Darten

dat jij je gevoel niet kon verwoorden

      ik jou wel kon vermoorden

      het niet ging zoals gepland

      het allemaal wat liep, out of hand

dat we onze grenzen overschreden

      onze liefde is overleden

      ik weer eens heb gefaald

      jij nog niet bent neder gedaald

dat ik nu zit in kannen en kruiken

      jij je weer laat misbruiken

      ik schoon ben en jij vuil

      je zelf graaft,  jouw eigen kuil

dat ik zeg dat het me spijt

      ik je zogenaamd haat

      ik je wegjagen moest 

      en het leven verder gaat.

Er is een moordenaar op pad
brekend eekhoorns als wat
ja, zij kwamen hier op reis
maak je kinderen eigenwijs 

Meisje, hou van je man
laat hem begrijpen dan
geef je deze man een lift
wordt je familie koud gestift 

Drop me alsjeblieft
niet thuis
rijdend in jouw wagen
wil ik nooit meer naar huis 

als een bus ons overrijd
en ons dan overlijd
om te sterven aan jouw zij
zijn de hemelse geneugten mij

en als de Euromast om pleurt
en wij zijn dood verbeurt
is er een licht dat altijd blijft schijnen
ben ik eeuwig jouw en jij de mijne 

Neem me mee vannacht
ik wil mensen en wat licht zien
en iemand die naar me lacht
maakt me geen ene moer uit waar naar toe

Lila muren wassen mijn blond haar
tot een vlaflip in het geestelijk sop
zwevende bubbels van mijn kop
één van die bubbels
pats was jij

nagels jeuken mijn hoofdhuid
misschien wat werkend gruis
bloedzuigend onder hen van daan
een gore luis die ik voor me zie staan
en die luis dat was jij

koop maar teershampoo
ga ik vast dood aan, roept zij, kolerehond
betaal ik het sop full-continu
weg jeuk, weg neuk
en de neuk dat was jij

de ellendeling vertrokken
bleef eenzaam achter
vervloek haar draaiend in bed
ik mis jou, jou sloerie, jou slet
en die slet dat ben jij

Een oude roestige blauwe bus met een witte band overlangs en geblindindeerde ramen arriveerde. Nou dat is ook geen Peter Langhout zei ik, wat een oude kolerebus. De deuren gingen luid piepend en sissend open, en ja hoor de tweede verbazing deed ons bek openvallen. Hij zat echt orgineel vol met lekkere wijven, alleen maar meiden, geen ene gozer. Het was alleen opvallend groen, en op zoek naar de laatste twee lege plaatsen, bukken voor de uitpuilende bagagerekken gevuld met plunjezakken, prikten bij elke passerende bank een Uzi-loop in ons ballen, o sorry, oh excuse me, pardon me. It didn t matter at all! Wat een mooie meiden zeg hé! Ik ben haast overal ter wereld geweest maar wat ik hier meemaak, heb k nog nooit ergens gezien, allemaal Cleopatra's, zelfde coupe zelfde lichaam als Liz taylor toen ze jong was, tel uit je winst, ik wist van gekkigheid niet waar ik moest gaan zitten, maar er was geen keus.
 
Die lange magere maat van me wou zijn rugzak in het bagagerek plaatsen, no change, dat dat zou lukken, neem m nou maar op je schoot of zet m in het gangpad, je ziet toch dat dat niet past. Meneer zat met zijn rugzak op schoot, en ik zat achter hem, en had de mijne naast me geplaatst, tegen me stoel in het looppad. Hoorde ik dat nou goed, was hij ze aan het versieren? Dat had ik Holland nog nooit meegemaakt met de stille Stef, dat word lachen.. Ennuhh, begon hij, ben je met verlof, in heel fout engels, een prachtig gebit ontblotend in de vorm van een lach terugkrijgend. Ja zei ze ik ben met verlof, jullie ook? Even voelde ik Stef twijfelen, wel of geen Libanon, nee zei hij ik kom een beetje op vakantie, naar de Jaffasinasappels kijken en zo, haar keiharde tieten uit haar opengeknoopte legeroverhemd kijkend. Ik zeek haast in mijn broek, jij spoort niet zei ik zachtjes tegen hem, vertel even aan haar dat we uit Holland komen, dalijk denkt ze dat je een mof bent , kun je hetgelijk schudden, veertig-vijfenveertig weet je nog?
 
