Archief

Waarom liet ik

ballonnen

doorprikken

tijdens een

vernissage? 

Bij het betreden van de galerij, kregen alle bezoekers elk een opgeblazen ballon en een scherpe speld aangereikt. Op het einde van mijn openingswoord zou ik hen zeggen om samen de ballon van de illusie door te prikken.

Ik zei hen: “Laat het doorprikken van deze ballonnen een illustratie zijn van de broze werkelijkheid waarin wij vandaag leven. Het vergankelijke is niet meer dan een fractie van ons bestaan, dat morgen kan ophouden te bestaan wanneer wij bvb nu de ballonnetjes zouden doorprikken”.

Er was dan wel veel gegniffel aanwezig bij de schare mensen die steeds graag erop afkomen wanneer ik zelf hen toespreek, maar ik wou hen toch wat inzicht bijbrengen, niet dat ik het beter weet, maar omdat ik de moed en de durf heb om dit alles in het openbaar te zeggen.

“Weet mensen, dat mijn enige hoop nog gesteld is op het feit, dat wij geloven dat de chaos waarin wij vandaag el leven, nog veel groter wordt tot deze dreigt te ontploffen. Laat ons samen hopen dat, indien wij nu samen de ballonnen doorprikken en nadien een waarachtige ordening lag komen, op de maat van alle mensen en alle leven hier op aarde”.

En toen: knal, Pppiiissttt, kknal, paf en zou ging het een minuut lang door en weet, men is dit nimmer vergeten.

Frans Croes.

Bij de opening in galerij De Schouwpijp te Willebroek – 19 september 1980.

WAAROM IK

SOMS HARDE

WOORDEN

UITSPREEK EN

DAAR OOK

NAAR HANDEL.

Klik op de foto dan heeft u een groter beeld!

Bij het beeld: Naakte vrouwen vonden een Lucifer als een nieuwe God? 

Op 1 maart 1991 sprak ik voor een volledig volgelopen Cultureel Centrum te Mechelen volgende woorden: “Vandaag, en elke komende dag die hierop volgt, komt onze Westerse Beschaving en Cultuur dichter bij het fatale punt. Dat wij dan plots geconfronteerd worden dat er va onze schijntempels en van de grootse leugenpaleizen die wij bouwden, er plots niets meer rest dan nog wat ruïnes”.

“Onze mede hebzucht en hongerend naar macht en bezit, zijn mede oorzaken van onze ondergang. Bovendien worden wij nog gemanipuleerd door ideologische en godsdienstige machten, die allen maar één doel voor ogen hebben: de wereldmacht te bezitten en te heersen over al wat op aarde leeft”.

Waarom spreek ik deze en nog andere strenge woorden?

Er was een groot gemengd koor aanwezig en het publiek mocht niet applaudisseren, omdat net voordien de Golfoorlog I was uitgebroken. Ik kon het niet hebben dat er gepraat werd op de vernissage, want koppig als ik kan zijn, joeg ik ook de Burgemeester weg omdat hij dwars tegen mij wou ingaan, want dit kon deze niet zomaar. De Grootste der aarden zij ook maar mensen wist je, en ieder mens, groot of klein gebekt, laat minstens per dag 15 winden, hard of zacht gefloten en de stank van onze Koning is deze dan koninklijker?

Waarom de drang tot relativering? Rest er mij een andere keuze dan dit te doen, zo niet kan ik beter zelfmoord plegen. Want zijn wij niet vergeten, dat onze grootspraak hier op dit aardklootje is: een betere, rechtvaardige mondiale samenleving op te bouwen, niet voor ons zelf maar ten bate van de Rechten van de Toekomende Generaties.

Waar u later dan waar wat over leeft.

Frans Croes.

IK,

DIE

KLEINE

GROTE!

... ik ben afkomstig van Heffen en ik bleef van Heffen een boerengemeenteke dat nu gefusioneerd is met Mechelen). Tot mijn dertigste jaar. Ik had er lagere school gelopen en was achteraf jarenlang op en af naar Mechelen gereden, omdat ik van huisuit moest leren sculpteren, ook al zou ik, toen ik tweeëntwintig was, al mijn beitels in de Zenne werpen. Ik deed mee aan politiek en ik speelde bugel en trombone in een der dorpsfanfares. Zo kende ik God en klein Pierke en ook ikzelf was door iedereen gekend.

