Over Molly en paardenvlees

   In het kader van de beschuldigingen van N-VA tegen het ACW en de daaruit volgende onderzoeken, waarvan er al een opgestart is door John Crombez, staatssecretaris voor fraudebestrijding, is het ook uitkijken wat we nog gaan beleven tegen en op donderdag 21 dezer. Dan is het nl de aangekondigde dag van een gezamenlijke vakbondsactie, die eigenlijk eerst door het ACV was gepland. Later zijn de twee andere vakbonden op de kar gesprongen en hebben zowel rode Rudy als blauwe Vercamst er al  mee gedreigd dat de traditionele partijen maar best rekening zouden houden met de grote aantallen aangeslotenen die de drie kleurvakbonden hebben. Dat zijn er zo’n 200.000 voor het blauwe syndicaat, 700.000 voor het rode en nog een pak meer voor het ACV, dat zich in de Dexia zaak bedreigd voelt.

   Die cijfers zijn wat ze zijn, maar electoraal stellen ze niet voor wat ze syndicaal betekenen. Volgens een onderzoek dat na de laatste verkiezingen gehouden werd door het Instituut voor Sociaal en Politiek Opinieonderzoek (Ipso) van de KU Leuven,  dat zeker niet van flamingantisme kan beschuldigd worden (het is eerder belgicistisch), stemt slechts een minderheid van de vakbondsleden voor de ‘eigen kleur’. Bij het liberaal syndicaat is dat 29%, bij het ACV 30% en bij het ABVV slechts 23%. Dooreen genomen stemde vorig jaar meer dan een kwart van alle Vlaamse gesyndikeerden voor de N-VA.

   Andere vraag is, of het ACV, misschien gevolgd door de andere syndicaten, in de toekomst nu ook eigen leden, die opkomen voor de N-VA, uit de vakbond zullen zetten, zoals ze dat vroeger al eens gedaan hebben met Vlaams Blok/Belang leden. Dat is pas iets voor volgend jaar, neem ik aan, maar het is toch uitkijken wat volgende donderdag de reacties zullen zijn van de syndicale ‘fundi’s’. Of dat veel aan de lauwe loyauteit van de meerderheid der gesyndikeerden zal veranderen, is zeer de vraag.

   In mijn blog van 31 januari (‘Het syndicale kapitalisme’) had ik het reeds over enkele financiële constructies vanwege onze vakbonden om te ontsnappen aan de Belgische fiscus. Hetgeen toen verteld werd, blijkt nog klein bier te zullen worden t.o.v. wat er nu zo stilaan boven water aan het komen is. Het gaat nl thans niet meer alleen om belastingontwijking, nu spreekt men zelfs over fiscale fraude en valsheid in geschriften. Dat alles i.v.m. de opbrengst van de reeds aangehaalde winstbewijzen van het ACW bij Belfius (ex-Dexia), waarvoor de vakbond zo’n 102 miljoen euro (!) zou geïncasseerd hebben via een nieuw opgerichte financiële constructie, een zogenoemd ‘sociaal engagement’, waarbij op dat immens bedrag slechts 58.000 euro aan onroerende voorheffing zou betaald zijn i.pl.v. de 25% die u en ik daarvoor eventueel hadden moeten neerleggen. Daardoor zou het ACW zo’n 7 miljoen euro aan belastingen hebben ‘ontweken’.

   Nu is het wel zo dat bepaalde financiële constructies eventueel toelaten daar e.e.a. volledig legaal van af te kunnen trekken (in vaktermen: een ‘DBI’), maar dan moet de belanghebbende wel voldoen aan een paar eisen die in het geval van het ACW onbestaande zouden zijn. Dat zou o.m. te maken hebben met het feit dat het Arco was dat het geld aanbracht en niet het ACW, dat echter wel het geld voor het aanbrengen kreeg, terwijl de Arco-coöperanten nog steeds dreigen hun spaarcenten kwijt te raken.

   Om een lang verhaal kort te maken: het N-VA heeft bloed geroken en heeft gesteld dat hier best eens een parlementaire commissie over zou geïnstalleerd worden. In geval dat niet gebeurt, is de partij zinnens ermee naar het gerecht te stappen. Dat laatste wordt haar zelfs aanbevolen door de Vlaamse federale meerderheidspartijen, waarbij CD&V dan waarschijnlijk hoopt dat de zaak zo op de lange baan zal geschoven worden (misschien zelfs tot ze verjaart). Het Belgische gerecht kennende en zijnde een zaak tussen een Vlaamsnationale partij en een Belgicistisch syndicaat is dit geen utopie. Zo eenvoudig zal het echter niet gaan, want het hele verhaal is in eerste instantie niet uitgebracht door de N-VA, maar door Johan Van Overtveldt, de hoofdredacteur van het economische weekblad Trends. Wie de hele technische uitleg erover wil lezen kan dat op de website van het weekblad.

   De N-VA heeft, met de ruggensteun van VOKA het gros van de liberale kiezers al over de meet gehaald. Via de slag om Arco is nu ook de aanval ingezet op die van CD&V. Een slag die het moeilijk verliezen kan. Zelfs als het ACW ongeschonden uit dit debat zou komen, zullen de Arco spaarders zich bedrogen blijven voelen en het idee hebben dat niet CD&V maar N-VA voor hun rechten is opgekomen.

   Over onze onvolprezen staatsveiligheid is het laatste woord nog niet gevallen. Vooral de suggestie van Renaat Landuyt, zgz justitiespecialist van de SP.a, om die dienst maar af te schaffen, heeft voor de nodige beroering gezorgd. Volgens Landuyt kunnen de taken van onze staatsveiligheid best worden overgenomen door politie en parket. Zeker wat dat laatste betreft, is dit met een grove korrel zout te nemen, als men ziet hoeveel kemels er ook binnen die dienst geschoten worden. De laatste in de rij is die van de vrijlating van een van medeplichtigheid tot moord beschuldigde, zogezegd weer eens wegens procedurefouten of iets in dien aard*.

   Het is wél opmerkelijk dat er in onze politiek eindelijk ook eens iemand komt voorstellen iets af te schaffen. Misschien is de staatsveiligheid daarbij niet het juiste voorbeeld, maar dat er in dit land nog heel wat nutteloze diensten en instellingen zijn, heb ik in deze rubriek al meer dan eens aan de kaak gesteld. Dat is het gevolg van het feit dat men wel veel over hervormingen spreekt, maar zo goed als geen enkele ervan grondig aanpakt. Ik vrees dat het met die staatsveiligheid nog van dattem zal worden. Milquet heeft al gezegd, dat ze er aan werkt maar dat is helemaal geen garantie dat er grondig zal hervormd worden, hoogstens weer wat knippen en plakken zoals we dat bij de regering Di Rupo gewend zijn..

