 meter de hoogste duin aan de Vlaamse kust. Daar duikt de Kustfietsroute het natuurgebied Doornpanne in, met aansluitend de Schipgatduinen. Een erg mooie strook die bijna tot de dorpskern van Oostduinkerke duurt.

Pas in Nieuwpoort zie ik voor het eerst water. De prachtige nieuwe wandel- en fietspromenade verbindt Nieuwpoort-Bad met Nieuwpoort-Stad langs de monding van de IJzer. Nieuwpoort is het meest charmante stadje onderweg.

De kade bij de vismijn is nieuw aangelegd en heeft de stad, en de vele visrestaurants aan de overzijde van de kaai, een nieuw elan gegeven. Op weg naar Oostende ben ik helemaal overgeleverd aan de ontketende wind.

Het fietspad ligt op een dijkpad dat steil naar het brede strand afdaalt. Daarnaast rijden de tram en de auto’s. Voorbij de weg liggen hoge duinen met bunkers uit de Tweede Wereldoorlog.

Het opgewaaide zand bedekt het fietspad soms volledig. In die mulle zandbak is stuurmanskunst vereist. Opgewaaide zandkorrels kruipen overal waar ze niet thuishoren: in mijn oren, onder mijn nagels, zelfs tussen mijn tanden. De zee geeft en neemt, maar hier neemt ze vooral.

Maar in Oostende geeft ze. Bij de Vistrap wordt de verse vis recht van de vissersboten verkocht. Een hele trein dagjestoeristen uit het binnenland zit beschut tegen de wind tegen de hoge muur van het casino te zonnen. Het is vanaf deze plek dat James Ensor zijn beroemde schilderij de Baden van Oostende schilderde.

Voorbij Oostende is het op de Spinoladijk opnieuw twee kilometer heerlijk fietsen tussen zee en duin. Tot het pad ten einde loopt bij de eenzame Twins Club in Bredene. Daar volgt de steilste klim van de kust: 19% beweert een bord! Met daaronder het gebod aan fietsers dat ze moeten afstappen. Kort maar heel krachtig sleur ik me toch op de pedalen de duinkruin over.

Bij De Haan rinkelen opnieuw trams. Het oude tramhuisje is één van de meest gefotografeerde onderwerpen van de kust. Helemaal opgetrokken in de belle époquestijl, die ook elders in De Haan de bouwtrant uitmaakt. Blankenberge is vervolgens de meest volkse badstad aan de Vlaamse kust. De plaats blijkt altijd in kermisstemming te zijn.

Vanaf Heist fiets ik weer fluks in de wind op de zeedijk. Met de kilometers begint de afmatting stilaan vaste vorm aan te nemen in mijn benen en hoofd. Toch wil ik nog iets verder fietsen dan het station van Knokke, het eindpunt van de Kustfietsroute en de Kusttram.

Voorbij de laatste appartementen van Het Zoute voert de zeedijk immers tot het punt waar de Zwingeul diep in het land doordringt. Bij de Zwingeul heb je waarschijnlijk het mooiste panorama van de dag. Je ziet honderden vogels in de Zwinplassen. Grote zeeschepen stomen ondertussen de Westerschelde op, richting Antwerpen. Dan is het tijd om de dichtstbijzijnde tramhalte op te snorren en terug naar De Panne te sporen.

Reiswijzer We tekenden deze fietstocht uit op het Fietsnetwerk De Kust. De Kustfietsroute (86 km) werd uitgetekend op dit fietsnetwerk. Ze is in beide richtingen bewegwijzerd. De kaart van Fietsnetwerk De Kust is te koop voor 6 euro bij de plaatselijke toeristische diensten of via www.westtoer.be. Alle fietsknooppunten langs de kust en het achterland staan erop vermeld. Knooppunten De Panne – 65 – 66 – 82 – 67 – 8 – 9 – 12 – 81 – 80 – 52 – 1 – 3 – 5 – 6 – 9 – 31 – 32 – 33 – 36 – 37 –– 42 – station Knokke. Trap&Tram We fietsten de Kustfietsroute met de nieuwe Trap&Tram-formule. Hiermee kun je in elk van de tien kustgemeenten een fiets huren en die in een andere gemeente achterlaten. Met de Kusttram spoor je vervolgens terug naar de plaats van vertrek. Het voordeel is dat je zo met hetzelfde aantal kilometers op de teller een veel groter deel van de kust kunt ontdekken. De fietsen zijn nieuw en rijden onberispelijk. Voor de huur betaal je 17 euro, inclusief tramticket. Vooraf reserveren van een Trap&Tram-fiets wordt aangeraden en kan via www.trapentram.be of rechtstreeks bij de verhuurpunten. Ook deze vind je op de website. In de zomer zijn de fietsen elke dag beschikbaar. Anders enkel tijdens de weekends. Alle info via www.trapentram.be  Gunter Hauspie bron; telegraaf.nl

 

Genieten in de Voerstreek

Paradijselijk strijdtoneel

Een paar kilometer voorbij Maastricht,  in België, ligt een paradijsje:
de Voerstreek. Zó mooi, zó groen, zó dromerig dat je er stil van wordt.