Toen ik in 1964 in Mechelen belandde, kwam ik er met de niet eens vermoede marginale situaties in contact

Ik sloot mij aan bij de langharigen. Ik die vroeger zo een deftig burgertje was met een normale haartooi, een schoon kostumeke en een fijn plastronneke was. Ik werd daar met de ongemotiveerde houding van de zogezegde volwassenen gekonfronteerd, die de langharigen zomaar de deur uitwezen, gewoon omdat ze hangharigen waren ... Ik werd Provo. Ik had als uitgangstenue een hoge hoed, een witte jabeau met lange jaquette en grijze handschoenen en een zwart stokske. Ik wou met de traditie breken van het zich normaal bewegen. Wat later werd ik hippie om later, in de ludiekere periode, Kabouter te worden. Ik was "ne nummer" in Mechelen geworden en nu “wereldberoemld i het Mechelse”. Knipoog..

Heeft dat iets met de kunst en de kunde van mij als kleine man te maken? Ik denk van wel, omdat juist in dit anders dan de anderen zijn, in mij daardoor de kunstenaar Frans Croes werd geboren. Want ik wou tekenen en schilderen. Ik wilde dit reeds van toen ik nog kind was en ik speelde sedert 1967 mecenas voor jonge artisten, die ik in Herten Aas liet exposeren. Al zou ik vaak later zeggen dat ik het evengoed of nog beter kon dan wat sommige daar omhoog tentoon ophingen ...

Ik speel steeds open kaart! Ik deed dat vroeger met Herten Aas en ik doe dat nu steeds, met al mijn werken, waarop ik een eigen visie heb. Mijn verleden heb ik helemaal kunnen begraven. Enkel in de mijn gebleven ervaring wist ik mezelf als mens en kunstenaar ontdekken.

In 1976 zei ik foert aan alles en brak met alles. Ik wilde enkel nog tekenen en schilderen. En ik deed wat ik niet laten kon! Binnen mijn gekend patroon van mijn vele vallen en mijn steeds weer opstaan. Tot nu ik leef in het zachte gestreel, waaruit ik kleuren tover en ik deze naar u toebreng.

Frans Croes.

MONUMENTAL.

Een
mooi
Beeldenpark.

MONUMENTAL biedt een platform aan hedendaagse beeldende kunst. In het beeldenpark en de grote kunstgalerie kunnen zowel monumentaal of sculpturaal werk als andere kunstvormen getoond worden.

MONUMENTAL organiseert wisselende individuele en groepstentoonstellingen. Van bij de oprichting vormde de jaarlijkse zomertentoonstelling het voornaamste luik van de werking van de vereniging, maar in 2003 werd van start gegaan met een jaarwerking. Voortaan worden het hele jaar door tentoonstellingen georganiseerd, met in de zomer de grote groepstentoonstelling, aangevuld met kunstgelieerde activiteiten.

Virtueel bezoek aan de galerie en het beeldenpark.

Amicorum Monumental

Een boeiende ontmoeting met werk van gerenommeerde hedendaagse kunstenaars. De groepstentoonstelling in de zomer van 2005 gaat door in het groene beeldenpark en de afgewerkte galerie. Meerdere kunstenaars stellen tentoon met sculpturen en schilderijen.

U kan werken bewonderen van Robert Cahay, René de Lannoy (†), Jacky De Maeyer, Serge Gangolf, Marie-Paule Haar, Octave Landuyt, Paul Machiels, Hubert Minnebo, Renaat Ramon, Addi Ryckaert, Jean-Claude Saudoyez, Emile Souply, Frans Van den Brande en Mark Verstockt

Website: http://users.pandora.be/monumental/

Beeldhouwer
Henri
Lannoye.

De Meester?

Leerde ik kennen in mijn vroegere Staminee Herten AAS. Hij was een gewone man zonder enige pretentie, maar die wel boeiend kon vertellen over zijn beeldhouwwerken. Hij was bezeten al het ware en ik ben hem blijven volgen vanaf toen tot op heden. Hij startte eens zovele jaren geleden in Brugge om in 1969 zich te vestigen in Bornem (Klein Brabant). In de beginnen was het een oud haast vergaan boerderijtje war hij al grote beelden maakte, toen nog in klei. Bouwde nadien op de grote lap grond die hij mede gekocht had, meerdere ateliers en annexes.