   In verband met het hierboven aangehaalde verhaal van een zoveelste vrijlating van een verdachte crimineel, stelt Tony Van Parys (CD&V), zelf een ex-minister van justitie, voor om fouten van magistraten in de toekomst te laten beoordelen door onafhankelijke tuchtrechtbanken. ’t Is maar te zien hoe men kan garanderen dat die echt onafhankelijk zijn. Zeker niet zoals nu, met magistraten die een partijkaart op zak hebben. Dat laatste geldt ook voor de staatsveiligheid. De grote baas ervan, Alain Winants, die al sinds 2006 die job ‘ad interim’ doet (nóg zo’n aberratie) zou een blauw etiket hebben. Een kandidaat die veel kans maakt om hem op te volgen, heet Cédric Visart de Bocarmé en die behoort tot de CDH, niet toevallig de partij van Milquet, die over een eventuele opvolging moet beslissen. Het hoofd van de afdeling ‘analyse’ bij de staatsveiligheid is een zekere Robin Libert, voor Open VLD gemeenteraadslid in Mortsel. En zo heeft daar iedereen wel een partijkaart op zak die hem de garantie geeft verder carrière te kunnen maken binnen het gerecht en/of de politie. Het best van al zou men bij politie en justitie moeten stellen dat men daar helemaal geen partijkaart mág hebben of dat men er alleen kans op promotie maakt als men minstens – ik zeg zo maar iets – één jaar ervoor van een eventuele partijkaart afstand heeft genomen.

* Terwijl sommige  ‘specialisten’ het bij een procedurefout houden zeggen andere dat het gaat om een ‘onduidelijkheid in de strafwet’ en nog andere om ‘verschillende interpretaties van de wet’. Een bewijs te meer dat de wetten hier niet goed gemaakt worden.

   Er is dezer dagen nieuws zat: de inschrijvingskosten in Antwerpen, de zaak Debie bovenop de heisa die er al was over de staatsveiligheid, het voornemen van Benedictus XVI om op 28 februari op te stappen als Paus. Daardoor dreigt ander nieuws, dat ook interessant kan zijn, niet meer relevant. Het ene ontslag is bv het andere niet.

   Een van dat andere nieuws is dat van een eveneens aangekondigd ontslag, dat van Charles Picqué als minister-president van de Brusselse ‘regering’. De man heeft die functie vervuld van 1989 tot 1999 en daarna opnieuw van 2004 tot op de dag van vandaag. In mei van dit jaar   wordt hij weer gewoon burgemeester van de gemeente Etterbeek. Hij mag dan al 65 zijn, een politieker in dit land heeft schijnbaar geen haast om op pensioen te gaan. Picqué geeft in het Brussels hoofdstedelijk gewest de fakkel door aan zijn PS-partijgenoot Rudy Vervoort, ook al burgemeester (van Evere) en eerder een grijze muis in het politiek bestel van de hoofdstad.

   Wat er allemaal bijzonder is aan bovenstaande? Wel, die Picqué laat zijn opvolger een erfenis na om de Brusselse krabbenmand te reorganiseren. Hijzelf heeft daar nu acht jaar aan één stuk de tijd voor gehad, maar er zo goed als niets aan gedaan. Om zich niet helemaal belachelijk te maken, beweert hij dat hij de laatste twee jaar aan een plan gewerkt heeft, dat hij ‘intensief’ zou hebben voorbereid.

   Dat plan Picqué blijkt een lege doos te zijn vol goede voornemens, maar met geen enkel duidelijke richtlijn. Hij begrijpt – pas nu hij opstapt – dat Brussel niet verder kan met zijn negentien gemeenten (de zgz ‘baronieën’) en wil die herleiden tot zes regionale zones (die men nu al ‘hertogdommen’ noemt). Binnen die zones blijven de gemeenten wel bestaan, al kunnen ze ‘eventueel’ fusioneren. M.a.w. elke burgemeester die ‘baron’ wil blijven zal dat nooit laten gebeuren en de kans dat men in de toekomst in Brussel verder zal aanmodderen blijft dan ook reëel. De fusies zijn zgz ‘bespreekbaar, maar niet meer dan dat. Het kan zelfs nóg ingewikkelder worden, omdat er in Picqué’s plan ook sprake is van het indelen van Brussel in een honderdtal(!) wijken. En zelfs daar houdt het niet mee op, want ondertussen blijven de Brusselaars ook maar praten van de zgn ‘metropolitane regio Brussel’, een samenwerkingsverband met liefst 135 gemeenten rond Brussel. Hoe kan daarvan ooit iets in huis komen, als men er nog niet in slaagt orde op zaken te stellen binnen het eigen gewest?

   Brussel moet zo’n beetje de enige grootstad ter wereld zijn die niet uit één geheel bestaat. Zelfs New-York, toch ook een multiculturele stad, met meer inwoners dan heel België, is één geheel, met één burgemeester, één politiecorps en één brandweer. Dat het in Brussel anders kan, bewijst het feit dat er voor het hele Brusselse territorium ook slechts één brandweerkorps is. Maar daar houdt het mee op. Men zou ook districten kunnen instellen, zoals bv in Antwerpen, maar dan verliezen de baronnen hun privileges…

   Het zal Picqué worst wezen. Hij gaat uitbollen in zijn Etterbeek. ‘Après moi le déluge’. En dan maar klagen dat de Vlamingen zich te weinig interesseren voor Brussel. Waarom zouden we ons blijven druk maken om een stedelijk gewest dat niet in staat is zelf orde op zaken te stellen?

   De heisa die is losgebarsten rond het feit dat Bart Debie, ex-politiecommissaris van Antwerpen, ex-VB’er en nu ook ex-vriend van Filip Dewinter, drie jaar binnen de partij als ‘mol’ heeft gefunctioneerd voor de Belgische staatsveiligheid, mag dan wel opmerkelijk zijn, verbazingwekkend is het allerminst. Het is toch al lang geweten dat de Belgische staatsveiligheid de Vlaamsnationalisten als een gevaar voor de staat beschouwen? Die willen nl het einde van dit onland. Reeds in de beginjaren van de Volksunie, toen die partij zich nog niet verbrand had aan de Belgische postjes, werden hun vergaderingen stiekem bijgewoond door zgz ‘stillen’ van de staatsveiligheid . Bij het Vlaams Blok/Belang was dat niet anders en bij de N-VA moeten ze niet denken dat ook zij niet in de gaten worden gehouden.  Dat het ‘mol’ spelen door Debie zelf was aangekaart verandert daar niets aan. Bij de N-VA zou men maar best niet te gerust in zijn dat zoiets ook bij hen niet gebeurt. Fehriye Erdal kon de staatsveiligheid niet onder controle houden, het VB blijkbaar wél. Het is maar te zien hoe ge het bekijkt en waar ze in dit land de prioriteiten leggen.

