HET LEVEN IS ZO KOSTBAAR MENSEN...

ALS
FRANS CROES
SPREEK IK OOK OVER...
De 'Rechten van de
Toekomende Generaties'.

Daar ik drie jaren lang Ambassadeur in Vlaanderen was van de Rechten voor de Toekomende Generatie: Dat deze minstens van ons nog een Moeder Aarde mogen erven of ontvangen, die wij beter hebben gecultiveerd dan wij van onze voorvaderen meekregen. Wat volgens mij': is de mens verplicht is vanuit zijn culturele bewustzijn. En daarmee is mijn bewijs geleverd dat ik nooit mijn afkomst heb verloochend en nog steeds op de bres staat.Ook daar waar ik manifest naar buiten kom over de Plichten van de mens of "De Verantwoordelijkheid van de Mens" (een basistekst die diende om in de UNO als basistekst te dienen om te komen tot de milieuverdragen in Rio de Janeiro om er later de Kyoto norm mee te bepalen - op het gebied van langdurige ontwikkelingen, enz. Al te gemakkelijk doet de mens beroep op zijn rechten zonder te beseffen dat men bij zelf de keuze ook plichten heeft om in 'Eenheid met de wereld te leven'.

Staan wij niet allemaal voor een zelfde Keuze, waar de gehele mensheid voor staat, binnen de Universele Verantwoordelijkheid, om te komen tot een heroriëntatie terwijl een werkelijke vrede en duurzame ontwikkeling.

Vanuit mijn optimistische visie, wars van elke apathie of welk doemdenken zeg ik: “Mogen wij Leven in overeenstemming met ons voorrecht deelgenoot te mogen zijn aan het Lever zelf. Laat ons daarom samen, de verantwoordelijkheid als cultuurbewust Levende Mens opnemen”.

Deze wens ik over te dragen aan mijn Blog bezoekers.

Frans Croes – 05-08-2005

Toespraak op een vernissage in galerij Evira op 14.02.93 bij een tentoonstelling van Frans Croes.

Wij kennen elkaar sinds vele jaren, weliswaar op een afstand, maar toch! Ik herinner mij de periode van het Progressief Komitee van Artistieke Werking (P.K.A.W.) met onder andere Roger Van Ouytsel, Jan de Winter en andere…Die een andere alternatief wensten van het dan heersende kunsten normbesef dat de stad Mechelen hanteerde. Frans bezat toen een alternatief tentoonstellingscircuit waarvan den “Herten Aas” de as was en een van de boeiendste periodes was in het leven van Frans Croes.

… Het waren de nadagen van mei 1968. In juli 1970 stond op de Mechelse grote markt tegen de pui van het Stadhuis een Leopardtank van het Belgische leger opgesteld. Frans Croes en een groot aantal contesterende jongeren goten er een roosachtig kleurmengsel over. De dag nadien was er een massa volk op de grote markt bijeen die door de politie uit elkaar geslagen werd. Toen werd daar de kiem gelegd van de komende “Kabouterbeweging” waarvan Frans Croes de “Papskabouter” werd. Een eretitel voor hem als het ware, want in oktober 1970 namen deze contesterende jongeren deel aan de Gemeenteraadsverkiezingen en behaalden op slag 1104 stemmen of 2,56 % van het totaal. Verbazing alom…

Frans Croes verklaarde later, dat de kabouterbeweging eerder een toevallig resultaat was van een jarenlange ontevredenheid, én mede de invloed had ondergaan van de Nederlandse Provobeweging en de Linkse studenten rebellie. Een aantal van de toen gevorderde eisen zijn oningevuld maar actueel gebleven tot de dag van heden.

Met het P.K.A.W. o.a. als doel: “de gewone arbeider en bediende kennis te laten maken met kunst”. Zoals hij mij dit ooit persoonlijk toevertrouwde en waaraan ik zou willen toevoegen: ook de “niet commerciële kunst”.

Waarom deze lange inleiding? Wel, om aan te tonen dat Frans Croes in wezen steeds een goedaardige rebel is geweest en gebleven.

Naast rebel, was hij ook nog een wereldverbeteraar en een strijder voor waarheid en zuiverheid. In een woord: een idealist! En in feite Frans, ben je dat nu nog steeds en het strekt je tot eer.

