Soms is een gedachte enkel maar een gedachte. Soms is ze mijn hele leven.
Welkom jij, die op mijn blog een kijkje komt nemen. Ik schrijf graag en daarom is het fijn om hier een plekje te hebben en met anderen te kunnen delen. Ik hoop dat het jou hier bevalt en je er iets aan hebt. Ik zou het tof vinden als je een reactie achterlaat in het gastenboek of misschien bij een stukje tekst.
Groetjes, Patricia
Zondag 29 januari 2012
de sleutel
Op een zonnige dag in het vergeten woud liep een eenzaam meisje over de bosweg. Ze droomde van lang vergeten waarden en lang vergeten kennis en kreeg heimwee. Maar dat klopt toch helemaal niet. Hoe kan je nu heimwee hebben naar iets wat je nooit gekend hebt? Maar heel diep vanbinnen in haar zelf, wist ze het wel. Alleen..., ze kon er nooit opkomen van waar dat gevoel kwam. Iedereen zei: "Je denkt te veel". Dat was ook wel zo, ze dacht heel veel na.. en ze voelde ook veel... Gevoelens waarvan ze niet wist, waar ze vandaan kwamen, maar ze waren er wel en verschenen alle dagen steeds weer. Dus begon ze weer na te denken over die gevoelens en besloot dat ze ergens in een ver verleden geleefd heeft en al die dingen, die nu in haar onbewuste sluimeren beleefd zou kunnen hebben. Als dat waar is, dan zou ze ergens heel diep vanbinnen een sleutel moeten kunnen vinden om een deur te openen, naar kennis...., naar weten..... Maar waar is die sleutel en hoe vind ze die deur? En wat gebeurt er als ze die vind? Is het dan opgelost of begint het dan maar pas?
Wat je een vrouw ook geeft, ze maakt er iets moois van.
Geef haar een zaadje en ze geeft je een baby.
Geef haar een huis en ze maakt er een thuis van.
Geef haar boodschappen en ze kookt een maaltijd.
Geef haar je glimlach en ze geeft je haar hart.
Ze geeft altijd meer dan ze krijgt.....
Dus als je haar problemen geeft, wees dan voorbereid om véél miserie terug te krijgen.
Deze tekst is niet van mezelf, ik kreeg hem net in m'n mail en hij deed me glimlachen. Ik vond het wel mooi die ode aan de vrouw.... ze maakt van alles iets moois, .... het doet me denken aan de vrouwelijke feeling, de vrouwelijke toets.... en het laatste stukje, tja, is dat niet bij de meeste mensen zo... als je problemen maakt, dat je problemen terug krijgt, niemand laat toch de kaas van zijn brood eten, of wel misschien? Er bestaan zelfs speciale cursussen in weerbaarheid, om voor jezelf op te komen en verbaal je mannetje (of in dit geval je vrouwtje) te kunnen staan.
Kato van bijna 3 maanden is een paar uurtjes hier omdat de mama op stap moest. Na haar flesje ...ligt ze nu in de relax, zo heerlijk te slapen, haar ene armpje omhoog, het andere naar beneden. Het is prachtig hoe zo'n klein pruts met een zalige glimlach op haar lipjes, kan genieten van de rust en het zalig nietsdoen. Af en toe opent ze haar oogjes, dan vindt ze haar duim en dan hoor ik een hevig gesmak en al snel gaan de oogjes weer toe.
Ik geniet .... van de aanblik en .... van de zalige rust van het moment.
"rozen verwelken en schepen vergaan, maar onze vriendschap blijft eeuwig bestaan." en dan een mooie tekening erbij.... als kind schreven we massa's van die standaardtekstjes in poezieboeken van vriendjes en vriendinnetjes. Nu zijn we later ...... en die eeuwigheid is al lang verloren in dromen en goeie voornemens die nooit zijn uitgekomen. En toch waren we gelukkig toen en geloofden we ook echt dat het zo zou zijn. Het waren geen loze beloften en ook geen loze spreuken.
En toen werden we volwassen ...... en kwamen we het echte leven tegen. We maakten ons nog steeds schuldig aan beloften die we echt menen en vatten het plan op om ze echt uit te voeren...... en toch lukt dat dikwijls niet.....
Hoe komt dat toch? Willen we te veel misschien? Heb jij er misschien een antwoord op?
