ANAMORPHOSE

WIE

ZIJN

WIJ...

Gezanten van een andere wereld

die aankondigen

en niet langer onwetenden zijn

van de rest.

Die vroeg in de morgen

de straat in zullen wandelen,

de Zonnebloem

hooghoudend

als een toorts.

Gedicht van Frans Croes.

Ruïnes

van het

heden.

*

Roert deze rekening ook niet in ons diepste wezen en roept ze geen herinneringen op van verloren gegaan geluk en glijdt onze melancholie nier weer naar een verleden waar alles schijnbaar vredig was.

Of zijn het ruïnes waaruit vergankelijkheid ademt, een droomsfeer die misleidend werkt en ons nier laat inzien dar het getuigenissen kunnen zijn van het drama van het nooit aflatende einde van mens en wereld. Men bouwde tempels, paleizen, kathedralen om zo de aardse grootheid en de tijdelijke macht eeuwig re bestendigen. Dit alles werd verwoest en verscheurd door trots en hoogmoed en het willen overstijgen en overheersen van de kosmische en natuurlijke wetmatigheden. De ruïnes kunnen wijzen naar tijden waar de mensen als automaten en blinde slaven van de krochten der verdrukking leefden en hun slapende gewetens onderworpen werden door heersende of tiranniserende politieke, godsdienstige, religieuze, sociale en culturele machten. De gedenkstenen huldigen dat fallische element van het mateloos willen bezitten en onderdrukken.

De symbolische ornamenten op stenen en offertafel wijzen naar een verfijnd weten, dat leidde tot blinde bijgelovigheid en schijnbare waarheid. Gaan zo niet het aardse geluk en de grootheid telkens weer van rijk tot rijk voorbij en getuigen zij niet van de eenzaamheid van het bewustzijn? ... en in hoeverre kunnen al deze woorden nu vandaag nog met dezelfde betekenis geschreven worden als een actueel gebeuren, waar ook vandaag de mensheid zich laat leiden tot barbarisme en schrikwekkendheid, tot de algemene vernietiging, in de overtuiging levend dat alles goed, oprecht en zuiver is?

Zal het verleden weldra overgroeid worden door een nieuw opschietende plantengroei, een nieuw leven dat wortel heeft kunnen schieten op de achtergebleven kale rotsachtige bodem?

Toch bij dit alles, wanneer wij aandachtig toekijken, zien wij dot de treden nog intact zijn, ook de poort met het zonneteken. Duiden die er niet op, dat wat overblijft, een weg is, om opnieuw een poging te kunnen ondernemen om hoger op te klimmen naar de hoge witte berg die veraf voor ons aan de horizon ligt? Is het niet alsof het vibrerende licht in de lucht een kracht is die oproept om de overgang te maken van het primair psychische naar een hernieuwde vergeestelijking of spiritualiteit?

Tekst: Frans Croes: “Een beeld met een woord erbij”. Oplage is uitverkocht.

INDIEN
IK
EEN
VOGEL
WAS
GEWEEST

Indien ik een vogel was geweest kon ik

vliegen en zou ik de vrijheid hebben

bezongen en zou ik bergen hebben getrotseerd

en zeeën hebben ontmoet

en ‘s morgens de zon hebben aanbeden.

Nu ben ik een mens, en ik mis die vrijheid.

Ik kan niet dartelend zingen

want alles is reeds in koor gezet.

Ik mag niet vrij losvliegen

ook daaraan

is paal en perk gesteld.

Dan zie ik verder in mijn dromen

een wereldbeeld van angst.

Ik ook voel me evenzeer bedreigd als

de vogels in hun nest.

Daarom kan ik ook vandaag niet langer

meer dromen, dat ik ook eens een vogel

was, want ook ervaren zij de gruwelhand

van de mens die mijn naaste is,

ook hij

die me morgen wurgen zal.

Frans Croes. (uit zijn dichtbundel “Het Offer”)

LAAT ONS
DE NIEUWE DAG
GOED INZETTEN.


Om verder te doen waarmee ik bezig was en jullie er mogen mee van gennieten. Dit is mijn wens en ik hoop dat alles verder naar de wens va allen mag verder verlopen.

Tot ziens later.

Beleef een goede dag!