Na jaren van “geploeter” aan de basis werd Frans zelf kunstenaar op een ogenblik dat hij al gelouterd was door het leven.

En ook in de kunst ging hij een eigen(zinnige) weg op, weliswaar zoekend, experimenterend, als eens met ups and downs, tot hij, mijn inziens vooral in de grafische vormgeving vond wat hij zocht. Een eigen stijl en expressievorm ontwikkelde hij, zoals wij dit vandaag overduidelijk kunnen vaststellen.

Een teken van techniek – en materiebeheersing vinden wij mijn inziens in het gebruik van het witte vlak van het papier in zijn grafisch werk. Misschien slechts een detail maar een belangrijk detail, dat toch zoveel zegt in verband met de beheersing van de materie.

In de reeks van “Astrologische“ tekens die m.i. de kern van de tentoonstelling vormt, zegt Frans Croes zelf: “te willen afrekenen met een aantal ideeën en heilige huisjes. Maar wat mij opvalt – en reeds opviel in andere werkjes – is de vaak aanwezige erotische ondertoon in zijn oeuvre. Ook andere conflicten vecht Frans uit in zijn werken of ook via zijn teksten. Ik ben echter – en gelukkig – geen ziekenknijper die voor alles een verklaring wil klaar hebben. Ik benader kunst –op een vrij eenvoudige wijze: spreekt deze mij aan of “zegt het me iets”. Weet, ik heb laks aan het gegoochel met geleerde woorden en –ismen.

Een kunstwerk is waar als het u aanspreekt of als u de boodschap begrijp. De rest is kletspraat en lulkoek. En daarom, onderga het en kijk dan nog eens en u ontdekt de boodschap.

Zelfs indien u deze niet vindt en het kunstwerk niet meer is dan louter esthetisch, wel dan is dit laatste juist de boodschap; zoek niet verder want zo simpel is het. Frans, zo simpel is het inderdaad, maar niet iedereen ziet het zo. Er is dus voor u nog veel werk aan de winkel!

             Marcel KOCKEN

HET ZENNEGAT.

De Zenne niet langer verguisd,

maar geliefd.

Daar ik een bewoner ben van het Zennegat, al 30 jaar, weet ik hoe het gat van Brussel kan stinken. Men – de overheden – zijn wel bezig aan een grote waterzuiveringsinstallatie, maar het werk vlot niet bij gebrek aan centen! Kom nou, Brussel als Hoofdstad van zowel België, Vlaanderen, de Europese Gemeenschap, de NAVO en zo verder, die niet in staat is om het enige riviertje dat door Brussel loot te zuiveren. Kunnen wij daar begrip voor hebben: NEEN.

Waar de naam Zenne valt, doemen beelden op van een stinkende riool. De rivier, ooit de levensader van een hele streek, is vandaag verworden tot een nu eens wel, dan weer niet overwelfde collector van afvalwater. Op haar 103 kilometer lange tocht slikt de Zenne de vuilnis van ruim 2,5 miljoen mensen. Ze is biologisch dood en chemisch zwaar bevuild, zodanig dat de stank onze luchtwegen kan aantasten.

Deel 1 - Frans Croes

HET ZENNEGAT.

Kan de Zenne ooit weer tot
leven worden gewekt?

Ooit gaf ook de Zenne kleur aan onder meer Brussel, waarvan ze integrerend deel uitmaakte en ik deze nog open zag liggen in de hoeren buurt. Ze werd veelvuldig gefotografeerd en aan haar oevers hebben generaties schilders hun ezels neergeplant. En is ze nu niet verworden tot een onwaardige en beschamend lot voor de rivier die ooit een cruciale rol heeft gespeeld in het ontstaan van steden, de ontwikkeling van de handel en het verspreiden van cultuur.