   Raar genoeg is de zaak ‘Debie’, zoals we ze maar zullen noemen, losgebarsten nadat de spilfiguur het zelf te grijs vond dat Mie Turtelboom vorige week verklaarde dat de Belgische staatsveiligheid zich niét bezig houdt met het bespioneren van eigen parlementsleden. Ofwel liegt ze, ofwel weet ze zelf niet wat er zich binnen onze 'KGB’ afspeelt (wat goed zou kunnen). In elk geval heeft Debie toch een geste gedaan door de zaak in het openbaar te brengen en aan Filip Dewinter een uitstekende gelegenheid gegeven om Turtelmie daarover te kunnen interpelleren in het parlement en desnoods zelfs een parlementaire onderzoekscommissie te vragen. Debie is trouwens, na zijn afzetting als politiecommissaris omdat hij enkele Turkse drugdealers te hard had aangepakt (dat mág niet hé, dat zijn geen Vlamingen!), jarenlang gesteund door het VB dat hem zelfs zijn boetes betaalde.

   Tenslotte nog twee woorden over het initiatief van het VB om (goedkoop) aan kalasjnikov geweren te geraken, ook dat is niets nieuws. Er is, enkele jaren geleden, een journaliste geweest die in Brussel aan zo’n geweer geraakte voor, als ik me niet vergis, 500 euro en die daarover toen een artikel geschreven heeft. Ik weet niet of dat vóór of na het VB initiatief was. Ze had dat gedaan om te bewijzen hoe gemakkelijk dat kon in dit land en het kon dus wel degelijk. Bij mijn weten is die journaliste daarvoor nooit aangeklaagd.

   Mijnheer Winants, hoofd van de Belgische staatsveiligheid, die zopas nog heel verontwaardigd een persconferentie hield om te zeggen dat men het op hem gemunt had in de zaak van het vermelden van Belgische politici in een onderzoek naar de Scientology sekte, mag zijn herbenoeming nu wel op zijn buik schrijven en Mie Turtelboom zal haar beste uitleg mogen boven halen wil ze geen gezichtsverlies lijden. De tijd dat Vlaming zijn het synoniem was van aangeschoten wild, mag nu zo stilaan wel ophouden.

  En, om in de stijl van ’t Pallieterke te blijven (‘Wat niet vrolijk kan gezegd worden, is de waarheid niet’): ‘Debie is de mol en De Mol is (ribbe)debie’! (doordenkertje).

   In Antwerpen gaat de nieuwe coalitie rustig door met de bestaande heiligenhuisjes af te breken. Het volgende ‘slachtoffer’ is de inschrijvingstaks geworden die would-be inwijkelingen, meestal verkeerdelijk ‘asielzoekers’ genoemd, moeten betalen. Die bedroeg amper 17 euro en dat was net genoeg om de kosten van een nieuwe identiteitskaart te dekken. De werkelijke, totale kosten liggen rond de 330 euro. Als men weet dat er vorig jaar in de koekenstad zo’n 11.000 aanvragen waren van nieuwe kandidaat Belgen, dan kostte dat de stad toen 3.630.000 euro, waarvan er nauwelijks 187.000 kon gerecupereerd worden. Nota bene: in die 330 euro zijn de ambtenarenlonen dan nog niet eens meegeteld…

   De nieuwe inschrijvingskost wordt vanaf nu 250 euro per persoon. Daarmee werkt de stad nóg met verlies, al is dit ongeveer de som die men ook vraagt in Frankrijk en Duitsland maar slechts zowat één vierde van wat men in het zuinige Nederland moet neertellen! Niettegenstaande dat alles, is er weeral eens een storm van protest gekomen van de politiek correcte wereld en o.a. ook van de schepen van burgerzaken uit Gent, van Bartje Somers uit Mechelen en van de onvermijdelijke Lewie brulboei uit Leuven. Die vrezen, dat heel wat van die economische gelukzoekers nu naar hún steden zullen afzakken om daar de aanvraag te doen. Dat zou inderdaad kunnen en dat is ook de reden waarom er veel van die inwijkelingen ons land verkiezen en bv niet Nederland. Wat houdt er de OCMW’s van die andere steden echter tegen om ook hun prijzen fors te verhogen? Wij kunnen niet het OCMW worden van heel Europa.

   In de marge van bovenstaande nog dit: in De Standaard van 31 januari stond een artikel over twee bladzijden van een dame van 43 jaar uit Tanzania, die in haar geboorteland een diploma medisch assistent heeft en hier verplicht is die studies opnieuw te doen omdat haar diploma hier niet erkend wordt. Zegt de dame in kwestie: ‘ In Australië, Duitsland of Engeland kon ik meteen aan de slag, maar hier niet’. Wat houdt dat mens tegen om dan te gaan werken in een van die landen, waar ze wél aan de slag kan? Waarom verliest ze hier haar tijd (en ons geld, want waarschijnlijk krijgt ze hier of daar wel een 'tegemoetkoming'), terwijl ze elders haar beroep wél zou kunnen uitoefenen, zonder daarbij te vergeten dat er in haar thuisland waarschijnlijk een tekort is aan medische assistenten? De kans bestaat trouwens dat tegen de tijd dat ze hier haar diploma haalt, ze nog niet aan de slag zou kunnen gaan. Zorgnet Vlaanderen heeft zopas bekend gemaakt dat er in ons gewest zo’n 700 banen in de zorgsector zullen worden afgebouwd, via natuurlijke afvloeiingen weliswaar.  Ik zie het nog niet gebeuren dat men dan iemand gaat aannemen die hier ondertussen al tien jaar(!) rondloopt zonder te assisteren…

   Rudy De Leeuw, tot nader order nog altijd een van de twee bloempotten die dienst doen als voorzitter van het ABVV, heeft in een lang interview in De Standaard van dit weekeinde van zich afgebeten, na de (terechte) kritiek die hij en zijn organisatie kreeg toen die zich distantieerde van de eerder overeengekomen afspraken in de zgz ‘groep van tien’. Volgens de man, wiens familie zelf profiteert van de notionele intrestaftrek waartegen De Leeuw zich afzet als hij zijn rood petje op heeft, heeft zijn vakbond zich niet teruggetrokken, maar alleen voor een ‘time-out’ gevraagd. Voor de leken op gebied van de basketsport: time-out is daar een spelonderbreking.

   Het interview van anderhalve bladzijde, foto niet meegeteld, brengt feitelijk weinig nieuws. De Leeuw en zijn Franstalige co-voorzitster hebben zich gedragen als volwaardige ‘geboren leiders’. Zij hebben gezien in welke richting de massa liep en zijn dan voorop gaan lopen. Mocht dit de eerste keer zijn dat zoiets gebeurt, zou men het nog door de vingers kunnen zien. Bij het ABVV is het echter al de derde keer op zes jaar. Des Guten zuviel, dus.

