WAHA

Als je naar de Ardennen rijd via de Route de Wallonie of de friettenroute omdat je daar zoveel friekoten tegen komt zieje  daar over Marche, een toeristische wegwijzer naar het kerkje van Waha, anno de jaren duizend en een beetje.

Je moet er eens naar toe rijden; Het is een schorte groot en met veel antiek.

Dit  romaans kerkje wordt beschouwd als één van de oudste kerken van België. Ze is de enige die haar wijdingssteen nog heeft.De steen vermeldt volgende vertaalde inscriptie.'In het jaar van de menswording van Onze Heer 1050, tijdens de derde indictie, werd dit bedehuis ingewijd op de 12de van de calendae van juli, door de eerbiedwaardige Theodonuinus, bisschop van Luik, ter ere van de heilige en ondeelbare Drievuldigheid, en van het glorierijke Kruis, en van de heilige Maria, moeder van God, van de heilige apostelen Petrus, Paulus, Andreas, van de heilige martelaren Stefaan en Vital, de maagd Brigite en van alle heiligen.'

In dit kerkje werden dus heel wat eerbiedwaardige heiligen aanroepen waarbij nog deze ontbreken die wij in deze laatste dagen vierden zoals de H.Cecilia van de zangers en muzikanten, H. Catherina van de jonge dochters en diegenen die geplaagd waren van een Catherinewiel, de H. Barbara van de pompiers, St. Elooi van de boeren en smeden zowel van gewoon als van edel metaal. Je vind er wel het beeld van St..Niklaas in wie de kinderen nog geloven en die de bakkers als schutspatroon hebben omdat ze voor hem in die dagen druk mogen werken .

Men zegt dat nu het geloof om zeep is en geleerde marketingspecialisten zijn aan het uitkienen hoe ze op een moderne manier het geloof kunnen verkondigen. Het schijnt dat al deze heiligen vroeger, toen men nog niet kon lezen en er nog geen websites bestonden, dienden als affiches om de mensen tot de goddelijke deugden aan te zetten.

Het is met vele kerken zoals wellicht met het kleine kerkje van Waha. Als ze er vroeger allemaal ingingen, gingen ze er niet allemaal in en omdat ze er nu niet allemaal ingaan, gaan ze er allemaal in.

Het is lijk de discussie in de lezersrubriek van De Standaard: zijn er priesters te kort en moet er reclame gemaakt worden voor roepingen of zijn er parochies teveel en moeten er parochies afgeschaft worden ?

Vrienden van de poëzie

“ Dag vrienden van de poëzie, ik breng u een mooi stukje poëzie”  zou de komiekWim Helsen ( zie foto) uit “Man bijt hond” zeggen.

Ik zie die kerel graag opkomen op het einde van “Man bijt hond”die telkens voor de vrienden van de poëzie een gedicht komt voorlezen. Niet dat ik steeds zo enthousiast ben voor de gebrachte verzen maar wel voor de originaliteit van zijn acteren; zijn gebaren, zijn mimiek, zijn manier van opkomen en verdwijnen en zijn gezegden.

Novembermaand is een herdenkingsmaand waarin wij wel eens mijmeren over de broosheid van ons bestaan en diegenen herdenken die ons hebben verlaten en ons iets of soms veel hebben goed gedaan..

Daarom wil ik een vriend van de poëzie zijn in deze novembermaand en een gedicht brengen van een zieke en inmiddels overleden Lourdesvriend en poëzievriend en fijn mens:: Aimé Vertriest, uit Nevele.

Zijn dichtbundel, geschreven in de wetenschap van zijn heengaan, was getiteld “Dit is mijn afscheid niet…”

UITVAART

Wie zal mij dragen over ’t land,

Straks komt de avond,

Draalt de morgen.

Wie zal mij dragen door de wind,

Straks in de luwte

Van uw zegen.

Wie zal mij dragen in de mist,

Straks onherkenbaar

In de nevel.

Ik wil graag sterven in de zon,

Met zomer en veel regen:

Dan ligt de aarde warm en vol

Verwachting naar het oogsten.

Ik wil graag sterven met veel licht

En vogels die luid fluiten:

De vruchten rijpend zoet en rood,

Met kersensap en druiven.

Dank u Aimé Vertriest voor dit mooie gedicht en voor de familie die dit bundel na zijn dood heeft uitgegeven.