Vanaf haar brongebied in Naast, op 123 meter hoogte ten zuiden van Soignies, tot aan haar monding in het Zennegat ten noorden van Mechelen, legt de Zenne 103 kilometer af. Eerst meandert ze als een snelstromend stenig riviertje door schilderachtige groene contreien met stroomversnellingen en watermolens, tot ze ontdubbeld wordt door het kanaal Brussel-Charleroi, en verder stroomt in een oud industrieel landschap tot in Brussel. Maar in de hoofdstad was ze niet welkom. Brussel droomde van een Seine, maar moest genoegen nemen met de Senne. Ze werd dan ook ondergestopt en boven haar bedding werd een boulevard naar Parijs‘ model aangelegd.

Vermoeid komt de Zenne weer boven en stroomt grondig vervuild langs fabrieken en zware industrie tot voorbij Vilvoorde. Boven Vilvoorde zou de Zenne weer een nieuwe kans moeten krijgen, Maar wilt men dit wel? Daar waar deze wat verder te Zemst een stank voortbrengt die niet te harden is. En dan maar de Zenne verbergen achter hoge Sigmadijken. Uiteindelijk geeft de zieltogende Zenne het op en stort zich in het Zennegat, een godvergeten oord nabij Mechelen, in de Dijle.

Een triest verhaal, maar wij willen het herschrijven? Willen de Zenne herbronnen, reanimeren, herwaarderen? Willen wij haar uit haar keurslijf bevrijden? Haar weer recht geven op haar water? Het wordt tijd dat we de Brusselaars na 130 jaar eindelijk hun rivier teruggeven, waarop ze recht heeft. Niet te vergeten dat dit ook ten volle bijdraagt tot de gezondheid van de bewoners die tegenaan de Zenne wonen.

Daarom, en om nog duizend andere redenen die allemaal te maken heeft uit liefde tot Zenne, deze zolang verguisde rivier, werd er op 1 januari 2002 de Zennesenne vzw opgericht. Een goed uitgebouwd secretariaat zal ervoor zorgen dat de droom geen droom blijft, maar dat er echt gewerkt wordt aan de renaissance van de Zenne. Mogen wij hopen op beter?

Deel 2 - Herbewerkt door Frans Croes.

Laatste weken van de ZOMER EXPO van Frans Croes

Deze loopt nog tot en met zondag 26 september 2005. Wie deze nog wenst te bezoeken wordt het de hoogste tijd. De tentoonstelling opent elke zondag om 14 uur en sluit om 17u30. Wees er dus vlug bij. Deze loopt in zijn atelier galerij – Zennegat 14 te 2800 Mechelen.

Om naar toe te gaan. AANBEVOLEN.

Frans Croes maakte een blog bij het Seniorennet.be. Deze is zeer aan te bevelen om die te bezoeken: https://blog.seniorennet.be/franscroeskunst

Ga via deze link er meteen naar toe en schrijf wat woorden neer in zijn “gastenboek”. Dit zal hem sterken om verder te doen! DOEN.

Dit is een publicatie van de “Feitelijke Kunstvereniging Frans Croes”.

Zetel: Zennegat 14 – 2800 Mechelen – 015271395

OPSTIJGEN

NAAR

HET

LICHT .

Ik vermoed, dat vooraleer men kan beginnen opstijgen langs de trappen die voeren naar het overheersende licht – wat je bemerkt de tekening - dat voor de trap een grote ronde platte steen staat. Deze steen kan een rad zijn als symbool van de eeuwigdurende beweging, van het permanent in of onevenwicht zijn dat een proces toelaat waarbij alle leven kan ontstaan en groeien. Dat is bepalend voor elke actieve materie, maar ook voor de geest, en door telkens nieuwe impulsen en inzichten toe te voegen aan de geest zal ook deze zich verder ontwikkelen.

Deze steen is een oud, restant van een oeroude beschaving, dat ons confronteert met het ingebeitelde "monster" of "gedrocht", dat duidt op het" primitieve" het "instinctieve" en het" materialistisch gerichte" dat in elke mens aanwezig is, of niet soms? En dat dient overwonnen of beheerst te worden, willen wij ons aards bolletje laten verder leven.

Wanneer bvb, weer volgens mij de overgave er is, wanneer de wil er is . Zou het dan nog kunnen dat wij voorbijgaan aan het zó elementaire bestaan van de Zon? Kan het dan nog, dat er geen verwondering groeit of is, of een vonk ontstaat die ons aanzet om in alle respect ons te offeren en ondergeschikt te maken aan al wat leeft, daar wij danken zij de "Zon" mogen leven?