Tot Henri, als initiatiefvolle man 10 de jaren 1978 à 1988 beeldentuin en startte met het bouwen van een kleien galerie, die ondertussen is uitgegroeid tot ruim1.000 m2.

Steeds wanneer ik daar eerder toevallig aankom, daalde hij van zijn hoge stelling af en komt dan zeer enthousiast een babbel met mij slaan, ook over zijn streven en ongewild sprak jij mij ook over zijn intieme familieleven da niet steeds rozenschijn was.

De kunstcriticus Hugo Brutin schrijft over hem:

“Henri Lannoye bekleedt een unieke plaats in de drukke wereld van de beeldhouwkunst. Zijn oeuvre is monu­mentaal, letterlijk en figuurlijk. Op heel bijzondere wijze refereert het bestendig aan alles wat met technologie te maken heeft.

Zo zijn de menselijke figuren die hij ontwerpt machines en nemen de machines die hij bedenkt antropomorfe vormen aan.

Elk van zijn beelden is een harts­tochtelijk gegeven dat kracht symboliseert, een bijzondere innerlijke ritmiek bezit, toonbeeld is van een ontoombaar en complex mysterie waar men niet op uitgekeken raakt.

Het is omzeggens voor de hand liggend dat de kunstenaar voor zijn indruk­wekkende beelden de voorkeur geeft aan brons, een materie die sinds lange tijd intens verbonden is met technolo­gie, het trotseren van de tijd en die vitaliteit en esthetiek in zich bundelt.”

Het is zeer aanbevelenswaardig om zijn werken te bekijken op zijn website: http://www.hernylannoye.com/ maar ook kan ik het zeer persoonlijk aanbevelen om zijn beeldentuin te bezoeken: hierover vindt u meer gegevens op MONUMENTAL ART zie: http://users.pandora.be/monumental/

Frans Croes.

(Met de steun van de “Feitelijke Kunstvereniging Frans Croes”).

OVER

LIEFDE.

Hemelse ogen

bleven rusten

op mijn stil geworden geluk.

Oogopslag,

kruisend

werd het spel

wat voorheen sereen bleek,

was Liefde.

               


       Door Frans Croes.

SOMMIGE
FOTO'S
KUNNEN

Uit mij gastenboek:

04-09-2005

Is dit Kunst ???

Oei ! Is dat kunst ? En dan via een webblog van Seniorennet (ongewenste? Onverwachte?) publiciteit maken ... Zou je liever niet op jaarmarkten gaan staan?

04-09-2005 om 23:17 geschreven door zezazeu

Mijn repliek:

Wie deze Zezazeu is kan niet anders zijn dan éne soort van “Zie Ze Zeugt” zijn! Sorry hoor, maar indien wie weet wat voor iemand zo spreekt over mijn kunst dan rebelleert er iets in mij. Deze hoeft mijn kunst niet mooi te vinden, maar de woorden die deze X schrijft, voelen zo platvloers aan dat ik niet anders kan dan deze te nondedjuen…

Wat wie is deze X?

Wie kent deze X?

Wie is het ook daar niet mee eens?

Hoef ik mij zo te laten inpakken?

Maak ik geen kunst of wel?

Wat is Kunst? Met een grote K, aub factoortje X ofte niemendal!

Voelt deze X zich beter dan bvb de Gewezen President van Vlaanderen Luc Van Den Branden, Directeur Frans Verleyen van KNACK of de betreurde dichter Hermen De Coninck?

Wie durft er ook tegen deze ZEZAZEU protesteren?

Een bezoeker aan mijn ZOMER EXPO schrijft :
(en onthoud dat ik publiciteit mag maken op mijn Blog, want ik heb daarvoor betaald).

“Beste Frans,

Ik word telkens ik je werken bewonder stil van binnen. Waarom? Wel ze zijn zo diepzinnig en vanzelfsprekend gemaakt en bevatten een een zodanige unieke boodschap naar de mensen toe die dit willen begrijpen. En wanneer ik deze zie zou ik willen dansen van plezier, niet van de lol, maar omwille de schoonheid die komt vanuit een warm hart waar mensen ook stil van worden.