Oh uit Holland, ik had ook AnschlüB, van mijn buurmeisje, ja ja, een beetje verbouwereerd van haar grote Basmbiogen met van die lange wimpers en een prachtige bos haar, perfect gewoon, niets overdreven. Ik moest het vragen, want ik irriteerde me mateloos aan iets, want ik was gelijk verliefd, en ik moest het weten. Waarom zitten jullie allemaal met een Uzi mitrailleur op schoot, als jullie met verlof zijn, het breekte zo met de schoonheid, vondt ik, doch had het ook wel weer iets extra's. Eigenlijk classified information, maar ze vertelde het toch maar, kijk als de pleuris uitbreekt, zei ze hebben we hem allemaal bij ons, maar er zitten geen magazijns in hoor, kijk maar, ze douwde de Uzi met de kolf naar me toe, een beetje onhandig waardoor eerst mijn neusvleugel haast bleef hangen aan de loop, en zei snel dat ik haar wel geloofde, het was goed zo, en duuwde de Uzi terug. Dalijk schiet ze me kop er af, er kan altijd een verdawaalde kogel in de kamer zitten.
 
Dus eh, wat heb je er dan aan, zonder kogels, verzuipend in haar ogen, en moest af en toe naar haar kanonnen kijken, waar ik door bloosde, en zij heel lief niet op reageerde. Als er dus oorlog komt , want we zijn nou eenmaal omringd door vijfhonderdmiljoen Arabieren, en wij zijn maar met vijf miljoen inwoners waarvan anderhalf miljoen soldaten. Die weten dan allemaal de centrale munbutiedepots om eventueel hun magazijnen op te halen, fluisterde zij zachtjes. Ik zie een reknek over de hoofdsteun voor me komen, van Stef, Wat is dat fluisteren? Heb je ze al? stomme grijns op zijn smoel er bij, tieft op man ga over je sinasappels verder, zei ik lachend, maar op een manier dat hij wist, dat hij mij nu niet mocht storen en zeker niet op zo'n manier, rare muil van hem.
De bus had haast, dat zo'n bus, zo hard kon rijden, leek wel of we op de kermis zaten, in een draaimolen, de vering was verrot , dus dat was schommelen, heerlijk natuurlijk, op die loop na dan, dat was nog al een verschil, of je die tieten tegen je schouders zelfs af en toe in mijn gezicht bij een flinke bump in de weg, of die loop die steeds in mij kruis priktte. Speedy chauffeur is het niet? vroeg ik haar, just for safety, antwoorde ze.
 
Wat moet ik hier nou weer nou weer van denken, dacht ik. Hij rijdt ons haast dood in die kist van hem, denk honderveertig km. per uur, for safety? Fuck me, for safety, vroeg ik, is dat rijden normaal hier dan? Nou we worden in ieder geval niet van de weg afgeschoten, en bombarderen is ook moeilijker antwoorde ze droog, wij komen uit Haïfa zie je net onder Libanon...Ja maar daar zit je nu dik honderd kilometers bij vandaan, maar ik hield mijn mond maar.
Stef heb je dat gehoord? Ik heb toeristisch nieuws, een attractie. Vertel, antwoorde hij en ik vertelde samengevat waarom hij zo zat te schudden. De versiertoer werdt per direct afgebroken, trok wit tot geel weg , hij is een kwart Chinees, zonder dolle, en ging een beetje meer onder uit zitten, want met zijn lange lichaam was hij de enige die met zijn kop boven de stoelen uit kwam,  a sitting duck, a sitting target, ben je. Die snipers he? Gooide ik nog een beetje olie op het vuur, exactly, zei mijn busvriendin, nu zat hij haast onder zijn rugzak, ik kreeg spontaan een lachkick en kon niet meer ophouden, van de zenuwen en het afkicken natuurlijk, ik had het ook spaans benauwd maar liet me anders kennen. Joh als het je tijd is is het je tijd man, fok op! Ja he?, zei hij semi gerustgesteld, zichzelf in de maling nemend net als mij.
 