Klik om te downloaden: 's+Gravenvoeren1.gdb 's+Gravenvoeren2.gdb 16oktWP-wandelkaart s Gravenvoeren.pdf

Er worden vier talen gesproken: Nederlands, Frans, Duits en Limburgs. En dat geeft spanning. Wat heet, de Voerstreek staat symbool voor de taalstrijd tussen Walen en Vlamingen.

 De plaatsnamen en reclameborden zijn tweetalig en de genietende, Nederlandse wandelaar begrijpt er helemaal niets van…

Rivaliteit

Gids Kees Bos, die ons opwacht in ’s-Gravenvoeren, haalt er ook zijn schouders over op. Zelf al jaren woonachtig in België verbaast hij zich nog dagelijks over de rivaliteit tussen zijn Frans- en Nederlandstalige buren. Maar als je zware ziektes hebt overwonnen, leer je te relativeren.

Bos werd geboren in Groningen, trok met zijn ouders, waarvan vader dominee, langs diverse gemeenten en begon in de jaren vijftig zijn opleiding tot jachtvlieger bij de luchtmacht.

Na zijn militaire carrière werd hij piloot bij een burgerluchtvaartmaatschappij op de Antillen wat wreed werd beëindigd toen zijn hart voor de eerste keer haperde. Bos revalideerde, ging golfen, maar vond zichzelf écht terug door te gaan wandelen.

Vooral de Voerstreek stal zijn hart. Hij schreef ’Vervoering in de Voerstreek’ en uit dat boekje laat hij ons vandaag genieten van een prachtig ommetje langs de riviertjes de Noor en Voer, die even verderop gezamenlijk in de Maas uitkomen.

Na koffie te hebben gedronken bij De Zwaan, waar in de 18e eeuw de postkoets tussen Luik en Aken al stopte, gaat hij ons, bijna tachtig jaar oud maar nog vol dynamiek, voor naar het dal van de Noor waar bossen, weilanden en boomgaarden elkaar afwisselen. Het is het enige riviertje dat noord-zuidwaarts van Nederland naar België stroomt.

Op de beboste heuveltoppen, waarboven buizerds op de thermiek zweven op zoek naar een prooi, liggen mooie boerderijen maar ook het landgoed Altenbroek waar zeldzame Wagyu-runderen op de steile weiden grazen.

Ze leveren het peperdure vlees waar vooral Japanners zo gek op zijn.

Noorbeek

We steken de weilanden over via natte, modderige paadjes en ijzeren stegelkes (draaihekjes), om langs glooiende akkers en hoogstamfruitboomgaarden af te dalen naar het pittoreske Noorbeek. Je kunt er in deze tijd de stilte horen…

Het dorp wordt gedomineerd door de 13e-eeuwse mergelstenen kerk. Op het pley ernaast ziet u een grote den. Elke tweede zaterdag na Pasen wordt deze vervangen door een vers exemplaar.

De ongetrouwde mannen halen een nieuwe boom uit het bos en de getrouwde mannen uit het dorp zetten ’m op. Een traditie die stamt uit 1634 toen hier de veepest uitbrak.

De boeren baden tot hun beschermheilige St.-Brigida en toen hun gebeden waren verhoord, is voor de eerste keer zo’n den geplaatst. In het dorp ook meerdere prachtige binnenplaatsen.

Als we Noorbeek verlaten, komen we verderop bij ’t Bakhuis, waar men heerlijk ijs serveert. Weer onderweg lopen we langs meerdere vakwerkhuizen en komen via een ’binnendoortje’ in St. Martensvoeren, waar we het Veltmanshuis passeren.

Genoemd naar pastoor Veltmans, nog altijd een held voor de ’Flaminganten’. We verlaten het dorp langs het gedenkteken van brigadier Lescenier, een van de eerste gesneuvelden van het Belgische leger in de Tweede Wereldoorlog en stijgen flink om de Heerbaan te bereiken, een vroegere Romeinse weg die nu Kattenrot heet.

Onderweg omhoog zien we in het dal de oude treinverbinding tussen Antwerpen en Aken, aangelegd door de Duitsers in de Eerste Wereldoorlog. Via een fraai pad langs de Voer lopen we terug naar ’s-Gravenvoeren.

Zoals steeds onderweg ook hier veel wegkruisen.   

Wandelwijzer

±16 km. Start parkeerplaats op de Boomstraat, ’s-Gravenvoeren.

Honden aangelijnd toegestaan. 75% onverhard.

Horeca in ’s-Gravenvoeren, Noorbeek en onderweg.