Frans

GELUKKIGE DAGEN!

Dit van uit MIJN lief leuke Zennegat waar ik ongeveer dertig jaar woon, in een prachtig rivieren landschap, waar en nog rust en stilte heerst.

Inspriratie
van
deze
week.

Maar dat wat houvast zoekt, is niet wat je werkelijk bent.

Het is het denkbeeldige ikje.

Wat je echt bent hoeft zich nergens aan vast te houden.

Erik van Zuydam

Soms heb ik ook de bhoefte mij aan iets op te trekken. Maar dit lukt niet zomaar omdat ik al zo lang alleen leef. Ik vraag het mezelf trouwensaf of het nodig is dat ik iemand hier naast mij nodig heb? Persoonlijk voel ik een NEEN maar gevoelens blijven ons Zijn bespelen en dan kan ik maar best terug vallen op mijn echte zijn.

Frans.

MIJN WATERLAND,

MIJN LAND, WAAR IK

O ZOVEELVAN HOU…

Besloten leef ik in een weelde van water, luchten en natuur.

Door waters omgeven in een uithoek ergens ver weg

ligt een oud ruraal gebleven gebied waar niemand mag

aan tornen aan Mijn Zennegat.

Een natte droom is het niet. Wel een soms barre realiteit.

Van over de vlakten stuwen wolken en striemende regen

neer op ons of worden wij gebraden NU door een

doorzengende hitte.

Het is er mooi, maar de mens, dat aftands diers, heeft geen

respect meer voor al wat daar leeft, maar men mag er met

hun poten niet aankomen, want daar zorgde ik voor en

beschermde het.

Voor niet mijn kinderloos zijn, maar voor uw kinderen en de

vele achterkleinkinderen die ons zullen opvolgen wanneer ons

verleden eens is gepasseerd. En ik ben o zo blij voor wat ik

deed niet voor mij, maar voor elk ander!

Frans Croes – 30 juli 2005.

In de rechterkolom zal u een reeks foto’s kunnen zien waarover ik in een opwelling schreef. Het interland is vrijwaart voor bezoekers zodat alles daar verder een natuurlijke gang kan gaan.

U mag mij steeds komen vinden op het Zennegat 14 – zie hierboven mijn woning – dat ergens ver weg ligt van alle geraas en het dwaze gedoe. Maar bel mij vooraf op nummer 015-271395.

"DE MENSEN SCHOPPEN TOT ZE EEN GEWETEN KRIJGEN" ...

Zijn de laatste woorden van de onlangs overleden schrijven Louis-Paul BOON, uit zijn novelle: "Mijn kleine oorlog", en Hector ROMBAUT, vergelijkt Frans Croes met deze Louis-Paul Boon".

Zoals Frans Croes in zijn vechtersjaren tekeer ging tegen wat hij meende verkeerd te gaan in de wereld, zo is hij ook de laatste vijf jaar als kunstenaar, vechter in zijn werk, gebleven.

Enkel het marginale leven, de tribune, de straat, de beweging en de manifestatie behoren tot het verleden.

Maar in zijn tekeningen vindt men de kritiek op de overconsumptie, overmechanisatie, overmanipulatie terug. Hij; waarschuwt als het ware de mens voor verrotting, voor teloorgang, voor de afgrond.

Volgens hem vertoont de hedendaagse westerse mens een Psychosomatisch ziektebeeld: hij, is enkel" dan" nog te redden wanneer tijdig de oorzaken van de kwaal worden weggenomen.

Inhoudelijk valt in het werk van Frans Croes de dualiteit op. Tegenstellingen bij de vleet. In één enkel werk ligt enerzijds de oneindige hoop naar schoner en beter, gesymboliseerd door het licht, het opstijgen naar dat licht; onderaan in datzelfde werk een soort duistere onderwereld die wemelt van nog levende doden.

Soms is het een en al optimisme, een soort van zoen aan de mensheid, vol innige vertedering. In andere momenten wordt het een hallucinatie, een satirische en cynische aanklacht.

Maar iets is merkwaardig: de meest pessimistische voorstellingen zijn eigenlijk TOCH ergens positief gericht. Die werken tonen ergens een eindpunt aan, naar het NIETS, een soort verlangen naar DE VAL om daarna opnieuw te kunnen OPSTAAN voor EEN NIEUW BEGIN.

