Avondliedeke 1


Des avonds worden mijn gepeinzen
Een hofke van geheimenis...
Waar bloemen naar het westen wijzen,
Waar iedere vogel slapen is.
Des avonds wordt de wereld kleener
En dichter alles ver verleeën...
Die eenzaam zijn worden alleenen,
En die beminnen méér bijeen.
Des avonds weegt er op mijn zwijgen
Die schone menslijke pijn...
De drang een innig woord te krijgen
En zelf voor iemand lief te zijn.
Alice Nahon




























