Joop Duijs bron;telegraaf.be

 

Vogels in de war door licht op boorplatforms

 

Het licht op boorplatforms op de Noordzee is niet goed voor een groot deel van de vogels die over de zee trekken. Bij naar schatting 6 miljoen van de 50 miljoen vogels die overvliegen, kan het magnetische kompas ernstig verstoord raken door het licht. Het gaat om vogelsoorten als de vink, de roerdomp, de pijlstaart en de waterral.

"Het probleem van de lichthinder op vogels is bekend, maar nog niet eerder is er groot onderzoek gedaan naar de soorten die er last van hebben en de aantallen", zegt Arnold van Vliet van de Leerstoelgroep Milieusysteemanalyse van de Universiteit Wageningen. In 2007 hebben Philips en de Nederlandse Aardolie Maatschappij (NAM) een speciaal soort verlichting ontwikkeld die "vogelvriendelijk" is. "Helaas is deze nooit op grote schaal gebruikt, waardoor het probleem nu nog steeds bestaat."

De groene vogelvriendelijke verlichting wordt door het gros van de platforms niet gebruikt, omdat dezelfde kleur wordt toegepast om de landingsplaats van helikopters te markeren.

Rood licht
Bijna de helft van de 120 vogelsoorten die over de Noordzee trekken, heeft last van met name rood licht. Ze raken hun oriëntatie kwijt en blijven, soms wel de hele nacht, om een platform cirkelen. Hierdoor verliezen ze energie, lopen ze vertraging op of sterven ze door uitputting. Momenteel zitten we midden in de jaarlijkse vogeltrek. Iedere herfst vliegen 50 miljoen vogels van 120 verschillende soorten de Noordzee over. In de zee staan enkele honderden boorplatforms.
 
(belga/gb)bron;demorgen.be

Grotchampignons in Kanne


In Riemst bevindt zich de enige, nog actieve, ondergrondse ambachtelijke champignonkwekerij van Vlaanderen.

Je vindt ze in de mergelgrotten van Kanne. De kalksteen die men daar aantreft is ongeveer 70 miljoen jaar geleden afgezet op de bodem van een ondiepe subtropische zee. De ontelbare levensvormen die daar leefden, zakten na hun dood naar de bodem en vormden er een laag 'mergel'. Dit gesteente is uitermate geschikt voor de winning van bouwsteen.


In de grotten van Kanne werd die steen sinds begin 1700 tot de jaren '70 van vorige eeuw ondergronds gewonnen. Het totale gangenstelsel bedraagt er maar liefst 16 kilometer!






Een wandeling in deze ondergrondse wereld is meer dan de moeite waard. Niet alleen vind je er de sporen van de voormalige blokbrekers, een museum met fossielen van zee-egels en vissen, muurschilderingen van prehistorische dieren aangebracht door de 'blokwerkers', maar je kan er champignonplukkers aan het werk zien en zelfs 'kampernoelies' kopen.

INFO

 

Dodelijk virus bedreigt 50 miljoen dieren in Afrika

Een dodelijke virusziekte die eerder dit jaar in Tanzania uitbrak, dreigt zich verder te verspreiden en zo meer dan 50 miljoen schapen en geiten te doden in vijftien landen. Dat meldt de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO) van de Verenigde Naties vandaag.

Hoe lang nog graast stokoude os nog in groenland?










We krijgen het al koud als we beelden van het noordpoolgebied op televisie zien. En toch zijn er dieren die van deze omstandigheden houden. De muskusos is één van de oudste zoogdieren van onze planeet en slaagt er nog steeds in voedsel te vinden in de sneeuw van Groenland. Maar mogelijk wordt het weldra ook de muskusos iets te lastig.

De muskusos is eigenlijk meer familie van het schaap dan van de os. Vertaald uit het Latijn heet het dier letterlijk 'schaapos'. In Groenland wordt de muskusos de langbaardige genoemd. Het dier beschikt over verschillende lagen wol die tegen de meest extreme kou beschermen. De muskusossen leven in groep en zullen samenspannen als ze bedreigd worden door een indringer.

In de zomer eten de ossen van de zeldzame vegetatie in Groenland als de temperatuur maxima van tien graden haalt. In de winter is het er soms -35°C en toch vinden de dieren nog voedsel. Met hoeven graven ze in de diepe sneeuw op zoek naar voedsel dat eronder verstopt ligt.

Warmer, meer sneeuw
De klimaatverandering zou het voor de muskusos dus eigenlijk gemakkelijker moeten maken om voedsel te vinden, maar niets is minder waar. Grote temperatuursschommelingen zullen de ijslagen boven de schaarse vegetatie in bepaalde perioden nog doen toenemen. Daardoor zal het voedsel voor de muskusossen nog dieper liggen.

Een hogere temperatuur zorgt voor meer neerslag, in de winter gaat het zelfs om een toename van 30 tot 50 procent. De sneeuwlaag kan daardoor 10 tot 25 procent dikken worden. En in de lente zal het langer duren voor de nieuwe vegetatie kan beginnen groeien.


(gb) bron; hln.be