En toch mag uit deze enkele beschouwingen niet worden afgeleid dat Frans Croes een "geëngageerd" artiest is, die strekkingen verdedigt. Hij is NIET de brenger van de blijde boodschap. Hij IS en BLIJFT sensibel, intuïtief.

Nooit zal bij hem het cerebrale de bovenhand krijgen op zijn spontaniteit Maar zijn getormenteerd verleden is NIET weg te wissen, het maakt deel uit van zijn creativiteit.

Misschien zoekt Frans Croes onbewust, onderbewust, naar DE MENS VAN MORGEN, in een wereld waar het voor de mens van vandaag bergaf gaat.

De uitstraling van zijn werk is HOOP, en zolang er achter die hoop ook een beetje GELOOF blijft zitten, zal zijn carrière als graficus zich verder ontwikkelen.

Hector ROMBAUT: Gedeelten van de openingsrede in galerij DE CASTELEYN te Hingene op 27 maart 1981.

HOE HET OOIT BEGON…

Vanaf mijn geboorte leefde ik in een dorp aan de grens van Mechelen. Mijn familie was oer christelijk en van mijn geboorte af had ik astma.

Ik lag dan veel te vaak plat neer happend naar lucht zoals een vis die op sterven na dood is. Daar ontstonden binnen mijn droompartijen – want de droom is mijn leven – het weten van de zeer onrechtvaardige, ook wou ik ooit kunstenaar worden, schilder namelijk.

Op mijn 17^de jaar volgde ik wat avondlessen tekenen met houtskool en was zonder pochen een exemplarisch talent, zodat ik klassen kon overslaan en weldra ook naakttekeningen maakte naar levend model.

Ik dronk zeer veel en mij ouders zagen dat da academie daarin de schuldige was. En ik moest stoppen en verdwaalde verder en belande in gevangenissen en in een internering instelling.

In 1967 startte ik met een artiesten café: Staminee Herten Aas. Daar maakte ik aan de toog gezeten meerdere tekeningentjes in blauwe bic waarvan ik nog 3 exemplaren bezit.

U kunt deze zien: de 3 eerste bovenaan.

*

Die Staminee eindigde voor mij faliekant en kwam na een tijd letterlijk in de goot terecht, twee maal na elkaar dat ik opgenomen werd in de ziekenhuizen waar men mij bloed; voeding en andere dingen gaf. Bij de 2^de opname besloot ik om nu eens en voorgoed kunstenaar te worden. En daar begon ik te tekenen met een zwarte stift.

De werken die ik u toon zijn niet allen meer in mijn bezit, maar om geschiedenis vol te maken toon ik er 7 tekeningen van. Allen hebben eigenlijk een grote deler het verlangen naar het seksuele.

Daar in dat ziekenhuis besloot ik om naar een afkickcentrum te gaan. Dit was in Scheldewindeke. Daar maakte ik mijn eerste pentekening met het profileer pennetje e zo volgden er later nog twaalf. Maar ik werd er uitgegooid, omdat ik sociaal niet integreerbaar was. Maar ik had mijn overtuiging mee en eind 1976 had ik mijn eerste tentoonstelling bij een vriend die drie handelspanden had. Het werd een lukker!

Van deze zuivere pentekeningen laat ik er 8 zien.

Frans Croes.

Frans Croes tekent universele levenskracht.

Het betreft zuivere pen- en potloodtekeningen, (met mooie grijsgamma's), sepiatonige 'tekeningen en gewassen kleurtekeningen. Vrij van directe agressiviteit, seinen deze composities een stille euforie of een harmonieuze intensiteit uit.

Het zijn tekeningen die geen visie willen opdringen, maar in hun veel suggererende bovenbouw toch naar een rijke onderbouw verwijzen. Frans Croes doorworstelde een evolutie. Hij passeerde langs destructie een hekeling, langs het willen ontmaskeren van de maskerades van het mensdom, langs veeleer negatieve krachten. Hij verwijlde in de wereld van het mystieke, het occulte en het esoterische, maar vond finaal ook dààr geen soelaas. Uiteindelijk behield hij slechts zijn geloof in de oerbron van het leven zelf, in het kosmische gebeuren en in de natuur. Daarbij is hij een aanbidder van zon en licht.

