SMART

WOORDEN ...

ROLLEN ZE OVER TONGEN OM TE VERDWIJNEN IN EEN GERUIS VAN DE BRANDING VAN EEN OCEAAN VAN ZINNEN ?

WIE ZE IN STILTE IN ZIJN HART ONTVANGT, HOORT IN DIE ADEMTOCHT DE DIEPTE VAN EEN ZEE

OF DE WEERSPIEGELING VAN EEN GELUKZALIG ZONLICHT

ZE ZIJN GETUIGEN VAN HET WEDERVAREN HUNKEREND NAAR HET VASTELAND, OM ER ZICH NEER TE VLEIEN

IN EEN OOR DAT LUISTEREN WIL.

JUIST DE DINGEN DIE JE WILT DELEN ZIJN  ZO MOOI OMDAT JE ALLEEN BENT 

DIKWIJLS ZIET MEN DAT DE ZOTTEN MET DE WIJZE LIEDEN SPOTTEN

MAAR WIE ZICH NAAR WIJSHEID STELT, LAAT DE GEKKEN ONGEKWELD. 

DE SCHILDPAD JAAGT DEN AAP, BEZIE WAT VREEMDE DINGEN !

HIJ WEET NIET WAT TE DOEN, OF WAAR TE ZULLEN SPRINGEN.

DE SCHILDPAD EVENWEL EN KRUIPT MAAR IN HET ZAND,

EN ...  WAT NOG VREEMDER IS, Z'EN HEEFT NIET ENE TAND.

WIE BOZE RANKEN BROEDT, DIE LEIDT EEN DROEVIG LEVEN

HIJ ZUCHT, HIJ DUCHT, HIJ VLUCHT AL WORDT HIJ NIET GEDREVEN.

AL TRILT ER MAAR EEN RIET, HIJ IS TERSTOND BEVREESD.

DAAR IS GEEN FELLER BEUL DAN BINNEN IN DE GEEST.

 LEVEN IS GEEN OP TE LOSSEN PROBLEEM, MAAR EEN WERKELIJKHEID DIE GELEEFD MOET WORDEN

LAAT MIJ EEN LEVEN LEIDEN ZOALS ELK WEZEN HIER OP AARD, NAAKT GEBOREN ONGEBONDEN, WANT ZO BEN IK GEMAAKT.

IK BEN ALS JIJ GEWOON EEN MENS MET EIGEN WIL, EEN EIGEN GEEST ... EEN STUKJE LEVEN OP DE WERELD ZOALS HET ALTIJD IS GEWEEST !

DE HERFST VAN JE LEVEN ... MEER GEVEN DAN NEMEN ... OVERZIE HET VERLEDEN ...

MAAR LEEF IN HET HEDEN .

ALS MEN TE DIEP IN DE AFGROND VAN DE DUISTERNIS KIJKT ...

MOET MEN ER ZICH VOOR BEHOEDEN ER GEEN DEEL VAN TE WORDEN.

 DE ZON BLEEK VAN DE WINTERKOU, DE PLAS GEHULD IN NEVELS

EEN STILLE PASSANT DEELT HET MOMENT VAN SCHOONHEID SLECHTS HEEL EVEN.

DE KOET WEIGERT TE STRIJDEN HET MACHTSSPEL VAN DE STROOM

WIEGT IN 'T GEGEVEN RITME, DEINT MEE, BERUSTEND, SLOOM.

ZO GRAAG ZOU IK ER DEEL VAN ZIJN, DE ZUIVERHEID VAN HET WATER

DE BUIGZAAMHEID VAN 'T TERE RIET, MISSCHIEN KOMT DAT NOG LATER.

ACH WAS IK MAAR HET SLINGERPAD, DAT LINKS, RECHTS, ZIJN DOEL BEREIKT

DE BOOM DIE HALF ONTWORTELD, NOG LANG, LANG NIET BEZWIJKT.

NOG BEN IK ALS HET WRAKKIG HOUT, GEKNAKT, AAN DE KANT GESCHOVEN

ALS 'T WIER DAT AAN DE BODEM KLEEFT, IK WORTEL, MAAR KOM IK BOVEN.

JE STAAT VIJFTIG JAAR LANG TEGEN DE DEUR NAAR HET LEVEN TE DUWEN, TOT JE ER ACHTER KOMT

DAT DIE DEUR NAAR BINNEN OPENT ... 

DE REDEN WAAROM HONDEN ZOVEEL VRIENDEN HEBBEN IS OMDAT ZE HUN STAART BEWEGEN

INPLAATS VAN HUN TONG

 BRACHTEN DE WIJZEN GEEN IJS ...  IS DE WINTER VAN DE WIJS.

IK WIL OOK EEN BEETJE LICHT BRENGEN IN DE DUISTERNIS !