 Dagelijks worden van uit Lourdes honderden postkaarten verstuurd naar familie, vrienden en kennissen waarin de groetjes worden gedaan, hun ervaring, verblijfs- of reisindrukken medegedeeld of … een aandenken betekenen.

Uit mijn verzameling van 5000 postkaarten vanaf 1900 heb ik enkele merkwaardige teksten; geselecteerd. Hieronder publiceer ik er een aantal. Als je op de foto klikt zie je enkele zichtkaarten.

Bien Chère Soeur Marie-Bernard,

C’est près de la Grotte que je écris. Inutile de vous préciser combien vous êtes proche près d’Elle. Que sa tendresse de maman vous aide à vous refaire complètement. Je continue à « rendre grâces ». Elle ne peut s’arrêter mi-chemin. Qu’elle nous obtienne toujours plus de son Fils sa grâce pour aujourd’hui. Exellent pèlerinage. Jusque vendredi soir vous serez ici près d’Elle avec ceux que vous aimez. Soutenez moi par votre « offerande ». Merci. Je vous embrasse non sans vous avoir souhaité une bonne fête St. Francoise.

11 november

Op 11 november vieren wij St.-Maarten van Tours. Is het omdat hij als militair zijn soldatenpak over de haag wierp om heilig te worden dat hij op de dag van de wapenstilstand geveird wordt ?

Als kleermakerszoon weet ik dat hij de patroon is van de kleermakers. Is het omdat hij zijn soldatenmantel aan stukken scheurde om de arme kindjes warmte te bezorgen of omdat de vorst in het land komt en dat het "pardessus-tijd" wordt ? 
Terwijl wij als jonge snaken op de vooravond van deur tot deur rondgingen met een uitgeholde biet en een kaars erin om wat snoepgoed of kleingeld te bedelen zongen wij van“Sinte Maarten met zijn bloten arm.”.
In sommige streken vervangt hij de goedheilige Sinterklaas en heeft hij zijn handen vol om speelgoed en lekkere “Mans te peerde” te brengen.

‘t Is ook feest voor de oudstrijders die op die dag bloemen en kransen neerleggen op de graven van hun maten die minder geluk gehad hebben in den groten oorlog.

Zo ook Pieren en Charel die ’t graf van hun oorlogskameraad gaan bezoeken. Na enkele pinten gedronken te hebben in café “’t Kanon” waren ze danig week geworden dat ze nog eens binnen sprongen bij d’Arme Klaren om de rest van hun kruisgebed te lezen.

Zuster Francesca die ze zag zitten en geen curieus nonneken was maar alles wilde weten begroette ze en zegde: “ ’t is een eeuwigheid dat we je nog gezien hebben, ‘t is toch niets gebeurd ?”

“Toch wel, zei Pieren, ‘k ben bijna dood geweest als nasleep van de gas binst den oorlog. Het was een zware operatie. Dokter Snieders heeft er meer dan vijf uren aan gewerkt. Ze hebben alles uitgehaald !- “ Wel, wel ’t zijn toch wrede dingen", zuchtte zuster Francesca meewarig.

“ God zij gedankt, vergoelijkte Pieren, Ik heb alles terug gekregen van de ziekenbond”.

“Héwel Pieren,zei het arm Klaarken, bid dan maar nog nen Paternoster voor Sint Maarten wiens feest het vandaag is om hem te bedanken dat ge dien ziekenbond hebt tegen gekomen.

Kerkje van Amberloup

HALOWEEN

Wij waren weer eens in de Ardennen. Als wij er op zondag zijn is het steeds stemmig om in een klein kerkje te Roumont of zoals laatst in Amberloup Eucharistie te vieren.

Terwijl wij in Roeselare op zondag in onze parochie geen priester meer krijgen om de mis te doen waren zij in dit kleine kerkje met twee , een nog jonge joviale Congolees bijgestaan door een pastoor op rust om de mis te celebreren,Wellicht is deze Congolees over gewaaid om ons, westerse droogstoppels, te bekeren tot een hartelijke kerk.

Vóór de mis komt hij iedereen met een handdruk welkom heten.Ik vertel hem    “ que nous sommes des flamands” en waarlijk in zijn voorwoord zegt hij dat er in zijn kerkje mensen zijn, zelfs uit het noorden van het land.