Wat een waardeloze klootzakken, zeiden we haast als één gedachte tegelijk, en dan hadden we het natuurlijk over de "vrienden" die ons Israhel aanbevolen hadden. Ger, Richard, Jozefien , tja toch waren zij geheel gezond breed en bruin en vooral belangrijk: clean, die jongens dan, Jozefien niet die, had nog nooit gebruikt, gelukkig, want dat is een schat van een meid, terug gekomen...Ze bedoelden het goed, toch Stef, maar wij hadden alleen, foto's gezien van mooie natuur watervalletjes,palmbomen de Rode Zee, woestijn, Jeruzalem zelfs, een warmwaterbron met Neon Tetra's er in, waar ze in zwommen!
Weet je nog Stef? Oh ja daar moeten we heen.Jja maar luister nou eens ik ben hier nu tweeënhalf uur, mijn moeder is voor hoer uitgemaakt, wij voor terrorist, ben geschopt en geslagen, en ik heb twee vingers in mijn reet gehad, fuck die Neon Tetra's effen, ik vind hethier helemaal geen paradijs, ja een PARAdijs. Jij vergeet snel zeg. Ik had er eigenlijk niets aan, om boos te blijven, vooruit kijken, focussen, moeten we, wat er ook gebeurt, geen dope, al vallen er vijfhondered miljoen Arabieren binnen. Ik had ineens door dat we door de hele bus gade geslagen werden, zelfs de chauffeur zat in de spiegel van zijn zonneklep te gluren naar ons reed iets langzamer maar nog steeds hard en schommelde nog meer omdat zijn ogen niet meer op de weg waren. We zaten in onze stommiteit keihard engels te schreeuwen naar elkaar, iedereen meeluisterend, dat kwam door die mokkels natuurlijk. Inschattingsfoutje.
 
Laten we ons bek maar houden, je hebt het weer mooi voor me verziekt zei Stef. Wat? Ik zou met haar afspreken naar de disco, bla bla bla. Dus? En dat ga nu niet door , door mij?Heb ik het nou gedaan, hou lekker je muil dicht tegen mij, en duiken of ze schieten je kop er af. Oh ja. daarom waren de ramen dus geblindeerd met transparante zwarte stickers, for safety..zei ik zachtjes naziekend, maar ze hebben van die infrarood kijkers en dan zien ze precies die gekke kop er van jou, als enigste in de bus, jij zal best belangrijk zijn zo'n bus voor je eigen alleen, matenaaier, met je hebt het verziekt. Ik ging voor de zekerheid een beetje meer onderuit en viel tegen iets stevigs toch zacht verend in slaap. Dromend van allemaal Cleopatra's. Naakt op naaldhakken met een Uzi op, hun rug, nog mooier dan Lara Croft en dat moet toch niet kunnen of wel, het was en is waarschijnlijk nog steeds zo. 

Loop niet weg
in stilte

Zie het gevaar, altijd gevaar
achtervolgen wij
het leven heropbouwend

Draai je niet om
in stilte

Jouw confusie
is mijn illusie
een pijnlijk masker
confronterend in de nacht

Mensen mogen jou
omdat je makkelijk bent
Ik denk dat dat een zonde is

Lopende op lucht
jagend bij de rivier
elke straat, elke hoek

Maak me druk om jou
loop niet weg in stilte


 
By Ian Kevin Curtis (1957-1980) transl. Franciscus Borst

 

Denk je nou echt te weten wie ik ben?
denk je nou echt dat jij mij kent?
Kijk dan eerst in de spiegel
in het diepste van je ziel

Lukt dat?
kom dan eens terug, kijk mij nog eens aan
en zeg voor het eerst
Ja, nu zie ik je staan.