De planten en bloemen die overweldigend groeien, hebben de trappen voor ons opengelegd. Het is een uitnodigende natuur die onze leidraad en gids is en waarop wij kunnen vertrouwen indien wij bewonderend en respectvol hun oerharmonisch en ritmisch leven willen navolgen en toelaten dat onze geest daardoor inzicht en kennis verwerft.

De treden zijn soms afgebrokkeld. Ook met moeilijkheden, ontmoedigingen, onbegrip, eenzaamheid en angsten kunnen wij geconfronteerd worden, en deze kunnen zo erg zijn dat wij terugvallen, sterven of definitief ophouden te al levend te evolueren?

Deze uitnodiging stelt ons voor een keuze: luisteren wij met zijn allen naar de stille diepe roep in ons hart om deze te volgen: ofwel willen wij ons verder verloochenen. Is het geen kiezen tussen ons aardse zijn en blijven om zonder vrees voor verlies aan egowaarden het stoffelijk materiële gedurfd te verlaten?

Hoe hoog de trappen reiken is een geheim. Zij tonen niet waarheen zij "reëel" leiden. Wij hoeven geen vooraf gemaakte verwachtingen te koesteren. Er worden ook geen vage of valse geloof of religieuze beloften gedaan. Het" Opstijgen naar het Licht" is een zuiver individueel gebeuren waarbij de bewonderende liefde VOOR de natuur' en de onnoembare kosmische grootheid ons kennis en inzicht kunnen geven in de oer- en universele wetmatigheden. Al kunnen wij deze nu nog niet bevatten, zij kunnen wel groeien naargelang wij ons openstellen en kijken hoe de natuur op zich leeft.

Is het niet de keuze van ieder van ons, die op zich een "levenskunstenaar" is, in vrijheid, zonder schijn, deel wenst te nemen aan een intens begeesterend leven? Is het niet iets om er fier op te zijn een doel te hebben in dit leven dat hogerop leidt? Is het daarbij niet nuttig de blik steeds hoger te richten dan de horizon van ons begrijpen?

Frans Croes

OPGAAN

IN DE

LICHTENDE

ZON.

De Zon is volgens mij, de universele levenskracht die alle vormen van leven en natuur bezielt, maar ook stoot de Zon als symbool voor de levenskracht in onszelf.

Wanneer wij het nu zouden toelaten om ons open te stellen dat de zonnekrachten tot onze diepste kern doordringen, wanneer wij ons zouden baden en onderdompelen in hun stralende gloed, dan zouden wij wellicht een energie in ons ervaren, een enthousiasme, een levenswil, en een besef Iaten groeien zodat we geleid worden door de Kosmische Krachten en dit zonder dat, geen enkele vorm van leven, geestelijk en materieel, onmogelijk zou zijn geweest voor ons.

Wanneer de overgave er is, wanneer de wil er is. Zou het dan nog kunnen dat wij voorbijgaan aan het zó elementaire bestaan van de zon? Kan het dan nog, dat er geen verwondering groeit of is, of een vonk ontstaat die ons aanzet om in alle respect ons te offeren, ondergeschikt te maken, daar wij dank zij de natuur en de "zon" mogen leven?

Dat durven" offeren" dat" respect" en "ondergeschikt" maken wordt dan: Liefde tot het leven in al zijn facetten en vormen. Daar volgens mij, het Licht van de Zon, die de Liefde die de levensstroom in ons ontsteekt, die door kan werken in alle geestelijke en materiële niveau' s.

Om tot die daad van toetreding tot de Zon te komen zoals de vrouw op de tekening, dienen wij in een symbolische naaktheid naar de zon toe te gaan, in volle waarachtigheid, bewust van onze standvastigheid in het geloof en respect voor de oerwetmatigheden. Wij zullen in onszelf en door onszelf handelen en denken in alle verantwoordelijkheidsbesef.

De zonnekracht geeft ons de innerlijke zekerheid en schenkt ons rust wanneer wij zuiver en oprecht engageren. Dat is overgave in vertrouwen!