De meeste composities tonen dan ook een wirwar, van floreale elementen, een woekering van planten, een haast barokke weelde, met hier en daar relicten van het oude denken en voelen. Er is ook een pan erotisme, dat zich nooit ostentatief naar voren wil werken. Niet zelden verschijnt de schoonheid van de vrouw te midden van een bloemen guirlande. Een ongewoon zelfportret van deze mar-, kante kunstenaar is «Het boek der wijsheid »: een boek vol blanke bladzijden, dat zijn waarheid voor zichzelf houdt. De mens wil zich ontdoen van het dogmatisch denken, maar heeft niet in de gaten dat hij steeds weer nieuwe houvasten zoekt. Croes rest het geloof in leven en ervaring.

Van: Rene TURKRY † - Uit de: Gazet van Antwerpen – maart 1989.

HET RESULTAAT VAN EEN HERBRONNING
IN HET OEUVRE VAN FRANS CROES.

Een kunstenaar, die jarenlang trouw is gebleven aan het uitwerken van zijn ideeën via de tekening en zich plots 'leeg' voelt, weet zich slechts dan te herpakken wanneer de innerlijke rust is weergekeerd.

Peilen naar de inhoudelijke en creatieve waarden in het werk van Frans Croes vergt van de kijker niet alleen tijd, maar vooral een intellectueel openstaan voor de filosofische- vaak mystiek symbolistische vormentaal van de kunstenaar.

LICHT EN BEWEGING.

Ontegensprekelijk is het recent oeuvre van Frans Croes als het ware een spel van licht en beweging. Het licht verdringt de donkere vlakken, zodat de lichtende raaklijnen worden geaccentueerd. Op deze wijze kan de zoekende geest van de kunstenaar zich vrij uitleven.

Elk beeld is krachtig van opbouw en suggestief.

Vakkundig wordt de idee statisch met verf gezet. Hierbij is het voor hem geen eenvoudige klus, daar hij, werkend met de kleur in de kleur zonder dat de verf opgedroogd is, ervaart dat er gestadig dient doorgewerkt. Met het effect van een statische vibratie geeft hij duiding voor het inzicht in de idee.

DE GROEI NAAR EEN FIGURATIEVE ABSTRACTIE.

Het genetisch effect van elk doek is een weerspiegeling van Frans Croes' eigen levensloop.

Aan de realisatie van een in zijn geest gegroeid beeld gaat voorzeker een intense voorstudie vooraf. Eens voor het doek gezeten, laat hij zich intuïtief leiden door zijn gevoelsmatige betrokkenheid met het gegeven. We kunnen ons niet ontdoen van de gedachte dat hij zijn diepste zielsroerselen niet meteen verwoordt.

Als een bron, die opspringt, verwijzen de stuwende krachten naar een opwellende beweging, zoekend naar het licht. Wat dit licht ook moge betekenen, laat hij gewild en suggererend over aan de kijker.
Deze laatste kan dan dit zelf invullen zodat hij, peilend naar de betekenis van sommige symbolen, open komt te staan voor een dialoog. Ik geloof stellig dat dit de dieper liggende bedoeling van de kunstenaar is.

Het moet hem dan ook gelukkig maken wanneer hij door een bezoeker hierover wordt ondervraagd. Intieme vrienden van Frans Croes weten maar al te goed dat hij om geen woord verlegen zit.

Het werk van Frans Croes lijkt op het eerste zicht ondoorgrondelijk. Waar in sommige werken een geabstraheerde vorm van een 'ei' op ons netvlies verschijnt, hoeven we niet te raden naar de wezenlijke betekenis ervan. Als symbool voor het leven, gegeven waaraan de schepper zo erg verknocht is, krijgt de compositie een wervelende- en toch diepmenselijke uitstraling. Het lijkt me even duidelijk dat de doeken van de laatste jaren de indruk geven van een strijd om het leven. Een zich picturaal afzetten tegen elke vorm van verloedering van onze kosmos.

Deel 2- Van Fons De Bleser Kunstcriticus.

SCHOONHEID.