Beursgeslagen armen en benen en schoppen in je rug
kwam jij naar je geboortestad Rotterdam terug
mijn kalverliefde nu zo groot als een koe
nam jou in mijn armen mee naar mijn flatje toe

Je zei dat ik jouw pijn deed verdwijnen
soms zag ik hoop op jouw gezicht verschijnen
maandenlang lag jij te 'snachts te vechten
mij schoppend en slaand oude ruzies te beslechten

met fluwelen hand maakte ik jou dan wakker
zei de woorden:Je bent veilig, het is voorbij,
ik ben het, ik ben het, rustig, je bent bij mij
je trok dan mijn armen om je heen en zei
ik voel me veilig bij jou, en sliep dan even rustig

geen ringen maar tattoo's
in een verliefde ondoordachte roes?
panterkop met ons naam er onder
wij samen voor altijd gelukkig
loopt de rest maar naar den donder

Jarenlang heb ik gestreden
tegen een geest uit jouw verleden
Eenmaal done kreeg ik het te verduren
bleek er nog een in de fles met kuren

Kerstmissen en verjaardagen verzuimde jij
was je bij een ander of kom ik uit een ei?
Mijn meelij overwon de woede
nam jou steeds weer onder mijn hoede

Nu zijn onzer wegen voorgoed gescheiden
en hoop ik oprecht uit het diepst van mijn ziel
het verraad wat ik voel
dat jij het zelfde mag lijden

Oh en nog wat
jouw treft alle blaam
ook zwarte panters, viezerik
zijn monogaam.

Iedereen heeft een dubbelganger wordt er gezegd
waar heeft God de jouwe in Jezus'naam gelegd
Gezocht in het Verre- en Midden Oosten
maar niets van jouw evenbeeld om mij te troosten

Gezocht in Europa van Noord tot Zuid, zelfs Afrika
doch lachte Hij mij uit en gaf zelfs een flinke trap na
want nu zag ik duizenden Claudia's in Israël
ik dacht: this must be heaven or this must be hell

Stevige tieten, wespentailles, mooie bossen haar en een heerlijke kont
wat een geluk maar niet heus, want ze haten daar blond

Daar zaten wij dan op de achterbank in het midden van het horrorscenario.
Stef als een verzopen kat uit de Aristocats en ik als een soort psychotische Billy Idol
Beiden in een legergroen jacket, dat leek ons een slim idee, en een Ray-Ban.
We zaten nu boven Kreta en het zou niet lang meer duren, voordat wij in  Tel-Aviv aan
zouden komen , tenminste dat was de bedoeling, gezien de staat van het vliegtuig en
dat er in de jaren tachtig nog wel eens een vliegtuig naar beneden werdt geschoten door de PLO.
De Rabbi's werden stil, er gebeurde iets, er ging een geroezemoes rond, en er vielen heimelijke blikken over schouders achterom kijkend naar ons. Of leek dat maar zo? Nee, we wisten het zeker,
het geroezemoes werdt luider en zaktte weer af, en zij gingen verder met hun gebed , zij het nu nog heftiger. Ze kopten de hoofdsteunen voor hun er nu bijna af, gelijk Zidane, en mompelden, Hebreeuws of hun leven er van af hing, tussen door, heimelijk naar ons kijkend.
Mijn maat ving op dat er terrorristen aan boord zouden zijn.
Maak me nou niet gek, en gaf hem een poeier met mijn elleboog in zijn milt, waarop hij serieuskijkend mij vertelde dat hij dat echt had gehoord, wat goed zou kunnen daar ik zelf maar één goed oor heb. Onze ogen gingen rond het vliegtuig, wie moesten die terrorristen dan zijn, knaagden onze vragen, één van die rabbi's? eerlijk gezegd zagen ze er wel een beetje gluiperig uit, ze konden het allemaal wel zijn, wat ons betrof. Iedereen werdt stil. De middelandse zee verdween. We gingen dalen. Iedereen in de gordels, intussen wij ook biddend, tot wie was ons een vraag, maar het was nou eenmaal zo n sfeertje waar je alles kon verwachten. De piloot nam een duik waar je u tegen zei, waarschijnlijk blij dat hij het gehaald had.