Henri LABIO.

Dus “ZIEZAZEU” begrijpt er niets van, maar dat deze dan zulke dingen niet schrijft.

Frans Croes.

8 september 2005

HET LEVEN
IS ZO
KOSTBAAR
MENSEN...

Is mijn grootste uiting van grote bezorgdheid betreffende mens en leven.

Gelouterd werd ik, maar ook getekend door vooral tegenwind en regen, gebukt lopend onder wanhoop legde ik in 1976, als activist en hervormer er het bijltje bij neer. Om uiteindelijk op mijn 39-ste dat te doen waar ik eveneens van in mijn kindjaren voor voorbestemd was, tekenen en schilderen.

Niettemin blijft in mij ook een onrust aanwezig - die de moderne mens nu eenmaal tekent - blijft dan wel dat ik troost kan zoeken in het wilde tedere lied en in evenwicht naar de zingeving en de aanvaarding van mijn levensdoel. Kunstenaar zijn!

En noem ik dit zelf niet in een van mijn werken: 'Ben ik soms niet zoals de frisse bladeren aan een boom en is het nog even lente'. Of: 'Groene vlaggen zullen wij hijsen om het levensfeest langer te laten duren'. Ook: 'Ik was een bloem, mijn pracht van glorierijk vergaan'.

Binnen de wildgroei die zich in mij omstreeks de jaren tachtig voltrok, kon ik opklimmen boven de zwartgrijze massa uit. Weg waren de gedrochten en de verdorring van de welig tierende mismaakte mensensoort. Ik maakte artistieke uitingen in een soms symbolistische taal. Ook werken die de kijker durfden meevoerden doorheen de werelden van de magie en mystieke esoterie. Uitgetekende ervaringen van mij die in onderging, soms ludiek maar steeds uiterst fijn tot in het detail gemaakt, (zonder mij een chauvinist te vinden) die in hun droogkomische genre verwezen naar het theatrale drama van 's mensen verhalen.

Alsof elke tekening van mij de mensen toefluisteren wilde: Dat wat ik betracht is te duiden op: 'Het leven is zo kostbaar mensen. Sluit dit niet in jezelf achter slot en grendel. Vertroetel het. Bescherm het. Maar heb het leven vooral lief en geef jouw levensgeheimen aan alles dat leeft in de wereld prijs'.

Frans Croes. Geactualiseerd op 7 september 2005.

ALS
FRANS CROES
SPREEK IK OOK OVER...
De 'Rechten van de
Toekomende Generaties'.

Daar ik drie jaren lang Ambassadeur in Vlaanderen was van de Rechten voor de Toekomende Generatie: Dat deze minstens van ons nog een Moeder Aarde mogen erven of ontvangen, die wij beter hebben gecultiveerd dan wij van onze voorvaderen meekregen. Wat volgens mij': is de mens verplicht is vanuit zijn culturele bewustzijn. En daarmee is mijn bewijs geleverd dat ik nooit mijn afkomst heb verloochend en nog steeds op de bres staat.Ook daar waar ik manifest naar buiten kom over de Plichten van de mens of "De Verantwoordelijkheid van de Mens" (een basistekst die diende om in de UNO als basistekst te dienen om te komen tot de milieuverdragen in Rio de Janeiro om er later de Kyoto norm mee te bepalen - op het gebied van langdurige ontwikkelingen, enz. Al te gemakkelijk doet de mens beroep op zijn rechten zonder te beseffen dat men bij zelf de keuze ook plichten heeft om in 'Eenheid met de wereld te leven'.

Staan wij niet allemaal voor een zelfde Keuze, waar de gehele mensheid voor staat, binnen de Universele Verantwoordelijkheid, om te komen tot een heroriëntatie terwijl een werkelijke vrede en duurzame ontwikkeling.

Vanuit mijn optimistische visie, wars van elke apathie of welk doemdenken zeg ik: “Mogen wij Leven in overeenstemming met ons voorrecht deelgenoot te mogen zijn aan het Lever zelf. Laat ons daarom samen, de verantwoordelijkheid als cultuurbewust Levende Mens opnemen”.

Deze wens ik over te dragen aan mijn Blog bezoekers.

Frans Croes – 05-08-2005