Maskers af en wapens neer ... en niet achterom kijken naar de anderen of het verleden, zoals de twee versteende onpersoonlijkheden op de voorgrond van de tekening, het is niet een rechts of een links kijken, maar de blik vooruit, naar ons NU zijn, onze intuïtieve ware stem achterna, een weg volgend die wij alleen dienen te gaan indien wij het leven liefhebben.

Dan kan dit een initiatie zijn van opstanding en bevrijding die zelfs de dood (materie) overwint.

Frans Croes.

HET
LICHT
IN
MIJN
KUNST.

Het Licht in mijn werken is haast steeds aanwezig. Getuige dit schilderij die ik hierbij plaats. Voor mij betekend Licht “Inzicht hebben in het Leven”. Daar ik Het Leven Lief heb, zal deze aks vanzelfsprekend uit mij komen en weer te vinden zij in vooral mij Olieverf schilderijen. Maar niet enkel daarin.

Zou is er een reeks tekeningen uit het verleden – die ik al lang niet meer in bezit heb – speelt het licht een omnipresente rol.

Daar gaan volgend twee teksten met telkens een afbeelding erbij over. Ik hoop dat u mijn nogal zware teksten mag begrijpen of lees deze extra, want zonder snoeverij, deze kunnen ook in jou leven belangrijk worden of al zijn.

De Liefde tot al dat wat Leeft!

Frans Croes

Bezig

met een

.PPS

te maken!

Dit is de reden waarom ik nog weinig bijplaatste op mijn blog. Maar ik wil nu even wat meer invullen zodat mijn blog toch een voldoening kan geven aan de bezoekers ervan.

Graag zou ik hebben dat er meer reactie geschreven worden in mijn “Gastenboek” zodat ik voeling blijf hebben mat wat jullie – als bezoers – over mij blog vinden.

Willen julie dit doen. Veel dank hiervoor.

Frans.

Aan al mijn bezoekers op mijn blog,

Jullie mogen ook weten dat ik een eigen website heb en ik wil je deze niet onthouden; klik op: http://groups.msn.com/FRANSCROESART

Ook heb ik een ietwat ludiekere blog, want het mag er al eens wat luchtiger aan toegaan,

http://spaces.msn.com/members/fra36cro/PersonalSpace.aspx?_c01_blogpart=myspace&_c02_owner=1&_c=blogpart

Je weet Ik heb het Leven Lief, maar dan kin de zuiverste vorm was van alle smurrie en opervlakkigheid.

Frans Croes

ANAMORPHOSE.

De vrouw op de tekening staat als een roerloze, schijnbaar onbewegende gestalte, in oude gewaden gekleed waarvan de sluier weggevallen is en die meedeint op de golven van de bries.

Het lijkt een drogbeeld, een droomtoestand van psychische eenzaamheid daar er verder niets wijst op enige andere menselijke aanwezigheid.

Doch zou het niet kunnen dat hier de eenzaamheid van het bewustzijn getoond wordt en in konfrontatie treedt met het 'leven brengende licht'?

Dienen wij niet ieder van ons, als eenling de weg op te gaan naar een herboren worden en een nieuw herbronnen ?

Frans Croes

WIE

ZIJN

WIJ...

Gezanten van een andere wereld

die aankondigen

en niet langer onwetenden zijn

van de rest.

Die vroeg in de morgen

de straat in zullen wandelen,

de Zonnebloem

hooghoudend

als een toorts.

Gedicht van Frans Croes.

Ruïnes

van het

heden.

*

Roert deze rekening ook niet in ons diepste wezen en roept ze geen herinneringen op van verloren gegaan geluk en glijdt onze melancholie nier weer naar een verleden waar alles schijnbaar vredig was.

Of zijn het ruïnes waaruit vergankelijkheid ademt, een droomsfeer die misleidend werkt en ons nier laat inzien dar het getuigenissen kunnen zijn van het drama van het nooit aflatende einde van mens en wereld. Men bouwde tempels, paleizen, kathedralen om zo de aardse grootheid en de tijdelijke macht eeuwig re bestendigen. Dit alles werd verwoest en verscheurd door trots en hoogmoed en het willen overstijgen en overheersen van de kosmische en natuurlijke wetmatigheden. De ruïnes kunnen wijzen naar tijden waar de mensen als automaten en blinde slaven van de krochten der verdrukking leefden en hun slapende gewetens onderworpen werden door heersende of tiranniserende politieke, godsdienstige, religieuze, sociale en culturele machten. De gedenkstenen huldigen dat fallische element van het mateloos willen bezitten en onderdrukken.

