Archief

HET LIEFDESLIED

Een dichter schreef eens een liefdeslied en het was wonderschoon.

En hij maakte er vele afschriften van en stuurde die aan zijn vrienden en bekenden,

en zelfs aan een jonge vrouw die hij slechts eenmaal had ontmoet

die aan gene zijde van de bergen woonde.

Na een dag of twee kwam er een boodschapper van de jonge vrouw

met een brief. In die brief zei ze:

"Laat me je verzekeren dat ik diep geroerd ben door het liefdeslied dat je hebt geschreven.

Kom nu mijn vader en mijn moeder bezoeken en wij zullen schikkingen treffen aangaande de verloving."

 En de dichter schreef haar: "Mijn dierbare vriendin, het was slechts een liefdeslied uit een dichterhart,

gezongen door iedere man aan iedere vrouw."

En zij riposteerde: "Huichelaar en leugenaar in woorden,

vanaf vandaag tot aan mijn sterfdag zal ik alle dichters haten om uwentwil.

  uit : De Zwerver

Weer wenkt de stroom, weer zijgt de zoele vrede

der zomerschelde zalvend neer in mij

De zon zit op de zinderende rede,

de zon zingt door een oude schilderij.

Weer wenkt de stroom, weer loop ik als verloren

de dijken langs en in het gouden licht

vlammen er popels en van uit het koren

laait vuur voor een verrukkelijk gedicht.

Weer wenkt de stroom, weer lokt de groene tover

van bos en beemd, van dijk en notelaar

en in het water spiegelt zich het lover

loom en bij middaghitte weemoedzwaar.

Weer wenkt de stroom, weer loopt het zand der uren

door ’t land dat trilt van Gods aanwezigheid.

De zachtheid van een zomer die blijft duren

is als een droom die voortleeft in de tijd.

Weer wenkt de stroom, weer zijgt de zoele vrede

zalig ononderbroken neer in mij.

Zweven door paradijselijker eden

ooit nog zulk licht en zulke lorelei?

Jos Coveliers

Schilderij: René De Saeger

De Herfst blaast op den horen
en ’t wierookt in het hout ;
de vruchten gloren.
De stilten weven gobelijnen
van gouddraad over ’t woud,
met reeën, die verbaasd verschijnen
uit varens en frambozenhout,
en sierlijk weer verdwijnen …
De schoonheid droomt van boom tot boom,
doch alle schoonheid zal verdwijnen,
want alle schoonheid is slechts droom,
maar Gij zijt d’ Eeuwigheid !
Heb dank dat Gij mijn weemoed wijdt
en zegen ook zijn vruchten.
Een ganzendriehoek in de luchten ;
nu komt de wintertijd.
Ik hoor U door mijn hart en door de rieten zuchten.
Ik ben bereid.

Felix Timmermans
1886-1947

Weet je nog hoe we ,vroeg voor de tijd van het jaar

en laat voor de tijd van de dag,een leeuwerik hoorden zingen

zo ragfijn als Melle schilderde,met een penseel met slechts één haartje.

Als ik ooit nog eens een leeuwerik hoor zal ik altij….d aan je denken.

Laten we zeggen,omdat ik ze toch niet zo goed uit elkaar ken dan jij: bij alle vogels.

En weet je nog hoe we ons die zondagavond afvroegen

Of er wel leven zou zijn op Venus?Je zei toen:Ik wou van wel,ik zou het heelal er een beetje gezelliger op  vinden.Zo is het ook,nu jij gaat sterven,met de dood

Elke keer als ik Venus zie zal ik aan je denken

Laten we zeggen,omdat ik ze toch niet zo goed uit elkaar ken als jij: bij elke ster.Elke zondagavond.

En omdat ik ook de dagen niet uit elkaar ken,

Laten we zeggen:altijd

H de Coninck