   Het is niet dat De Leeuw over heel de lijn ongelijk heeft. Het is voor een vakbond onverteerbaar dat ze geconfronteerd wordt met een loonstop van twee jaar en een loonbevriezing van zelfs zes jaar. Verder heeft hij overschot van gelijk waar hij aan de kaak stelt, dat het een schande is dat de non-profit wordt uitgesloten bij de lastenverlagingen voor bedrijven. Deze zaken waren echter al bekend tijdens de onderhandelingen. Als De Leeuw ook toen al zo overtuigd zou geweest zijn van zijn gelijk, dan had hij (én zijn francofone collega) dat akkoord van de groep van tien niet moeten goedkeuren. Dat wél doen en het daarna herroepen (en dit voor de derde keer al) verdient geen time-out, maar een rode kaart voor onbetrouwbaarheid. En hoezeer die kleur hem ook lief is, in dit geval betekent het dat hij niet verder kan meespelen.

   Vervolg op 21 dezer.

  
    Wat een zielige bedoening die Europese Unie vandaag. Bijna 24 uur aan één stuk moeten onderhandelen om te komen tot een vergelijk waar feitelijk niemand tevreden mee is. Dat om een budget waarvoor de 27 deelnemende landen zo ongeveer 1% van hun eigen belasting aan bijdragen en dat zeven jaar zou moeten meegaan. Het doet denken aan de vijfjarenplannen van de vroegere Sovjet Unie, die stelden tenslotte ook niet veel voor.

   Het toppunt is dan feitelijk nog, dat het niet eens zeker is dat het resultaat van een etmaal onderhandelen misschien ook maar iets gaat opbrengen. Het moet, volgens het verdrag van Lissabon, nl nog bekrachtigd worden door het Europese parlement, waar de vier grootste fracties al gezegd hebben het niét te zullen doen. Dat parlement wil nl geen Europees deficit (van 52 miljard euro), wil meer toekomstgerichte investeringen en wil – vooral – dat Europa een eigen financiering krijgt, waardoor in de toekomst discussies van de staats- en regeringsleiders zoals deze die we nu gehad hebben, niet meer nodig zullen zijn.

   Er is natuurlijk nog een andere mogelijkheid om veel discussies en kosten te besparen: men kan ook dat Europees parlement afschaffen. Daarover hoort men echter niemand iets zeggen. Wat moeten – in dat geval – de onderscheidene landen dan doen met al die politiekers die men in eigen land kwijt wil (bij ons Verhofstadt bv)? Of men zou, om te beginnen, Straatsburg als Europese hoofdstad nummer twee kunnen schrappen, waardoor de aanhoudende verhuis vanuit Brussel niet meer zou hoeven. Dat Frankrijk daarvoor dwars ligt, moet geen probleem zijn. Als men morgen de Fransen voor de keuze zou stellen te kiezen tussen het wegvallen van Straatsburg of van de landbouwsubsidies, dan zou het snel beslecht zijn, denk ik.

   We moeten ons over bovenstaande ideeën niet teveel voorstellen. We zullen in Europa blijven aanmodderen, net zoals we dat in België doen, waar ook heel wat zaken, instellingen e.d. overbodig zijn. Iedereen weet dat, maar men doet er niets aan. Het wordt wachten op de uitslag van de Duitse verkiezingen in deze herfst (en bij ons op die van volgende jaar). Wie leeft, zal zien.

 
  De nieuwjaarsrecepties zijn voorbij en er moet weer gewerkt worden in de politiek. Er is zoveel nieuws, dat De Standaard vandaag voor de eerste keer sinds lang zelfs geen nieuws tegen Bart De Wever publiceerde. En zoals geen nieuws goed nieuws is, is veel nieuws dat dan ook meestal niét. Albert II mocht op zijn receptie de lof van de regering Di Rupo geprezen hebben, Elio mocht er regelmatig een schepje bovenop doen om te laten zien hoe goed hij bezig is, de waarheid is een beetje ‘genuanceerder’.

   Om te beginnen heeft de Kamer gisteren  de begroting voor 2013 goedgekeurd. Dat had nogal wat voeten in de aarde, omdat er op een gegeven ogenblik niet genoeg leden van de meerderheid aanwezig waren. Van motivering gesproken. Het duurde tenslotte tot half vier ’s morgens vóór die begroting kon worden goedgekeurd en daarmee was de kous nog niet af. Het hele werk was nl berekend op een economische groei van 0,7%, terwijl het planbureau nu stelt dat het hoop en al 0,2% zal worden. Het gevolg daarvan is, dat er bij de eerste budgetcontrole van maart, dus volgende maand al, weeral een extra 3 miljard euro zal moeten gevonden worden. Dat verschil van inschatting tussen regering en Planbureau was trouwens enkele maanden geleden reeds bekend en zou zelfs nog meer kunnen zijn als we de Nationale Bank mogen geloven, want die spreekt van 0,0%*. De huidige goedkeuring heeft als enig voordeel dat de werking van de federale regering voortaan niet meer afhangt van de zgz ‘twaalfden’ waarmee ze het moest doen zolang de nieuwe begroting er niet was.

   En dat is niet alles. Het sociaal overleg met de zgz ‘Groep van tien’ ligt ook al in de lappenmand. Met veel tralala was aangekondigd dat de ‘sherpa’s’ van vakbonden en werkgevers buiten beeld stilletjes maar goed hadden doorgewerkt en de regering een akkoord hadden voorgelegd. Tot bleek dat dat in zijn geheel te nemen of te laten was. Dat was op zichzelf al chantage, maar het kan nog erger. Na ermee akkoord te zijn gegaan, keerde de top van het ABVV nog maar eens kazak en besloot ze er niet verder aan mee te werken. Nieuw is ook dat helemaal niet, want diezelfde top had dat vroeger ook al eens gedaan bij de besprekingen van o.m. het generatiepact en de zgz pensioenhervorming van Quicky. Het ABVV lijkt wel een Mexicaans leger, een zootje ongeregeld zeg maar, waar de verschillende sectorbazen, de 'baronnen' en niet de officiële leiding het voor het zeggen hebben. Enfin, de regering moet nu met negen verder. Hopelijk vallen er niet nog meer af van die rondetafel gesprekken, anders kunnen we het straks nog hebben over een nieuw verhaal van die tien  kleine negertjes. Het geeft wel binnenpretjes te zien dat de PS, die het in deze federale regering voor het zeggen heeft, overhoop ligt met de eigen rode vakbond en dat het een socialistische minister van Arbeid is die moet zorgen dat de scherven gelijmd geraken.

   ‘Het regent overal in Europa, het regent iets minder in België’, aldus Di Rupo. Zou hij dat echt zelf geloven?

* De Vlaamse regering is trouwens in hetzelfde bedje ziek. Ook zij heeft haar begroting voor dit jaar gebaseerd op een groei van 0,7%. "Wat we zelf doen...'