Er zijn een 50tal kerkgangers waaronder een koortje van 10 zangers of zangsters die met hun mooie Franse gezangen de mis opluisteren om je te Lourdes of Taizé te wanen.

In zijn maandelijks “ Bulletin paroissial voor vier parochies, gefinancierd door de gemeente Sainte –Ode, las ik een mooi verhaal, vrij vertaald als volgt.

De dood en de jongeling.

Een koopman in Bagdad zond zijn knecht op boodschap naar een warenhuis. Bevend als een riet en bleker dan het spooklaken kwam hij terug thuis.

-         Baas, zei hij,  in het warenhuis ontmoette ik een vrouw en toen ik haar in de ogen keek aanzag ik haar als het spook van De Dood. Zij deed een gebaar naar mij en wilde mij meenemen. Ik smeek u, baas, laat mij wegvluchten en mij verbergen, ver van hier, in Sarcamanda.

-         Gegrepen door medelijden leende de koopman zijn snelste paard en de knecht vluchtte weg. Later op de dag trok de koopman zelf naar het warenhuis en ontmoette er De Dood.Hij vroeg haar “ Waarom heb je mijn knecht zo doen schrikken, hij is nog zo jong en in bloeiende gezondheid ?”.

-         De Dood antwoordde hem. “Ik heb hem niet willen schrikken, maar toen ik hem hier zag in Bagdad deed ik een gebaar van verwondering. Inderdaad, ik had een afspraak met hem in Sarcamanda”.

Toen ik dat las dacht ik aan diegenen in mijn omgeving die onlangs zo onverwachts door de Dood geroepen waren. De Dood,die komt als een dief in de nacht

Wordt deze tijd van Haloweengekte ons niet opgedrongen om spook te spelen met de dood en te vergeten dat er altijd ergens iemand onverwachts aankomt in Sarcamanda.

HERDENKING RIKKERT

“De bomen komen uit de grond en uit hun stam de twijgen

En iedereen vindt het heel gewoon dat zij weer bladeren krijgen.

We zien ze vallen naar de grond en dan opnieuw weer groeien

Zo heeft de aarde ons geleerd dat al wat sterft zal bloeien…”

Toon Hermans 

Naar aanleiding van zijn verjaardag op 20 oktober waren wij gisteren te Koekelare op het memoriaal voor Rikkert, zoon van mijn neefje Martine, die bijna drie jaar geleden kort vóór zijn humaniora-eindexamen werd overreden.Dit werd voor de derde keer georganiseerd door zijn familie, medestudenten, vrienden van de Chiro en voetbal.

Naar Kevelaer…

Klik op foto voor nog meer zichtjes.

Tijdens een bezoek aan Limburg trokken wij een dagje uit naar het bedevaartsoord Kevelaer, net over de Nederlandse grens in Duitsland.

Kevelaer was ons bekend als het tweede grootste bedevaartsoord van Europa na Lourdes  maar we waren er nog nooit geweest.

Het bezoek aan dit oord was verassend. Eerst wat onwennig omdat bij het eerste zicht de gebedsplaatsen zo open en onafgesloten waren van de commerciële buitenwereld. Bijna stervormig monden de centrumstraten met winkels uit op een groot plein, overschaduwd door linden en er rond de bidplaatsen; de “Genadekapel”met het genadebeeld, de kaarsenkapel waar langs de gevel de kaarsen kunnen ontstoken worden,  de biecht- en sacramentskapel, de barokke basiliek en het moderne forum “Pax Christi” voor massavieringen en ook profane feesten met lans de zijmuren een originele kruisweg.

Niettegenstaande het seizoen op zijn einde loopt ( 1 mei tot 1 november) was er veel volk, in het bijzonder veel volk om er te bidden; op banken in open lucht midden het plein, in rij wachtend om de rondgang te doen door de Genadekapel en het schrijn te aanschouwen en eerbiedig aan te raken, in de kaarsenkapel waar op de middag een misviering plaats vond voor een groep bedevaarders, in de stille biechtkapel en in de sacramentskapel.

Het zeer kunstvolle interieur in deze bidplaatsen met een overvloed van goud , van kleurrijke glasramen, muurschil-derijen, zijaltaren en beelden stralen een sacrale sfeer uit en niet in een korte tijdspanne te bewonderen.

