Sneeuwtapijt

2 0 0 9


Ik wens jullie een jaar heel bijzonder
Met telkens weer een ander wonder


Ook al heb je niets gevraagd
Ik wil je toch iets geven
Ook weer in het Nieuwe Jaar
Een plekje in mijn leven...
©©©
anneke

Een wondermooie vredige Kerst
Voor jullie allemaal
Gelukkig samen genieten van een heerlijk Kerstmaal
Verrassen met leuke pakjes onder
De boom
Wat kan het leven toch simpel zijn
En schoon


anneke

Alleen vannacht
hou ik
van deze winter
sneeuw was er niet
en het vroor
iets te zacht
ik mis de hemelse schittering
in kale wilgentakken
de stilte van het wit


Alleen vannacht
vind ik
heilvol rust
in winters donker
een cirkel koper
tussen zwart,
dé maan
straalt hoop:
ik zie met jou
nieuw lentelicht.


P.De Corte

Een glimlach om je mond
Zo fier je daar stond
Je ogen trokken me naar je toe
Opeens was ik niet meer moe

Een eerste handdruk, een zachte kus
Even leek ik een bange mus
Je drukte me tegen je aan
Ik kon en wilde niet weerstaan

Een geur om bij weg te dromen
Ik voelde je lippen komen
Je handen die me overal raken
Uit deze droom wil ik nooit ontwaken
©
anneke

Onze handen dragen
 bloemen
We bewegen tussen de
kleurenpracht
We zien een mond die
stralend lacht
We weten wel dit is maar
even
Maar het maakt ons hart zo
zacht
We denken aan de mooie
 dagen
We troosten met een
 lieve blik
Dat maakt het minder zwaar om 
dragen
Toch horen we even een gesmoorde
snik
Vandaag is er geen stilte om ons
heen
We brengen een bloemensteun voor
iedereen
Morgen genieten we terug van de
sereniteit
Maar dat gemis...dat is voor
altijd...
 ©
anneke

Tussen 't naakte, rood geraamte
Van een wilde wijngaardrank
Hing een scheefgezakte venster
In de gevel, blauwig blank.
§
Op de grauw arduinen richel
Hier en daar vergroend van mos
Lagen enk'le wingerdblâren
Dronken van d'oktoberblos.
§
Onder 't venster, waar het muurke
Door de tijd gebarsten was
Stonden triestig te verdrogen
Uitgebloeide dahlia's.
§
Een verneuteld vrouwke schikte
't Wit en rood geblokte gordijn
't Was...alsof heur rimpels zegden:
"Zal ne kwaaie winter zijn..."
©
Alice Nahon

Jouw stem? Is dit een droom?
Als zoetgevooisde akkoorden
Zoveel liefde in enkele woorden
Ik durf mijn hoofd niet te heffen
©©©©©
De pijn in je blik zou me treffen
Zo zacht,zo veel te goed
Het lijden wordt gedragen
Met heel veel moed
©©©©©
Tranen zullen blijven vloeien
Mocht ik ze toch drogen
Je wijst me af
Zonder mededogen
©©©©©
Nu zie ik je niet meer
Weg...zoals weleer...
Loop niet heen
Laat me nooit meer alleen
©
anneke

De herfstkleuren worden zichtbaar


Heide vervangt de bloemen

Gedaan met ontbijten buiten...

Een traan rolt over haar wang
Die zilte traan smaakt o zo wrang
©
Een traan om een verloren leven
Die traan na zoveel geven
©
Een traan misschien ooit van geluk
Niet altijd gaat alles stuk...
©
anneke

Op weg naar mijn leeshoekje


De laatste witte roos

©
Roos die altijd bloeide,
die uitstraalde wat je voelde.
Veel liefde geven,
weinig nemen
arm of rijk
't was je gelijk.
Geef ons af en toe een teken
zodat we je niet vergeten.
Rust en geniet nu van je reis
je bent in 't Paradijs...

LVB

Ze genoot ervan

Mmm...Heerlijk...

Waarom, waarom dit groot verdriet?
Waarom juist zij die ons verliet?
We weten wel dat het zo beter is,
Maar we voelen gewoon zo'n groot gemis.
Ze was toch nog zo jong,
Ze had nog zoveel te geven...
Waarom,waarom dit groot verdriet?
Misschien dat het slijt...
...maar vergeten doen we haar niet.

Wandel even mee...

Hier kan je de stilte horen...

...en wegdromen

Ik hou niet van volbloeide roze,
Die heur hart heeft uitgezeid,
Die bij 't oop'nen
Van heur broze weelde,
d'Eerste stervenstrane schreit.
©
'k Zie ze liever wachtend dragen,
Wat een knop niet openwoelt:
't Stil gesluimer
Van zó teer verlangen,
Dat een ander roos het voelt...
©
Want,door elk geluk moet schreien,
Schemering van droefenis...
Als een liefde,
Die door bei geweten
Nog onuitgesproken is...
©
Liefde hou me lang verborgen
't Schroeien van uw prachtige gloed:
't Is de passie
Van het zomerzoenen
Die een roze sterven doet...

Alice Nahon

Vandaag Moederdag
Een dag die je niet vergeten mag!
Voor alle moeders,
Zelfs als ze "HIER" niet meer zijn
Dit ware bloemenfestijn...
anneke