De symbolische ornamenten op stenen en offertafel wijzen naar een verfijnd weten, dat leidde tot blinde bijgelovigheid en schijnbare waarheid. Gaan zo niet het aardse geluk en de grootheid telkens weer van rijk tot rijk voorbij en getuigen zij niet van de eenzaamheid van het bewustzijn? ... en in hoeverre kunnen al deze woorden nu vandaag nog met dezelfde betekenis geschreven worden als een actueel gebeuren, waar ook vandaag de mensheid zich laat leiden tot barbarisme en schrikwekkendheid, tot de algemene vernietiging, in de overtuiging levend dat alles goed, oprecht en zuiver is?

Zal het verleden weldra overgroeid worden door een nieuw opschietende plantengroei, een nieuw leven dat wortel heeft kunnen schieten op de achtergebleven kale rotsachtige bodem?

Toch bij dit alles, wanneer wij aandachtig toekijken, zien wij dot de treden nog intact zijn, ook de poort met het zonneteken. Duiden die er niet op, dat wat overblijft, een weg is, om opnieuw een poging te kunnen ondernemen om hoger op te klimmen naar de hoge witte berg die veraf voor ons aan de horizon ligt? Is het niet alsof het vibrerende licht in de lucht een kracht is die oproept om de overgang te maken van het primair psychische naar een hernieuwde vergeestelijking of spiritualiteit?

Tekst: Frans Croes: “Een beeld met een woord erbij”. Oplage is uitverkocht.

INDIEN
IK
EEN
VOGEL
WAS
GEWEEST

Indien ik een vogel was geweest kon ik

vliegen en zou ik de vrijheid hebben

bezongen en zou ik bergen hebben getrotseerd

en zeeën hebben ontmoet

en ‘s morgens de zon hebben aanbeden.

Nu ben ik een mens, en ik mis die vrijheid.

Ik kan niet dartelend zingen

want alles is reeds in koor gezet.

Ik mag niet vrij losvliegen

ook daaraan

is paal en perk gesteld.

Dan zie ik verder in mijn dromen

een wereldbeeld van angst.

Ik ook voel me evenzeer bedreigd als

de vogels in hun nest.

Daarom kan ik ook vandaag niet langer

meer dromen, dat ik ook eens een vogel

was, want ook ervaren zij de gruwelhand

van de mens die mijn naaste is,

ook hij

die me morgen wurgen zal.

Frans Croes. (uit zijn dichtbundel “Het Offer”)

LAAT ONS
DE NIEUWE DAG
GOED INZETTEN.


Om verder te doen waarmee ik bezig was en jullie er mogen mee van gennieten. Dit is mijn wens en ik hoop dat alles verder naar de wens va allen mag verder verlopen.

Tot ziens later.

Beleef een goede dag!

Frans

GELUKKIGE DAGEN!

Dit van uit MIJN lief leuke Zennegat waar ik ongeveer dertig jaar woon, in een prachtig rivieren landschap, waar en nog rust en stilte heerst.

Inspriratie
van
deze
week.

Maar dat wat houvast zoekt, is niet wat je werkelijk bent.

Het is het denkbeeldige ikje.

Wat je echt bent hoeft zich nergens aan vast te houden.

Erik van Zuydam

Soms heb ik ook de bhoefte mij aan iets op te trekken. Maar dit lukt niet zomaar omdat ik al zo lang alleen leef. Ik vraag het mezelf trouwensaf of het nodig is dat ik iemand hier naast mij nodig heb? Persoonlijk voel ik een NEEN maar gevoelens blijven ons Zijn bespelen en dan kan ik maar best terug vallen op mijn echte zijn.

Frans.

MIJN WATERLAND,

MIJN LAND, WAAR IK

O ZOVEELVAN HOU…

Besloten leef ik in een weelde van water, luchten en natuur.