Het verhaal van het bedevaartsoord begint bijna zoals met Bernadette. Ook hier vroeg Maria om een kapel te bouwen.
In 1641 hoorde een handelsreiziger nabij een kruis op de heide op verschillende dagen een stem die vroeg om op deze plaats een kapel te bouwen. Een jaar daarop krijgt ook een vrouw een verschijning met het beeld van O.L.Vrouw van Luxemburg; die tijdens de pestepidemie vereerd werd als “Troosteres der Bedrukten”.
Een kapel wordt gebouwd met daarin een koperdruk van  O.L.Vrouw van Luxemburg. Het volk komt er op bedevaart en acht mirakels werden aan dit bedevaartsoord toegeschreven zodat steeds meer en meer pelgrims dit oord bezochten en de diverse bidplaatsen werden gebouwd om de stroom bedevaarders op te vangen.

De Genadekapel is een zeshoekige koepelkapel als kopie van de bedevaartkerk van Scherpenheuvel . Het was immers dezelfde kloosterorde die zich in de tijd de zielzorg aantrok van dit beginnend bedevaartsoord.

Een pelgrimstocht naar Kevelaer is zeker de moeite waard. Misschien organiseer ik nog wel een bedevaartreis naar ginder met de Lourdesvrienden.

5000 GROETJES UIT LOURDES

Kaart uit 1976 aan een zieke uit Ieper met er op "163 mensen uit St.-Jacobsparochie zijn in Lourdes en denken aan u.

Klik op foto voor enkele postkaarten uit verzameling.

Van een vriend en Lourdesfan ontving ik een collectie van liefst zo maar 5000 postkaarten over Lourdes , alle verschillend.

Het is een mooie verzameling dat het leven te Lourdes weerspiegelt gedurende 150 jaar bedevaarten na de verschijningen .Om dit in de toekomst met  een expositie weer te geven ben ik begonnen met het klasseren van de kaarten volgens thema, volgens ouderdom, volgens uitzicht en opmaak enz.

Zo zijn er volgende items:

-         De drievoudige basiliek met honderden in al zijn facetten waarbij men zelfs de verschillende bouwfasen kan samenstellen

-         De grot vanaf het begin, met de tralies er voor en er zonder, de drie verschillende altaren in de grot, de bron , het Mariabeeld, de kaarsen, de oude bijgebouwen

-         De PiusX-basiliek, Bernadettekerk en andere bidplaatsen.

-         De pelgrims, zieken en biddende mensen aan de grot in oude en hedendaagse klederdracht.

-         De speciale bedevaarten tijdens hun vieringen met heel wat over de Franse Rozenkransbedevaart

-         Het bezoek van de Paus op bedevaart in 1981 en 2005

-         De sacramentsprocessie met de ziekenzalving op de Esplanade en deze heden ten dage in de PiusX basiliek.

-         Natuurlijk een rijke variatie over de kaarsjesprocessie.

-         En dan de kaarten over de beelden: het gekroonde beeld, heiligenbeelden op de Esplanade, het Bourgondisch kruis en het beeld van Bernadette.

-         Heel wat kaarten met Bernadette: als kind, geknield bij de grot, tijdens de verschijningen, als herderinnetje, te Nevers enz.

-         Zichtkaarten over het Heiligdom: de kraantjes, de baden vroeger en nu, de weide, de kruisweg, het oude asiel en het nieuw onthaalcentrum .

-          

Men ziet Lourdes evolueren in de tijd : het oude station met de eerste hospitaliers die de zieken naar de grot brengen, de diverse klederdrachten in de tijd, het aanschijn van de stad met de hotels,het kasteel,de Pic du Jer en de pyreneeën de luisterrijke bedevaarten tussen de twee wereldoorlogen met het hedendaagse Lourdesbeleven.

Er zijn devotiekaarten met getekende en geschilderde afbeeldingen, geparfumeerd en zelfs met een barometer.

Dan zijn er de teksten op de kaarten die ons het hoe en waarom en het relaas van hun Lourdesreis vertellen.

Alles is nog niet te noemen maar ik heb nog heel wat aan de hand om mij zoet te houden tijdens de komende winter.

Wellicht begin ik een speciaal blog met tekst en afbeeldingen over deze “5000 groetjes uit Lourdes”.