Oh kijk zei ik tegen Stef er staat een ontvangstcommitéé, in plaats van een luchtsluis.
Met zijn halfblinde muil, hij had min vier geloof ik, hing hij over mij heen om door de patrijspoort te kijken. Godverdomme er stonden wel honderd soldaten, waarvan vijftig links en vijftig rechts in een nauw aaneengesloten rij, met de M 16 s aan een riem aan hun schouder. Normaal loop je zo het vliegtuig uit een sluis naar de aankomsthallen. Niets daarvan . Ons vliegtuig stond midden op de landingsbaan geparkeerd geen Airport te zien, en via een smal trappetje moesten we het vliegtuig uyit klimmen, waarna we tussen de twee rijen soldaten door moesten wurmen, de aluminium framebuizen van onze rugzakken tikkent tegen de kolven der geweren. Nou dat is gezellig zeg probeerde ik te zeggen, maar werdt direct in de rede gevallen, door de soldaten: No talking!
Wat is er godverdomme aan de hand? En waarom bleven die sneaky rabbi's achterom kijken naar ons en wijzen? met die duimpjes over hun schouder, hadden wij het nu gedaan?
Eenmaal door de troep soldaten heen werden we letterlijk als laatsten in een busje gegooid , begeleidt dooor vier mi8litairen, geen kolven maar lopen prikten nu in onze ribben.
Ha fijn, eindelijk iets wat op een luchthaven leek, iedereen mocht uitstappen, wij niet.
Ruw werden wij in een ander busje gezet en naar de zijkasnt van het gebouw gereden, er uit gesleurd
bij ons kraag en letterlijk vooruit geschopt door die vier militairen, die er op stonden dat we geen woord tegen elkaar zeiden. Nou was dat heel erg moeilijk voor twee a- socialen uit Rotterdam-Zuid zoals ons, die van niemand iets pikten, laat staan als je je van geen kwaad bewust bent.
Elk woord een schop, deed ons maar zwijgen, op wat ongelooflijk gepruttel na.

We kwamen aan bij een soort van kleedhokjes zoals je die in het zwembad ziet.
Zij wilden dat we ons uitkleden, en er nu stond een speciale eenheid van de explosiedienst,
in zwaar beschermd materiaal om ons heen. Waar zijn de bommen? We weten dat jullie terrorristen zijn! Waarom opgestapt in Antwerpen als jullie uit Holland komen? Waarom zonnebrillen dragen in een vleigtuig? Als de situatie bniet zo serieus geweest was hadden we spontaan een lachkick gekregen
maar nu werden we boos, en scholden hun uit voor alles wat in ons op kwam, we waren maar eenvoudige fucking tourists is het niet? Het legergroene jasjes idee , was dus geen goed idee.
Voorzichtig , heel voorzichtig kleden zij ons uit, tot we poedelnaakt waren. Een applaus klonk, van der zijde der randdebielen, ze waren veilig, no explosives...Nu kwamen er twee ander nog gemener uitziende, bleek later narcotica agenten aan. Waar is de Heroine? Heroine?, wij konden niet vertellen dat we hier hier juist naar toe waren gekomen om af te kicken...daar wren we voor gewaarschuuwd.
Mond dicht over drugs opf je krijg geen werk of sterker nog, je wordt het land niet binnen gelaten.
Ik hoorde Stef gillen schreeuwen en vloeken op zij engels uit het andere hokje, ik probeerde kalm te blijven, wat lukte, totdat hij begon: vertel het nou maar waar is de Heroine? We hebben jullie gescheckt we weten dat je moeder de hoer speelt....Hoorde ik dat nou goed? Ineens gaf de man een hoek op zijn kin waarna ik door vijf man en twee vrouwen plat ,naakt op het zijl lag. Ik voelde grof een vinger in mijn reet gaan op zoek naar iets wat er niet was.
De latex handschoenen werden met een knal uitgetrokken, met de woorden :He's clean!
Ja in me reet wel dacht ik, nu de rest nog. Clean hoorde ik nu ook uit het andere hokje roepen.

