|
 Toen zijn nieuwe buurvrouw langs kwam lopen keek ze hem glimlachend aan. Maar toen ze even later brood ging kopen, zag ze hem ineens weer niet meer staan! De arme jongen begreep het niet meer, maar gaf het niet op en de volgende keer was ze weer alleraardigst en vol charme hij begon al zowat het bed op te warmen. Hij nodigde haar uit voor een avondje thuis, maar ze zei: ik moet overleggen, ik ga naar huis. Hij snapte er niets van, stond sprakeloos, wist niet of hij vrolijk moest zijn of boos. Toen kwam ze terug, met haar tweelingzus en hij begroette alle twee met een verlegen kus. Weet je, zei de ene, wij doen alles samen, dus als ik iets afspreek moet zij het beamen. Het was even schrikken voor die arme man, maar als jullie wisten wat er toen van kwam zouden jullie graag op zijn plek willen staan, want hij kon die twee maar amper aan!
|