Aan al de bezoekers van mijn blog
Aan al mijn bezoekers op mijn blog,
Jullie mogen ook weten dat ik een eigen website heb en ik wil je deze niet onthouden; klik op: http://groups.msn.com/FRANSCROESART
Ook heb ik een ietwat ludiekere blog, want het mag er al eens wat luchtiger aan toegaan,
Je weet Ik heb het Leven Lief, maar dan kin de zuiverste vorm was van alle smurrie en opervlakkigheid.
Frans Croes
ANAMORPHOSE
ANAMORPHOSE.
De vrouw op de tekening staat als een roerloze, schijnbaar onbewegende gestalte, in oude gewaden gekleed waarvan de sluier weggevallen is en die meedeint op de golven van de bries.
Het lijkt een drogbeeld, een droomtoestand van psychische eenzaamheid daar er verder niets wijst op enige andere menselijke aanwezigheid.
Doch zou het niet kunnen dat hier de eenzaamheid van het bewustzijn getoond wordt en in konfrontatie treedt met het 'leven brengende licht'?
Dienen wij niet ieder van ons, als eenling de weg op te gaan naar een herboren worden en een nieuw herbronnen ?
Frans Croes
WIE ZIJN WIJ
WIE
ZIJN
WIJ...
Gezanten van een andere wereld
die aankondigen
en niet langer onwetenden zijn
van de rest.
Die vroeg in de morgen
de straat in zullen wandelen,
de Zonnebloem
hooghoudend
als een toorts.
Gedicht van Frans Croes.
RUINES VAN HET HEDEN
Ruïnes
van het
heden.
*
Roert deze rekening ook niet in ons diepste wezen en roept ze geen herinneringen op van verloren gegaan geluk en glijdt onze melancholie nier weer naar een verleden waar alles schijnbaar vredig was.
Of zijn het ruïnes waaruit vergankelijkheid ademt, een droomsfeer die misleidend werkt en ons nier laat inzien dar het getuigenissen kunnen zijn van het drama van het nooit aflatende einde van mens en wereld. Men bouwde tempels, paleizen, kathedralen om zo de aardse grootheid en de tijdelijke macht eeuwig re bestendigen. Dit alles werd verwoest en verscheurd door trots en hoogmoed en het willen overstijgen en overheersen van de kosmische en natuurlijke wetmatigheden. De ruïnes kunnen wijzen naar tijden waar de mensen als automaten en blinde slaven van de krochten der verdrukking leefden en hun slapende gewetens onderworpen werden door heersende of tiranniserende politieke, godsdienstige, religieuze, sociale en culturele machten. De gedenkstenen huldigen dat fallische element van het mateloos willen bezitten en onderdrukken.
De symbolische ornamenten op stenen en offertafel wijzen naar een verfijnd weten, dat leidde tot blinde bijgelovigheid en schijnbare waarheid. Gaan zo niet het aardse geluk en de grootheid telkens weer van rijk tot rijk voorbij en getuigen zij niet van de eenzaamheid van het bewustzijn? ... en in hoeverre kunnen al deze woorden nu vandaag nog met dezelfde betekenis geschreven worden als een actueel gebeuren, waar ook vandaag de mensheid zich laat leiden tot barbarisme en schrikwekkendheid, tot de algemene vernietiging, in de overtuiging levend dat alles goed, oprecht en zuiver is?
Zal het verleden weldra overgroeid worden door een nieuw opschietende plantengroei, een nieuw leven dat wortel heeft kunnen schieten op de achtergebleven kale rotsachtige bodem?
Toch bij dit alles, wanneer wij aandachtig toekijken, zien wij dot de treden nog intact zijn, ook de poort met het zonneteken. Duiden die er niet op, dat wat overblijft, een weg is, om opnieuw een poging te kunnen ondernemen om hoger op te klimmen naar de hoge witte berg die veraf voor ons aan de horizon ligt? Is het niet alsof het vibrerende licht in de lucht een kracht is die oproept om de overgang te maken van het primair psychische naar een hernieuwde vergeestelijking of spiritualiteit?
Tekst: Frans Croes: “Een beeld met een woord erbij”. Oplage is uitverkocht.
INDIEN IK EEN VOGEL WAS
INDIEN
IK
EEN
VOGEL
WAS
GEWEEST
Indien ik een vogel was geweest kon ik
vliegen en zou ik de vrijheid hebben
bezongen en zou ik bergen hebben getrotseerd
en zeeën hebben ontmoet
en ‘s morgens de zon hebben aanbeden.
Nu ben ik een mens, en ik mis die vrijheid.
Ik kan niet dartelend zingen
want alles is reeds in koor gezet.
Ik mag niet vrij losvliegen
ook daaraan
is paal en perk gesteld.
Dan zie ik verder in mijn dromen
een wereldbeeld van angst.
Ik ook voel me evenzeer bedreigd als
de vogels in hun nest.
Daarom kan ik ook vandaag niet langer
meer dromen, dat ik ook eens een vogel
was, want ook ervaren zij de gruwelhand
van de mens die mijn naaste is,
ook hij
die me morgen wurgen zal.
Frans Croes. (uit zijn dichtbundel “Het Offer”)