   Van zodra het nieuws bekend werd dat 1.500 Waalse metallo’s zouden gaan betogen in Straatsburg, kon men er gif op nemen dat daar hommeles van zou komen. We hadden het recentelijk al meegemaakt in Namen en de kans is groot dat er in Brussel straks, op donderdag 21 dezer, nog wel wat meer te beleven zal zijn. Die dag, al voorzien door het ACV als een ‘actiedag’, werd ondertussen door het ABVV gekaapt en zal bijna zeker een ‘stakingsdag’ worden. Om de christelijke vakbond, financieel verzwakt door het Dexia debacle, nog wat meer te kleineren spreken de socio’s nu trouwens al van een ‘rode’ donderdag. Het is trouwens opmerkelijk dat er op een donderdag actie zal gevoerd worden, want normaal wordt er door de Belgische vakbonden steeds gestaakt op een vrijdag, omdat men op die manier een verlengd weekeinde bekomt. Misschien hoopt men deze keer op een extra verlengd weekeinde…

   De vakbonden van dit land, de rode op kop, zitten nog steeds in scenario’s uit de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Voor hen is Europa nog altijd de EGKS, de ‘Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal’, opgericht in 1951 en sinds 1957, bij het Verdrag van Rome, opgeslorpt door de EEG, de ‘Europese Economische Gemeenschap’,  waarna het belang van eerst kolen en daarna staal langzaam maar zeker is afgenomen. De teloorgang van de Waalse siderurgie is helemaal geen verrassing. Reeds in 2005 zei wijlen oud-industrieel Paul Boël – een Waal, nota bene – dat de Luikse hoogovens een anachronisme waren. En enkele maanden geleden was er een expertiserapport van het Franse onderzoeksbureau La Place Conseil waaruit blijkt dat er voor het Waalse staal amper nog hoop is.

   Als een wereldbedrijf zoals ArcelorMittal op één jaar zo’n drie miljard dollar verliest en er geen betere vooruitzichten zijn (de verkoop van staal ligt in Europa 30% onder het niveau van vóór de crisis), dan is het vrij logisch dat men gaat trachten dat verlies minstens te beperken en dat men eerst de minder rendabele sites zal afbouwen of sluiten. Diezelfde sites terug opstarten via een nationalisatie, zoals de Waalse vakbonden dat nu eisen, is pure demagogie. Buiten het geld dat zo’n nationalisatie zou kosten, weet men nl nu reeds dat er elk jaar veel geld zal moeten worden bijgepast. Cockerill Sambre revisited. Men zou daarover de schouders kunnen ophalen en zeggen dat de Waalse deelregering maar doet wat ze niet laten kan. Probleem daarbij is dat de Waalse schuld er alleen maar groter op zal worden* en  men er dan weer op zal rekenen dat het federale België het wel zal bijpassen. En waar gaat het federale België dat geld halen? Driemaal raden.


* Val Saint Lambert en FN worden ook al door het Waalse gewest 'onderhouden').

   In Italië en erbuiten (misschien zelfs meer erbuiten dan in Italië zelf) is er nogal wat te doen om de mogelijke politieke terugkeer van Berlusconi. De man was zo goed als afgeschreven, nadat zijn centrumrechtse regering in november vorig jaar viel en ‘il Cavaliere’* plaats maakte voor een regering van technocraten onder leiding van Mario Monti. Hij blijkt echter negen levens te hebben en is aardig op weg om een serieuze comeback te maken. Daarvoor schuwt hij de meest controversiële tactieken niet. Alhoewel van huis uit geen politicus, heeft hij het laatste decennium klaarblijkelijk teveel van de macht genoten om er nu zomaar mee te stoppen (hij was de eerste premier die er in slaagde een Italiaanse regering na de Tweede Wereldoorlog de volledige termijn te laten  uitdoen). En zijn terugkeer lijkt menens.

   Om te beginnen heeft Berlusconi opnieuw een akkoord gesloten met de (con)federalisten van de Lega Nord, waarmee hij voordien ook al overhoop was komen te liggen en heeft hij beloftes gedaan die als puur populistisch kunnen gerangschikt worden, maar die de Italiaanse man (én vrouw) in de straat niet onberoerd laten. Zo heeft hij beloofd de huizentaks, die hij had afgeschaft maar Monti weer had ingesteld, opnieuw af te schaffen en zelfs met terugwerkende kracht. In Milaan, maar ook daarbuiten, zal hij, naar men denkt, tienduizenden stemmen bij winnen nu hij het (letterlijk!) zwarte enfant terrible van de calcio italiano, Mario Balotelli, terug naar AC Milan heeft gebracht, de ploeg waarvan hij voorzitter is en die ook in de rest van Italië vrij populair is. ‘Supermario’ bedankte zondag met twee doelpunten, genoeg om heel wat tifosi te doen overkoken. Hoe dat allemaal gaat aflopen, weten we over drie weken, wanneer er in Italië parlementsverkiezingen worden gehouden. Als Berlusconi weer mee zou spelen, ziet het er echter eerder slecht uit voor Italië én voor de Eurozone.

   In de marge van bovenstaande nog dit: Berlusconi kreeg zopas nogal wat kritiek, toen hij bij een Holocaust herdenking zei dat de vroegere Italiaanse dictator Mussolini toen wel grandioos fout zat, maar toch ook veel goeds had gedaan. In tegenstelling tot de storm van kritiek die daarover (vooral weer in het buitenland) los barstte, is daar echter wel iets van waar, zeker in het licht van de toestanden die er in Italië heersten tussen de twee wereldoorlogen. Na de ‘Grote Oorlog’ van 1914-18 was het land er zo slecht aan toe dat miljoenen Italianen honger leden en om den brode verplicht waren te emigreren, voornamelijk naar de States en Argentinië. De partij van Mussolini heeft daar een eind aan gemaakt door o.m. de Italiaanse grootgrondbezitters te verplichten grote delen van hun gronden af te staan, die dan verdeeld werden onder de arme boeren zodat die voor eigen rekening konden gaan werken. Ook werden heel wat moerassige streken, o.m. rond Rome, Napels en op Sardinië gedraineerd en vruchtbaar gemaakt. Op Sardinië werd er met die drooglegging tegelijkertijd een eerste stap gezet in de strijd tegen de daar toen nog heersende malaria. De maffia werd zodanig hard aangepakt dat ze dreigde uitgeschakeld te worden (‘Cosa Nostra’ was verplicht uit te wijken naar Amerika, vanwaar ze – met de Amerikanen – terug kwam na de bevrijding). Dé grote fout van Mussolini was, dat hij met Nazi-Duitsland mee ten oorlog trok, heilig overtuigd als hij was dat de Duitsers die oorlog zouden winnen (hij was daarin niet alleen!). Het is anders uitgedraaid.

   Hét probleem met het beoordelen van situaties uit de jaren dertig is, dat men die nu vanuit de luie zetel kan bekijken en beoordelen met de huidige kennis, die men toen niét had. Dat verandert weinig aan het feit dat nazisme en fascisme verwerpelijke systemen waren, maar men moet niet alles zwart-wit zien in de geest van ‘Wee de overwonnene’.