In ieder geval 1 voornemen heb ik wel gehouden. Ik ben vandaag op de fitness geweest, ze hebben een programma voor me opgesteld en ik heb het er redelijk vanaf gebracht .... op de buikspieroefeningen na.... (die zal ik nog serieus moeten trainen) Mijn lichaam knarst en kraakt op sommige plaatsen, maar al bij al heeft het me deugd gedaan... en is dit alvast een stap, om me in de goeie richting te zetten... en mezelf weer op de rails te krijgen.
Om de 2 weken komt Marjon van 2 naar ons, we gaan ze dan 's avonds halen aan de creche en dan blijft ze logeren tot vrijdagavond. Oma was een vestje aan het haken voor haar en intussen was dat helemaal klaar. Toen ze het zag was ze blij want er stond een "hello kitty" figuurtje op en daar houd ze van. Fier stond ze nadien voor de spiegel naar zichzelf te kijken.
Ze is altijd dolblij als ze ons ziet aankomen en vanaf dan hebben we geen minuut rust meer.... We spelen samen met de blokken, vertellen en puzzelen en maken heel veel plezier samen. Vrijdag hebben we samen pannenkoekendeeg gemaakt en pannenkoeken gebakken. Vlijtig stond ze in de pot te roeren terwijl haar mondje geen minuut stil staat. Plotsklaps begon ze te zingen.... dat had ze nog nooit eerder gedaan.... "laap, titje, laap, buiten looft e laaf". Toen ik meezong "slaap kindje slaap...... vond ze dat natuurlijk helemaal geweldig en wordt het een echt duet. Nadien hebben we heerlijk pannenkoeken gesmuld.
Het waren weer deugddoende dagen en nu mogen wij weer genieten van de rust tot binnen 2 weken. Het zal al rap april zijn en dan gaat ze naar de kleuterschool, dan zal het enkel de woensdagmiddag zijn samen met haar nichtje, die dan een half jaar oud is. Dat is haar oogappel, oma en opa zullen ogen en handen te kort hebben dan.
luisterend naar de muziek word ik stil en blij 't leven is goed zoals het is. Ik zal je altijd blijven missen elke dag steeds weer maar ik heb vrede met je keuze Jij nam afscheid van deze wereld. Jij hebt geleefd zoals je wilde en zolang je wilde. Ik moet denken aan de buurman die ook uit het leven stapte en tijdens de viering speelden ze het lied "I did it my way" en dat geldt ook voor jou Jij vulde je leven in op jouw eigen manier en wij kunnen niet anders dan het accepteren en er vrede mee hebben. Wel vandaag heb ik dat. Lieve zoon, rust zacht Tot kijk in het paradijs.
Mijn luidspreker hier op PC staat standaard altijd uit, dus gisteren ontdekte ik tot mijn verbazing dat er op de blogs muziek staat. Stel je voor hoe verbaasd ik was...... Dus wilde ik dat natuurlijk hier ook en dus ben ik maar eens op zoek gegaan via personaliseer en eigenlijk is het dus vrij simpel. Het was wel effe zoeken voor ik in de standaard muziek iets geschikt vond, ik ben er uiteindelijk de hele avond mee bezig geweest, maar zoals je kan horen is het me gelukt. Al wie hier komt kijken wat ik schrijf, heeft er vanaf nu een leuk muziekje bij. Zo krijgt het stilaan al wat meer sfeer. Ik heb nog veel meer plannen, want ik heb echt heel mooie blogs gezien, maar dan moet ik toch effe wat technische uitleg gaan zoeken hoe ik dat zou moet fixen. Maar voorlopig zijn we al een klein stapje verder.
Ik heb de koe bij de horens gepakt en van een goed voornemen, daadwerkelijk werk gemaakt. Ik ben dus naar de fitness gereden en ik heb mezelf een abonnement cadeau gedaan. Het goedkoopste was een 2-jaar abonnement en vermits ik weet dat ik het leuk vind, want ik heb het in het verleden nog al gedaan, heb ik in een beslissende bui dat laatste dan genomen.
Ik had trouwens geluk want tijdelijk moest er geen inschrijvingsgeld betaald, mag ik 2 maanden gratis komen sporten en vermits ik volgende maand 55 word, kreeg ik alvast ook 10% korting daar bovenop. Van een meevaller gesproken.
Het wordt trouwens hoog tijd dat ik mezelf weer ga herpakken en terug aan m'n conditie ga werken. Op 't moment is die dus nul, nada, noppes. Maar dat gaat dus beteren, niet à la 1,2,3, we zijn immers geen jong veulen meer, maar eerder een bezadigde schildpad.