“Ik kan geen mooi werk maken als ikzelf niet mooi van binnen ben. Schoonheid heeft er fundamenteel iets mee te maken.
Mijn gevoelsmatige betrokkenheid met mijn doeken brengt mij tot het beste van mijn kunnen”, verklaarde hij mij op een zomerse morgen.

Een affiniteit die hem eert!

Wetende dat hij soms Zijn lyrische ontboezemingen op papier zet, dan mag het ons
evenmin verbazen dat Frans Croes zich intuïtief poëtisch beeldend uitdrukt. Ritmisch

en teder groeit elk schilderij als een open venster voor de mens naar de luciditeit van het onderwerp.
De schriftuur van Frans Croes' kunst onderscheidt zich door zijn strak gehouden lijnvorming en de volumes die het omringen. Een tweede vaststelling is het sterk natuurgevoel van de kunstschilder. Een waarde die we eveneens in het oeuvre van

Pierre Alechinsky aantreffen.
Bovendien is het werk van de waardevolle kunstenaar gedragen door de persoonlijke vitaliteit en de eenvoud van zijn koloriet.

Al deze kwaliteiten samen maken dat Frans Croes ons zal blijven verrassen met een hopelijk steeds subtielere schoonheidsontroering.

Fons De Bleser.

Kunstcriticus. Geschreven op vrijdag 29 oktober 1993.

HET BOEK DER WIJSHEID VAN DE NATUUR.

Sinds de mens, vele duizenden jaren geleden, is gaan onderzoeken welke zijn plaats is in het kosmische gebeuren en zijn houding tegenover het leven zelf, hebben vele overleveringen, geestelijke en filosofische geschriften getracht de mens de sleutel te geven om zijn wezenlijke plaats in het algeheel te kunnen innemen.

Vandaag zijn wij meer dan ooit door de vele mediamogelijkheden in staat veel van deze kennis te verwerven.

Tot wat leidt dit allemaal?

Is de mens, niettegenstaande al het weten, vrijgekomen van het beangstigend dogmatisch denken of wordt hij verdrukt door niets ontziende dictatoriale regimes?

Is de mens niet steeds weer op zoek naar nieuwe houvasten? Om nadien vast te stellen dat ook dit hem geen vrijheid gaf, en, is elke poging, elke stap die gezet wordt op zoek naar de eigen waarheid niet de weg, ook al kan die beproevingen, strijd en angst met zich meebrengen, om te komen tot dat "weten" dat gerijpt is doorheen ervaring, door te luisteren naar de stem van de natuur en het intuïtieve weten, om de herkenning van de oorspronkelijke oerstaat die in elke mens aanwezig is, te beleven?

Kan de mens door dit "weten" niet veel achter zich laten om zich vrij te voelen van elke geestelijke en materiële ban, om zijn waarheid uit te dragen, niet met woorden of met macht, maar door een toonbeeld in daden en zijn?

Is dat het "weten" niet "wijsheid" geworden, als een boek vol blanke bladzijden dat zijn waarheid voor zichzelf houdt, doch woordeloos, maar in volle openheid zich toont om in harmonie te zijn en te leven met de natuur zoals de tekening het illustreert?

Kan de mens niet in "ware éénheid" en in respect en overgave met de "andere ware" leven?

Tekst: Frans Croes.

Uit: Een beeld met een woord erbij” - december 1986.

Frans CROES is een microscoop op het
oude - en wat is oud - en de telescoop
die ver voor zich uit ziet. Hij is zondaar
en heilige tegelijk. Hij is in staat van verval,
doch ook in staat van genade.
Hij is de oersoep van alle begin en het
manna van de toekomst.
Hij is een Holist, een Alles Mens.

Op de foto: Frans Verleyen †. Bij leven historicus en gewezen directeur van het weekblad KNACK

In Ligna gallery te Mechelen, eind september 1993 bij een tentoonstelling, zal

Omdat niet hij, maar de mensen problemen hebben! Mensen lieten en laten zich graag omringen door kunst en kunstwerken. Op die manier houden wij niet enkel van kunst, maar onderhouden wij de kunstenaar, en kopen zijn werk omdat het publiek, én in die werken én in de kunstenaar datgene ziet en ervaart waarvan zij allen dromen en naar verlangen zonder dit ooit zelf te hebben aangedurfd.