* Evenals Duitsers, houden Italianen van titels, waarmee ze willen aangesproken of geschreven worden. Dottore (Dot.), Ingeniere (Ing.), Avvocato (Avv.), maar ook Ragioniere (Rag.)/boekhouder of Geometra (Geom.) /landmeter horen daarbij. Wie geen titel overhoudt aan zijn studies, maar zich in het zakenleven of de economie heeft onderscheiden, kan de eretitel ‘Cavaliere’ (Cav.)/ridder krijgen. Dat is wat met o.a. Berlusconi is gebeurd.

   “De omgekeerde wereld”, zo heet het bekende schilderij van Pieter Brueghel de Oude (gekopieerd door Pieter Brueghel de Jonge), met de meer dan 70 Vlaamse spreuken. De titel is toepasselijk voor de semantische discussie die momenteel aan de gang is tussen het Gemeenschapsonderwijs (GO!) en Bart De Wever enerzijds en de politiek correcten anderzijds. Daar waar de enen alle tekenen die verwijzen naar godsdienst en geaardheid uit de openbare sector willen houden, om onnodige discussies en provocaties te vermijden, willen de anderen – in naam van de vrijheid van mening en godsdienst - dat nu juist wel.

  Na het interview met Bart De Wever in De Standaard van dit weekeind, waarin hij stelde dat de loketbedienden van de stad Antwerpen geen holebi regenboog T-shirts mogen dragen, was er in de kranten van de maandagmorgen bijna plaats te weinig om alle verontwaardiging te kunnen kwijt geraken. Men zou zich haast afvragen of er in Antwerpen nog wel hetero’s rondlopen. David Davidse, de ex-‘Madame Germain du coeur blessé’, haalde er zelfs het roze driehoekspeldje bij van uit de nazitijd. Albert II krijgt navolgers!

   Wat de meeste van de linkse verzuurden vergeten, is dat de verbodsregels op het dragen van wat voor kenteken ook bij de loketbedienden geen idee is van Bart De Wever, maar  in Antwerpen reeds stamt uit 2007 en dus was ingevoerd onder Janssens, die het volgens hen allemaal zoveel beter kon. Zelfs het dragen van het rode HIV speldje werd toen verboden. Zien die criticasters echt niet hoe belachelijk ze zich maken?

   Dat laatste geldt trouwens ook voor de tegenstanders van het hoofddoekenverbod in het gemeenschapsonderwijs. Dat ze aub (ik wou al schrijven ‘in Gods naam’!) ophouden met het verwijzen naar die o zo verdraagzame godsdienst. En dan heb ik het niet eens over het achteruitstellen van de vrouw in de islam. Alles wat de laatste twintig jaar in de wereld heeft plaatsgevonden aan oorlogen, conflicten, bloedvergieten, massamoorden al dan niet via zelfmoordenaars, heeft – op misschien 5% na – te maken gehad met die islam*. Ik kan best aannemen dat er in die godsdienst een grote meerderheid is die het met dergelijke wreedheden niet eens is, maar een duidelijk en openbaar protest tegen het gros van die wandaden hebben we ook van die zgz ‘zwijgende meerderheid’ nooit gehoord. Dat gebeurt alleen maar als e.o.a. gek met spotprenten of goedkope filmpjes over Mohammed voor de dag komt. Er is trouwens geen enkele reden om in een openbare functie of in een (gemeenschaps)school rond te lopen met tekenen om opzichtelijk te laten zien dat men géén deel uitmaakt van de grondstroom waaruit onze maatschappij bestaat.

*Irak, Afghanistan, Pakistan, Tsjetsjenië, Lybië en de andere conflicten in Noord-Afrika, Yemen, Syrië, Mali, de raid in Mumbai, de aanslagen in Bali, New-York, Londen, Madrid en recentelijk in Algerije, Al Qaeda, de zeeroverij vóór de kust van Somalië en dan vergeet ik er waarschijnlijk nog wel enkele…

   Vroeger op school durfde ik wel eens onderaan mijn huiswerk te schrijven: ‘missen is menselijk’. Dat heeft zo lang geduurd, tot een van de professoren erbij schreef: ‘maar opletten is plicht’. Nu zijn beide gezegden nog steeds valabel, iets wat ikzelf zopas weer eens heb moeten ondervinden.

   Ik heb in deze rubriek nl reeds enkele keren geschreven hoe men in dit land tot een confederatie kan komen, erbij voegend dat – als de andere middelen niet helpen – er nog altijd dat artikel 35 van de Belgische grondwet is dat zegt dat gewesten onderling kunnen afspreken wat ze nog samen gaan doen en wat niet. In theorie is dat ook nu nog zo, maar in de praktijk blijkt dat een mission impossible te zijn.

   Dat laatste werd duidelijk gemaakt door professor Hendrik Vuye, grondwetspecialist aan de universiteit van Namen, maar zelf een overtuigde Vlaming. In de verklaring tot herziening van de grondwet moeten nl Vlamingen met Franstaligen eerst overeenkomen om die bepaling op te nemen, daarna de grondwet te wijzigen en dan nog eens een bijzondere wet te stemmen met een dubbele meerderheid. Daar dit, volgens Vuye, nooit gaat lukken (de Franstaligen gaan dat nooit aanvaarden), moeten we een weg zoeken buiten de grondwet om. Daarvan zijn genoeg precedenten. Om te beginnen de afscheuring van België van het Koninkrijk der Nederlanden in 1830 en het toelaten van vreemde troepen op Belgische grondgebied in 1914. Het kan misschien nu raar lijken, maar zelfs de toetreding van België tot de EGKS en de NAVO waren destijds in strijd met de toenmalige grondwet. Het land is eerst toegetreden en heeft pas daarna de grondwet aangepast. Ook de oprichting van de cultuurgemeenschappen en de gewesten in 1970 was niet voorzien in de grondwet.

  Tenslotte blijft er natuurlijk de stelling van die andere grondwetspecialist, Robert Senelle, die reeds eerder zei dat het Vlaamse parlement het eigen gewest kan uitroepen tot deelstaat van België en daarmee desnoods de hele Belgische structuur kan blokkeren om bv de uitvoering van artikel 35 te eisen. Voorlopig blijft dat het meest waarschijnlijke scenario omdat het kan bereikt worden met een eenvoudige meerderheid in het Vlaamse parlement, wat bij de verkiezingen van 2014 tot de mogelijkheden behoort en zeker bij een verslechtering van de economische toestand de toekomst van Vlaanderen veilig kan stellen. Misschien moeten we niet eens tot 2014 wachten, maar eerst zien wat het gevolg zal zijn van de Duitse verkiezingen dit najaar. Die zullen niet alleen bepalend zijn voor de toekomst van de eurozone, maar ook duidelijk maken of België bij een eventuele splitsing bij de ‘neuro’ zal komen en – indien niét – of Vlaanderen het op zijn eentje wél zou maken. Zelfs de meest overtuigde belgicisten zullen dan moeten kiezen tussen hun portemonnee en hun gehechtheid aan dit kunstmatige land.