Door waters omgeven in een uithoek ergens ver weg

ligt een oud ruraal gebleven gebied waar niemand mag

aan tornen aan Mijn Zennegat.

Een natte droom is het niet. Wel een soms barre realiteit.

Van over de vlakten stuwen wolken en striemende regen

neer op ons of worden wij gebraden NU door een

doorzengende hitte.

Het is er mooi, maar de mens, dat aftands diers, heeft geen

respect meer voor al wat daar leeft, maar men mag er met

hun poten niet aankomen, want daar zorgde ik voor en

beschermde het.

Voor niet mijn kinderloos zijn, maar voor uw kinderen en de

vele achterkleinkinderen die ons zullen opvolgen wanneer ons

verleden eens is gepasseerd. En ik ben o zo blij voor wat ik

deed niet voor mij, maar voor elk ander!

Frans Croes – 30 juli 2005.

In de rechterkolom zal u een reeks foto’s kunnen zien waarover ik in een opwelling schreef. Het interland is vrijwaart voor bezoekers zodat alles daar verder een natuurlijke gang kan gaan.

U mag mij steeds komen vinden op het Zennegat 14 – zie hierboven mijn woning – dat ergens ver weg ligt van alle geraas en het dwaze gedoe. Maar bel mij vooraf op nummer 015-271395.

"DE MENSEN SCHOPPEN TOT ZE EEN GEWETEN KRIJGEN" ...

Zijn de laatste woorden van de onlangs overleden schrijven Louis-Paul BOON, uit zijn novelle: "Mijn kleine oorlog", en Hector ROMBAUT, vergelijkt Frans Croes met deze Louis-Paul Boon".

Zoals Frans Croes in zijn vechtersjaren tekeer ging tegen wat hij meende verkeerd te gaan in de wereld, zo is hij ook de laatste vijf jaar als kunstenaar, vechter in zijn werk, gebleven.

Enkel het marginale leven, de tribune, de straat, de beweging en de manifestatie behoren tot het verleden.

Maar in zijn tekeningen vindt men de kritiek op de overconsumptie, overmechanisatie, overmanipulatie terug. Hij; waarschuwt als het ware de mens voor verrotting, voor teloorgang, voor de afgrond.

Volgens hem vertoont de hedendaagse westerse mens een Psychosomatisch ziektebeeld: hij, is enkel" dan" nog te redden wanneer tijdig de oorzaken van de kwaal worden weggenomen.

Inhoudelijk valt in het werk van Frans Croes de dualiteit op. Tegenstellingen bij de vleet. In één enkel werk ligt enerzijds de oneindige hoop naar schoner en beter, gesymboliseerd door het licht, het opstijgen naar dat licht; onderaan in datzelfde werk een soort duistere onderwereld die wemelt van nog levende doden.

Soms is het een en al optimisme, een soort van zoen aan de mensheid, vol innige vertedering. In andere momenten wordt het een hallucinatie, een satirische en cynische aanklacht.

Maar iets is merkwaardig: de meest pessimistische voorstellingen zijn eigenlijk TOCH ergens positief gericht. Die werken tonen ergens een eindpunt aan, naar het NIETS, een soort verlangen naar DE VAL om daarna opnieuw te kunnen OPSTAAN voor EEN NIEUW BEGIN.

En toch mag uit deze enkele beschouwingen niet worden afgeleid dat Frans Croes een "geëngageerd" artiest is, die strekkingen verdedigt. Hij is NIET de brenger van de blijde boodschap. Hij IS en BLIJFT sensibel, intuïtief.

Nooit zal bij hem het cerebrale de bovenhand krijgen op zijn spontaniteit Maar zijn getormenteerd verleden is NIET weg te wissen, het maakt deel uit van zijn creativiteit.

Misschien zoekt Frans Croes onbewust, onderbewust, naar DE MENS VAN MORGEN, in een wereld waar het voor de mens van vandaag bergaf gaat.

De uitstraling van zijn werk is HOOP, en zolang er achter die hoop ook een beetje GELOOF blijft zitten, zal zijn carrière als graficus zich verder ontwikkelen.

Hector ROMBAUT: Gedeelten van de openingsrede in galerij DE CASTELEYN te Hingene op 27 maart 1981.