Vernedered en half verkracht werdt ik bij mijn maat gevoegd, met een vage glimlach van de MP's
Welcome to Israël, the land of Milk and Honey. Fuck you, zeiden wij in stereo , ons niet meer schelend of we nou wel of niet mochten blijven. Met grote stappen liepen wij naar de paspoortcontrole, maar dat was niet meer nodig we hadden vrijbaan, na een wen k een der MP's. Een visastempel en belastingsgeld moest wel betaald worden, gek genoeg want in elk ander land, betaal je belasting als je er uit gaat. We stierven van de koppijn en desillusies. Na wat informatie bij een balie vernamen wij
dat we bus vijftien naar Tel- Aviv konden nemen of een taxi. Bus dus. We liepen met grote passen op de uitgang van dit ellendige vliegveld af. Eenmaal buiten sloeg de hitte om onze oren, en schreeuwde Stef een palmboom, een palmboom, hier mijn camera ,maak een foto van me onder de palmboom..
Ik zag een vies bushokje en een prullebak met daarnaast een klein plantsoen met inderdaad twee palmbomen, alsof dat mijn stemming in vervoering kon brengen...Stef dus wel. Met zijn armen over elkaar onder de bomen moewst ik hem fotograferen alsof hij op Haïti zat, in plaats van dat hij net geript was door de plaatselijke douane alhier. Klik , hij was zo blij als een kind, nu jij! met een afgezakte muil nam ik plaats onder die boom en gelukkig is die foto mislukt, ik zei het al min vier , dus scherpstellen....tsjaa, wordt een moeilijke zaak.
Na wat enige informatie bleek dat onze bus pas over twee uur zou vertrekken.
Ruggelings tegen die bomen probeerden wij wat slaap te vatten in het plantsoen, vlakbij onze halte.

Starend in de zonnespiegels van de Maas
bengelen tranen aan de kaken van een dwaas
Mijn lief mijn schat, jij rotte appel van mijn oog
borende meelworm die mij bedroog

Knagend aan schillen vlees en een toereikend klokhuis
maalde jij onvermoeibaar zielendeeg fijn tot hatelijk steengruis
Palingen in kadaverkamers verdringen voor herinneringen verrotten
al vretend scheurende repen gedachtenvlees van mijn woeste botten

Toch zal ik jouw ellendig mooie lichaam en glimlach doen verdringen
want daar op de bodem gesmeten liggen onze gouden ringen

Een damesslip als slecht gemutst verblindt verbaast mijn zicht
de pick-upnaald overslaand als een moker aan het heien
totale chaos analyserend is de rooklucht niet te snijden
gesuikerde pinda's plakken onder voeten en tussen tenen
wijnglazen op het kleed die kleuren en mij vervloeken

ik laat bierscheten boeren en harde zuchten
zie doffe spiegels mat van bandensporen in versnelde vluchten
zeker twaalf mensen visite, een fantastisch feest geweest
helaas mijn porttemonnee leeg en zit nu zonder eten
geen probleem gewoon even een telefoontje plegen