   De Raad van State heeft de vier klachten die er waren i.v.m. het verbod op levensbeschouwelijke tekens onontvankelijk verklaard en daarmee komt er, tenminste in het GO!, een einde aan drie jaar touwtrekken. Vanaf 1 september, dus bij het begin van het nieuwe schooljaar, in het gemeenschapsonderwijs geen hoofddoeken meer, geen keppeltjes, geen tulbanden, tenzij tijdens de godsdienstlessen of wat daarmee te maken heeft. Dit is bevestigd door de Raad voor het Gemeenschapsonderwijs.

   Dat hiertegen weer eens zou geprotesteerd worden én dat onze media, VRT op kop, deze protesten goed in de verf zou zetten, was te verwachten. Dat ze hiervoor alleen konden rekenen op de medewerking van een paar pubers die nog groen zijn achter hun oren scheen blijkbaar niet te deren, alhoewel dat de tegenpartijen alleen maar ongeloofwaardiger maakt.

   Toevallig stond gisteren ook een uitvoerig interview met Bart De Wever in De Standaard, waarin deze laatste – in zijn functie van Antwerps burgemeester – het dragen van regenboog T-shirts, symbool van de holebibeweging, aan de stadsloketten verbiedt. Hoofddoeken aan de loketten waren in Antwerpen al verboden door het vorige schepencollege. Bart wil gewoon neutraliteit achter de loketten en zomin als een hoofddoek hoort daar die specifieke T-shirt bij.

   Ook hiertegen kwam natuurlijk protest. Zoals ik al eerder opmerkte zal elke opvallende beslissing die Bart als burgemeester nog zal nemen voortaan wel kritiek krijgen. De tegenstrevers hebben nog altijd niet door dat Bart niets liever vraagt. Het geeft hem telkens de gelegenheid om te counteren, hij doet niets liever. Wat nu wel speciaal was, was dat het protest kwam van enkele tenoren uit de Vlaamse meerderheidspartijen en wel van zonnepaneelspecialiste Van den Bossche, ‘Markske’ Beke en Crootje. Deze laatste denkt waarschijnlijk nog dat hij voorzitter is van de Vlaamsblauwe club. Of is Gwendolyn Rutten zo slim zich geen tweede keer te verbranden, na het Briers debacle?* Het toppunt in deze zaak is nl dat de holebibeweging zelf, Çavaria, géén kritiek uit en ervan uitgaat dat Bart deze uitspraak deed in functie van zijn ambt als werkgever. Daar blijkt men over meer gezond verstand te beschikken dan bij de politieke paniekzaaiers. Arme lui die geen andere argumenten meer vinden om zich in de kijker te plaatsen (en belachelijk te maken).

* Het vergelijk dat Rutten uit de brand sleepte in het conflict over Jan Briers, nl dat men in de toekomst in het parlement van de gouverneurs een jaarverslag zal krijgen, is een wind in een fles. Prof. Balthasar (SP.a), de voorganger van André Denijs als gouverneur van Oost-Vlaanderen, heeft zopas nog in een interview in De Standaard verklaard, dat hij elk jaar een uitgebreid verslag van zijn activiteiten naar het parlement stuurde en daar nooit ook maar één reactie op gekregen heeft!

   Over de capriolen van de Belgische justitie zou men een blog apart kunnen schrijven, elke dag. Dat is niets nieuws, dat heb ik in deze rubriek al eens meer gesteld. Of de hoofdverantwoordelijke nu Onkelinx was, die het mislukte computerprogramma opstartte, ‘jurist’ Declerck die – tot tweemaal toe - overal aan ‘werkte’, maar niets oploste of Mie Turtelboom die aan ‘steekvlampolitiek’ doet, het blijkt allemaal niets uit te halen.

   De laatste grap is die van de klokkenluider van het gevecht tussen Hells Angels en Outlaws. De man, zonder wiens bekentenis de daders waarschijnlijk nooit veroordeeld waren geweest, kreeg tenslotte dezelfde straf als zijn medekompanen, waardoor er gegarandeerd in dat milieu nooit nog iemand uit de biecht zal klappen. Het lijkt wel een uitspraak op maat van de omertà van die motorbendes zelf.

   Tussendoor verschijnt er dan een open brief van een groep toch gerenommeerde advocaten aan Turtelbooms adres, krijgt ze een klacht in Straatsburg aan haar been vanwege enkele slachtoffers van Dutroux en wordt ze publiek gedesavoueerd door CD&V, nota bene: een coalitiepartij uit de federale meerderheid.

   Met de Belgische justitie, zoals die nu bestaat, komt het nooit meer goed. De hoofdreden daarvoor – en ook dat is al tot in den treure geschreven – is, dat ze moet hervormd worden. Maar dan écht hervormd, niet dat knip en vliegwerk à la Di Rupo, niet de steekvlampolitiek die zich bezig houdt met bijzaakspecialisatie (Peter Principe: het kader is belangrijker dan het schilderij). Een bijkomende reden is, dat iemand als Turtelboom het niet aan kan. Om te beginnen is ze geen juriste, een conditio sine qua non. Ten tweede is deze dame aan haar derde regeringstaak bezig zonder daarvoor ook één test van bekwaamheid te hebben moeten afleggen. Voor het zover ook dát nog herhaald moet worden: ze kreeg het staatssecretariaat bij asiel en migratie omdat toenmalig minister van Binnenlandse Zaken, Patrick Dewael, van die pispaalfunctie vanaf wou. Daarna viel ze omhoog naar het ministerschap bij Binnenlandse Zaken, omdat diezelfde Dewael ook daar vanaf wou en haar huidige job dankt ze waarschijnlijk aan het feit dat niemand anders ze nog wou doen. Vergeten we niet dat na de witte mars van 1996 de politie hervormd werd maar dat we nu, meer dan zestien jaar later, nog steeds geen hervorming van de justitie hebben.

   De digitalisering van justitie, die had moeten ingaan op 1 januari van dit jaar, is weer eens uitgesteld, nu met minstens twee jaar. Na Martin bestaat de kans dat ook Dutroux straks op e.o.a. manier vrij komt. De in vrijheidstelling van criminelen zal in de toekomst zwaarder worden beoordeeld, maar ook daarover is men het bij justitie niet eens. En dat geldt trouwens niet meer voor een crimineel die een handvol moorden op zijn geweten heeft, waarbij twee kleine kinderen die hij de hongerdood heeft laten sterven. Een recente rondetafelconferentie daarover vindt zelfs dat daders van zware misdrijven niet extra lang in de cel moeten blijven, maar beter moeten begeleid worden in de gevangenis! Men zou haast heimwee krijgen naar de tijd toen de doodstraf nog bestond of toen levenslang nog echt levenslang was. De brave mensen die daarover de wenkbrauwen mochten fronsen, wil ik verwijzen naar het evangelie waar niemand minder dan Christus zegt: ‘als iemand zich aan een van deze kleinen bezondigt, het beter zou zijn dat men hem een molensteen om de hals deed en in zee wierp (Marcus 9, 38-43.45.47.48).