Omdat een kunstenaar risico's neemt, gevaren die gewone mensen niet durven nemen. Dit was vroeger zo en is van alle tijden. Ook vandaag.

De kunstenaar maakt het onderscheid tussen het ware zijn en de eigenliefde waarin de mensen vandaag zich maar al te graag in onderdompelen, welke een passie is, niet eens die naam waardig, tenzij het op hun hoofden zal terechtkomen. Want hun eigendunk is een dikke bult, waarbij de selfliking een must is!

Frans Croes is dan de microscoop op het oude - en wat is oud - en terzelfder tijd de telescoop die ver voor zich uitziet. Hij is zondaar en ook een heilige tegelijk.

Hij is in staat van verval maar ook in een staat van genade. Hij is de oersoep van het nu en van het hiernamaals, Ik citeer graag een lievelingszin waarvan ik hoop dat deze eens op mijn grafsteen zal staan en van de schrijver Harry MULLISCH afkomstig is: 'Het enigma, het raadsel. Om dit te kennen is het het beste dit raadsel te vergroten'. In een boek van Hugo CLAUS staat een oud gezegde dat daarbij aansluit aan: 'Alles wat van Waarde is, is Weerloos'.

DE SLEUTEL TOT FRANS CROES

"Wij zien", aldus nog steeds Frans Verleyen, "concentrisch monochrome en veelkleurige schilderijen. Maar eigenlijk zien wij daarin twee dingen: de fossiele slak, de doorsneden van oude oervormen, rotsprentachtige dingen, we zien ook dwarsdoorsneden van oeroude levensvormen of, om nog andere dingen te noemen, sterrenhemels, spiraalnevels, Andromedas. Vermoedelijk gist in Frans Croes een beeld, een energie die ons brengt naar
dat heel oude verborgen kleine - het fossiele - en binnen een zelfde demarche het grote kosmische. Dus de slak is als een spiraalwereld in nevels gehuld. Hij werkt binnen zijn
oersoep en met al dat wiebelende magma of manna: zijn fantasie. / ... /.

Ik denk, wanneer wij de sleutel zoeken tot Frans Croes, ik eerst de aandacht trek, zonder uit te leggen of iets nader te verklaren, op het fossiele, het oude en kleine, het sobere en het gulle, de sterrenhemel en die Andromeda ­nevels. Om nu té komen tot het enige woord dat ik voorgenomen had uit te spreken: Frans Croes is een 'Holist'. En 'Holos' betekend in het Grieks het 'Geheel'. Dus Frans Croes is één 'alles mens'! Iemand die zowel spreekt of schildert over fysica, astronomie als de kwantum theorie. Ook over biologie, natuur of exacte wetenschap en fenomenen zoals ideologie en religie... Dat is voor een alles mens allemaal hetzelfde namelijk: Het Leven. Het holisme, en het woord zegt het reeds zelf, is een conceptueel bevatten dat leidt tot heel nieuwe denkpatronen en denksystemen om de werkelijkheid te verklaren.

Frans CROES heeft het zichzelf nooit gemakkelijk gemaakt, omdat zijn werken buiten het gangbare circuit liggen van de gemakkelijke louter figuratieve kunst. Zijn werken zouden alsnog kunnen behoren tot 'de nieuwe figuratie' waar de Oostendse tentoonstellingbouwer
en conservator Willy VAN DEN BUSSCHE over spreekt en daaromheen een tentoonstelling maakte omtrent MAGRITTE en actuele kunstenaars die verwijzen naar de werken van deze surreëel wereldberoemde kunstenaar.

De Nieuwe figuratie heeft geen aansluiting met het Postmodernisme omdat deze nieuwe tendens toelaat dat de nieuwe figuraties kunnen behoren tot de tijdloze en universele kunsten.

Ook sloot Frans CROES nooit compromissen af, maar sluit hij graag aan bij het gedachten goed van Wassily KANDINSKY: "Schoon is datgene wat aan een innerlijke psychische noodzaak ontspringt omdat het resultaat dan innerlijk en uiterlijk schoon is". Waar dit kan leiden tot de interpretatie dat de visie van Kandinsky niet als vanzelfsprekend beantwoordt aan de uiterlijke of innerlijke waarden van onze haast niet meer bestaande moraal, maar wel bedoeld spreekt over al de ontastbaarheden en de onvormelijkheden of dingen welke de ziel verrijken en dan van alle tijden is.”