Maar geen nood, wie het verhaal kent weet dat de trage schildpad soms sneller aan de eindmeet is dan de overmoedige haas.
In het echte leven noemen we het rondhangen, of zomaar wat hangen op de bank. Op TV zouden we het zappen noemen, zomaar wat heen en weer, van 't een naar 't ander. Op internet zouden we het surfen kunnen noemen, de ene link brengt de andere weer mee. Maar ik ken geen speciaal woord voor rondzwerven in je eigen herinneringen, in je eigen gedachten. Tenzij mediteren misschien.. maar daar lijkt het ook niet echt op, mediteren is volgens mij nog wel wat anders. Dat kan ik eigenlijk niet, mijn gedachten gaan altijd de andere kant uit. Enfin, eigenlijk doet het er niet toe.
Soms zitten we gewoon vast in onze eigen gedachtengang en onze herinneringen en die gaan van link naar link in ons hoofd. Blijkbaar zitten onze hersenen in elkaar zoals een computer. Een gedachte roept via een link een andere gedachte te voorschijn en hop we zitten op een zijspoor, wat ons weer naar een ander spoor brengt en zo verder weg van hetgeen we eigenlijk wilden doen. Soms weet ik dat niet eens meer...
Maar ach, wie stoort het? mij in ieder geval niet. Als het belangrijk is komt het nadien wel weer terug. Ik voel me goed in m'n vel vandaag en dat is het voornaamste.
Vandaag zo'n dag die voortkabbelde als een slak. Ik moest vanmorgen naar de dokter omdat m'n medicatie op is. De dokter werkt niet op afspraak en neemt haar tijd voor haar patiënten. Dat is wel tof omdat er voor jou dan ook tijd genomen wordt, maar dat betekent dan wel de hele voormiddag kwijt want de wachtzaal zat propvol toen ik eraan kwam. Den babbel heeft deugd gedaan, het onderzoek was minder. M'n bloeddruk was 16,9/ 10.2 ondanks de pillen die ik reeds neem. Dat zegt genoeg denk ik. Dus binnen 3 maanden maar weer op controle en verder proberen vat op mezelf te krijgen want m'n lichaam zegt dat het genoeg is zo. 'k moet dringend de moed vinden om te sporten en m'n gewicht omlaag te krijgen.
Ik had verder niet veel energie, ligt ook wel aan het weer denk ik. Dus heb ik wat TV gekeken, mijn favoriete TV serie "Roads to Avonlea" die ik dagelijks opneem en kijk wanneer ik tijd heb... ondertussen heb ik dan maar wat verder gehaakt en het vestje voor M. begint vorm te krijgen. Alles is netjes in elkaar gezet en voorzien van een mooi biesje. Morgen nog wat losse eindjes wegwerken en nog mooie bijpassende knoopjes zoeken en erop naaien en dan kan de kleindochter weer fier zijn met haar zelfgemaakte vestje van haar oma.
2011 leerde me dat, ook al is er verdriet in je leven, ... er toch ook nog heel veel mooie dingen zijn om het leven waardevol te maken. 't heeft me nog meer dan vroeger leren genieten van de kleine dingen die elke dag op je weg komen.
Sommige zouden zeggen ... 2011 is een rotjaar geweest. Eerst overleed een goeie vriend van onze zoon aan kanker, dan een tante van mijn man, 10 dagen later, onze eigen zoon, die zijn leven beëindigde zomaar opeens, de week nadien overleed mijn man zijn vader. Een eindeloze stroom van begrafenissen, van alles en nog wat regelen, ... nog meer regelingen voor van alles en nog wat.
En toch.... was het geen rotjaar. Onze oudste kleindochter doet het goed en is met haar 2 jaar een echte deugniet, eigenwijs ook, net als haar papa. We kregen er een 2de kleindochter blij. Onze beide dochters zijn gelukkig met hun partner, hun carriëre, hun leven. Iedereen is gezond en gelukkig. En dat maakt mij als oma ook blij en gelukkig. De toekomst ziet er goed uit.
Het verdriet zal altijd blijven knagen en me pijn doen.... maar er is genoeg blijheid om voor te leven. Geniet van de kleine dingen die er zijn in je leven, want ze zijn waardevol.