Een tientje te leen misschien? Twaalf maal niemand thuis..
vuile asbakken doen mij nu pas overgeven

een koorddanser op de dunne draad van een lijngrafiek
stijgend dalend balancerend in opwaartse tragiek
in een hand de paraplu geen vangnet gesponnen
uitgegleden en gewond de tred voort gezet
wederom een dag gewonnen

al voel ik mij ellendig en ben ik nog zo down
dan acteer ik als een lachende clown
waardoor de gesminkte lach je mijn tranen niet ziet
want echte mannen gebroken of naar beneden gestort
die huilen volgens mijn vader niet

lopen lopen lopen
kijken kijken niet kopen
mensen ontwijkend beschaamd stinkend ongedouched
automatische piloot ontbloot bovennatuurlijke krachten
vel over been ontwaakt supermachten

lopen lopen lopen
mijn lichaam als maar verder slopen
klaar voor een score inbraak of torrie
oren gespitsts en ogen geknepen
dakloos levend keihard geslepen

emotieloos gespitsts op iets wat er niet is
in een ban van een onzichtbare ring
dart ik er nog een paar pijlen in
elke zes uur in de roos gescoort
voordat ik compleet in elkaar ben gestort

lopen lopen lopen
van euroshoppersbocht straal bezopen
te overmoedig en onbedacht
wordt ik wakker geschopt in een cel
met genoeg dope in mijn reet een drie sterren hotel

het is tijd ze rotten me als een beest op straat
bij ganzenbord weet je hoe het verder gaat
eerst sla je drie beurten over en pleur vervolgens in de put
dan gaan sommige dagen niet over rozen
en zeker niet over de kat zijn kut

hij zet een zestal vallen met blokjes kaas voor ratten
gooit akelig precies kiezelstenen naar naderende katten
strooit gif in iedere hoek gleuf en gaten
niets of niemand die aan zijn liefjes zaten

vertroetelend aaiend vertrouwt hij hen toe
van mijn vrouws gezwets wordt ik zo ellendig moe
bronchitus roggellend in zijn houten burcht
ruimt hij vloekend drie ratten door veren gewurgd

zwetend zaagsel in haar en gezicht oneindig planken zagend nesten bouwend
doffers en spichtjes haast doodgeknuffeld doch hem rustig toevertrouwend
aanvliegend op hoofd schouders armen en rug vol spit
staat hij armen gespreid onder pluisjes veren en vogels in vol geluk
en pikken zij maiskorrels uit zijn lachende rode konen kunstgebit

terugkerend een vlucht koppels geringd uit Bretagne
wacht de klok ongeduldig in zijn trillende handen
dalend op het monotone fluitje of het rammelend blik
trots als een pauw wint hij goud en zilver en brons
en ach die paar tientjes voor tabak en de Toto als extra schik

Ik volg nog steeds het advies van Neil Young
zeer aandachtig luisterend naar zijn song
beter op te branden dan te vervagen
achter de geraniums zoals oude vandagen
burned out en kostprijs een ingeklapte long.

Gehurkt verschuilt in het fronttumult
na hardend wordende fluiten
knallen die uit de hemel vallen
rook gasmaskers gehoor weigeren, ricochettes
de loop pronkt stoer blinkend een maagdelijk bajonet


gegil geschreeuw silhouetten duiken op en vallen neer
van nationaliteit uniform is geen sprake meer
salpeteren bloedspetters bijten in mijn ogen
maakt de werkelijkheid nog erger bedrogen
rookbommen stukken steen ketsen mijn helm


baadt zweet in schurend zand
mijn M-Zestien stevig in mijn hand
mijn legerkistjes lopen vol urine
anders als de mess of kantine
schiet ik op alles wat beweegt


raak in paniek spieren controleloos
briefje "eigen vuur" een zesplanken doos
werd mijn beste vriend thuis gebracht
door vrouw en kinderen word ik veracht
Tot ziens vriend 

Nederlands' Leeuw beet in mijn reet en kop
en steekt mijn nek nu in een strop