Tot daar Frans Verleyen toen aan het woord.

TOT OP HEDEN.

Ik heb nagestreefd om een zo ruim mogelijk inzicht in tekst en beeld te geven over mijn kunst. Ik heb ook poëzie gemaakt, maar die zal ik zenden naar de mailgroep Cultuur.

Moe ben ik nu, na meer dan een volle week hard werken om te komen tot zover ik nu ben aanbeland. Later zal ik het nog hebben over mijn symbolistische periode en mijn mystiek esoterische periode. Ook wanneer ik nieuwe werken heb gemaakt en een toevoeging van mooie Blogs van anderen en ook URL’s van befaamde kunst websites.

Ook bezit ik een mooie collectie van powerpoint .pps-kes. Ook deze zal ik u bekend maken zodat iedereen daarvan kan genieten en wie weet nog wat allemaal… Er is zoveel te plaatsen in een blog en ik begrijp niet de hetze die in het begin heerste omtrent de BLOGS daar deze toch gemakkelijk te bedienen zijn en aan te bevelen aan mensen die anderen wat kunnen aanbieden.

Nu neem ik een voor mij wel verdiende rustpauze.

Tot een later.

Croskunst. Of: Frans Croes.

Tijdens de eerste "Golf Oorlog" in 1991 noemde ik, Frans CROES - terwijl ik verbaasd de TV beelden bekeek - die beelden die ik zag waren er van een "DE DODE OF VERSCHROEIDE AARDE". Ik zag op het scherm tot welke gruweldaden imperialistische machten bereid waren en nog zijn, om andere "dictatoriale" regimes met alle technologisch vernuft en smerige biologische wapens te bekampen.

Deze gruweldaden waren weergaven van de primitieve of feodale strijdtonelen dewelke op deze wereld met een weerkerende kracht weerkeren om het mensdom te onderwerpen aan de tirannie van de "heerszuchtige". Toen en nog ten dage, zijn het de Amerikanen met in hun kielzog hun trawanten.

Deze beelden schokten mij dermate dat ik voor het eerst als kunstenaar greep naar het "Conté potlood". Hij wou weergaven maken in zwart op wit van indrukken van een niets ontziende strijd, waarin de moloch ten strijde trok tegen de op zich deugdzame David. Juist in een land waar én het Christendom én het Judaïsme én later de Moslimvolkeren hun wortels vonden van hun oorsprong.

Dit alles riep in mijn geest CROES spookbeelden op! En waar voorheen het natuurlijke leven er zijn gang ging, heersen daar binnen mijn visioenen, nog enkel een verschroeideen tot lava gesmolten aarde. Ik wou deze beklemmende beelden op papier uittekenen en het werden soms panorama's van akelig doodse landschappen. Hier en daar was de aarde nog aan het naroken of een pluim rook verbrak de horizon lijn. Mijn "zien" zag een aan flarden gerukte lichamen van wat eens mensen waren.

Tot ook de traan versteende of smolt door de hitte en de rivierbeddingen er droog kwamen bij te liggen. Getuigenissen werden het van wat een Nieuwe Wereld Horde aan het vernietigen was en nog blijft verder doorgaan 2004. Zie Madrid, Istamboel en nu Londen…

VLUCHTEN KAN NIET MEER!

Mijn leven is zeker niet egocentrisch en verloopt verder, niet als een kabbelend beekje, maar ik hoop toch mee te kunnen ijveren aan datgene wat het fatale kan tegenhouden. Een illusie? Maar ik zie nu eenmaal de ontzettende chaos op het mensdom neerkomen waaraan niemand kan ontsnappen en mede verword tot het meest dierlijke wezen, want- vraag ik zich af - "Is de mens ten dage niet mede de oorzaak van het falen"?

Ik zal op mijn manier verder leven, soms met veel verdriet, en pogen nog mooie werken te maken want ik weet niet of het utopische niet vlakbij mij ligt!

*

Het Conté tekenpotlood is voor diegene zeer geschikt die hun hand weten te beheersen, want gommen kan niet! Men neem de nrs. 1 – 2 – 3 en een zacht maar dik Fabriano papier.