Marjon is 2 en die babbelt er lustig op los. Al van 's morgens vroeg bij het opstaan is de eerste vraag: "Waars opa?" Waarop ik dan afwisselend antwoord: "Opa slaapt of Opa is gaan werken of Opa is naar de winkel." wat ze dan weer een hele tijd in haar kinderwoordenschat herhaalt. "Opa laapt, opa wekke, Opa witte" en dat gaat zo de hele dag door, .... afgewisseld met de vraag "waars oma?" als die even uit de buurt is. Het kindertaaltje is heerlijk en meestal versta ik het wel maar het is als grootouders toch een hele kunst om dat allemaal maar te verstaan. Soms babbelt ze ook over de creche of over andere dingen waar ik geen weet van heb en dan begrijp ik het even niet. Af en toe wordt ze heel stil en dan biggelen er kleine traantjes over haar kaakjes. Waarom? Misschien mist ze haar papa wel. Wie zal het zeggen van zo'n kleine pruts van 2jaar oud. Dan drogen we haar traantjes maar en geven haar een dikke knuffel.
Als de jongste dochter met haar pasgeboren spruit, (Kato van 2 maand), komt is het helemaal feest. Dan loopt Marjon over van moederlijke zorg en wil ze die kleine pruts vasthouden en tutje geven en aaien, echt schattig om te zien. Als Kato dan glimlacht, dan lijkt het of de hemel eventjes naar beneden gevallen is en alle geluk naar hier heeft gebracht. Zo zalig is dat.
Als ze mij vragen wat het heerlijkst is aan oma zijn dan zeg ik: "de tijd hebben om ervan te genieten".
We zitten midden in de sfeer rond Kerst en Nieuwjaar. In alle winkels, overal op straat kom je hem tegen. Hij straalt geluk en vrede uit en nieuwe kansen. Mensen mailen en schrijven elkaar lieve dingen. En dat is mooi, maar toch ontbreekt er iets. Het is een raar gevoel, net of je er niet helemaal bij hoort. Of je uit je lichaam getreden bent en naast je lichaam kijkt.
Als ik daar over nadenk.. dan weet ik het wel.. er ontbreekt iemand ..... en het gemis en het verdriet, maakt dat we niet volledig blij kunnen zijn. Ik had hem nog zo graag hier bij ons gehad, maar de realiteit is anders.... en 't zal nooit meer zijn. Hoe moet het nu verder met ons? zal er in alle feesten voortaan een beetje leegte zijn? alsof ons geluk een beetje verdwenen is? Wie zal het zeggen? De tijd misschien?
Door de woestijn van het leven gaan we op weg naar de geboorte van het kind. Het brengt ons dromen en verwachting, geluk en vrede, liefde voor elkaar en aandacht voor wie naast ons leven.
Van harte een Zalig Kerstfeest en een Gelukkig nieuwjaar.
Een tijdje geleden kwam ik in een film de tekst tegen "je thuis is waar je hart is".
Ik vraag me af, wat als een stuk van je hart verdwenen is... .. omdat het meegenomen is .... in het graf naar de eeuwigheid. Ik vraag me af, of ik me daarom soms zo ontheemd voel, omdat ik een stuk mis.
Het is wel zo dat alle mensen die we goed gekend hebben en waarvan we afscheid hebben genomen.... een stukje van onszelf meenemen, maar die laten dan weer een stukje van zichzelf achter
"wij stappen alleen verder naar een leven dat telkens herbegint en telkens opnieuw sterft in wat wij nooit bezitten." Dit stukje las ik vandaag bij Herman de Leeuw (dagboekzoektocht)
Het doet me mijmeren over onze zoon die er niet meer is, een kind dat we met liefde hebben grootgebracht, die we zoveel we konden geholpen hebben doorheen de moeilijke tijden waar hij doorheen moest. Hij deed altijd stoer en struis en lachte alles weg, maar zijn hart moet dikwijls gebloed hebben en bittere tranen weende hij volgens mij in stilte. Hij zei "ik ben opgegroeid in een paradijs, maar het echte leven was hij niet tegen opgewassen. Hij heeft zijn keuze gemaakt en heeft de trein genomen naar zijn paradijs. En wij bleven in stilte achter
en stappen alleen verder naar een leven dat telkens herbegint en telkens opnieuw sterft in wat wij nooit bezitten.
de sleutel
1 reactie op dit bericht
sleutel
daar moeten we eens samen naar zoeken, hoe je die sleutel vindt en naar wat je eigenlijk op zoek bent!!
Herman