   Om onze justitie echt te hervormen, zou men ze beter afschaffen en terug met een wit blad beginnen. Binnen België zal dat nooit lukken, misschien ooit binnen een onafhankelijk Vlaanderen. Een reden te meer om daarnaar te streven.

   N.a.v. mijn blog over de Baskische taal*, zit ik nog altijd verveeld met de vraag van Lucky9, die zich afvraagt hoe ik de ‘nageltjestaal’ ga rangschikken. Graag even wat meer uitleg daarover, want ik weet echt niet wat daarmee bedoeld wordt.

   We blijven even bij het gebruik van talen, want de laatste week is er nog maar eens een discussie over het verplicht aanleren van Latijn (en oud Grieks) in ons middelbaar onderwijs.

Ze werd in gang gezet door een artikel in De Standaard van Geert De Schutter, hoogleraar aan de Ugent, burgerlijk bouwkundig ingenieur, die vindt dat men het Latijn beter zou kunnen vervangen door het Chinees, die hij dé taal van de toekomst noemt. Dat daar een aantal leraren Latijn/Grieks tegen in het verweer zijn gekomen, is de logica zelf. Latijn is zo’n beetje de ondergrond van de meeste Europese talen en Grieks die van onze cultuur en wetenschappen. Het is een publiek geheim dat leerlingen die met succes de Latijnse hebben gedaan (al dan niet met Grieks) het er ook in het hoger onderwijs percentsgewijs beter van af brengen.

   Op gebied van cultuur en wetenschappen zie ik het Chinees de eerste generaties zeker niet doorbreken en dat heeft niets met het Latijn te maken. In de eerste plaats zal het Engels gedurende die tijd nog zeker de lingua franca van de wereld blijven. Het Chinees is veel te ingewikkeld, niet alleen als taal maar ook als schrift, om een moderne Westerse taal te vervangen. Daarenboven is het helemaal niet zeker dat China de eerste viool zal blijven spelen op wereldvlak. De voornaamste reden daarvoor is het politiek systeem dat in een steeds kleiner wordende wereld niet stand zal houden én het één-kind beleid, dat ervoor zal zorgen dat de vergrijzing in dat grote land met zijn anderhalf miljard inwoners harder zal toeslaan dan elders. Er is, op lange termijn en op mondiaal vlak, zelfs meer toekomst voor India dan voor China. En uitgerekend dat India heeft als lingua franca het Engels (‘Inglish’, zoals de Indiërs het zelf noemen).

   Feitelijk is er maar één taal die echt universeel is en dat is de taal van de muziek. Alle mensenrassen  over de hele wereld schrijven en lezen de muziek op eenzelfde wijze. Feitelijk zou men die taal best als verplicht vak invoeren, naast eventueel  Latijn, Grieks, Chinees of welk ander vak ook. In Oostenrijk, waar dat steeds het geval is geweest, plukt men daarvan de vruchten. In Wenen bv hebben de artsen een eigen orkest, dat niet alleen de Blauwe Donau speelt, maar ook in staat is symfonieën van Gustav Mahler te brengen. In alle grote orkesten ter wereld spelen de dag vandaag muzikanten uit verschillende werelddelen en rassen met elkaar zonder dat het ook maar één communicatieprobleem met zich meebrengt. Van een universele taal gesproken.

 *  Met die ene tekst in het Baskisch over de schepping, uit mijn blog van 29.01, heb ik toch een (kleine) gelijkenis ontdekt met andere Europese talen.  De ‘ak’ op het einde van enkele woorden is volgens mij het lidwoord en dat vinden we ook terug in het Roemeens en in de Scandinavische talen (Svenska dagbladet). Verder zou het Spaanse woord ‘izquierdo’ (links) uit het Baskisch zijn overgenomen. In het totaalbeeld zijn dat wel maar bijkomstigheden.

   Er is nogal wat deining ontstaan n.a.v. het uitlekken, via een ‘klokkenluider’, van het ontduiken van belastingen door de internationale vakbond, waarbij ook ACV en ABVV zouden betrokken zijn. Via een speciale financiële constructie werd, voor de bouw van een vakbondsgebouw in Brussel, de roerende voorheffing ontdoken door alle transacties te laten lopen via een zgn ‘postbusadres’ in Nederland, dat echter wel een correspondentieadres had in Brussel. Feitelijk moeten we ook op syndicaal vlak van niets meer verschieten. Denk maar aan de zaak van de familie van ABVV-voorzitter De Leeuw, die gretig gebruik maakte van de notionele interestaftrek, een praktijk die dezelfde De Leeuw, als hij zijn vakbondspetje op had, aanklaagde. Het verschil met het gebouw in Brussel is wel, dat de maatschappij van De Leeuw binnen de wettelijke perken was gebleven en het hem vooral ethisch kwalijk werd genomen. Het ontduiken van de roerende voorheffing door het MSI (‘Maison Syndicale International’ – pour les flamins la même chose), lijkt echter gemene fraude, als bezige bij Theo Francken (N-VA) tenminste gelijk krijgt..

   De Belgische fiscus zou aan deze zaak tot nu toe ongeveer één miljoen euro hebben verloren. Dat is veel geld, maar verzinkt in het niet, als men ziet wat het ACW zinnens is met Belfius. De christelijke vakbond zou bij het faillissement van Dexia 1 miljard euro hebben verloren en is zinnens dat geld terug te eisen, o.m. omdat ze meer dan tien jaar haar leden als klanten van Dexia aanbracht. De vakbond kreeg daarvoor zgz ‘winstbewijzen’ – een soort commissieloon - en Belfius zou die nu moeten terugkopen. Een deel van dat geld zou daarna naar Belfius terugkeren als een soort eeuwigdurende lening, waarop het ACW een rente zou krijgen tussen de 6 en de 8%. Nota bene: van een staatsbank, dus van de belastingbetaler, terwijl een gewone spaarder al blij mag zijn tegenwoordig 2 tot 3% te krijgen als hij het op langere termijn belegt. Ondertussen eist Arco, de financiële poot van datzelfde ACW, van Belfius een schadevergoeding voor de schade die is aangericht nadat ze verplicht werd een kapitaalsverhoging van Dexia te onderschrijven. En dat gaat niet over peeschijven, maar over miljoenen euro. Tenslotte hoopt datzelfde ACW nog altijd het anderhalf miljard van zijn zgz Arco-‘coöperanten’ van de overheid te zullen terugkrijgen en steunt ze daarbij op haar eigen vertegenwoordigers in de politiek. De auditeur van de Raad van State heeft dit al wel afgewezen, maar een definitieve uitspraak moet daarover nog altijd vallen.

   M.a.w. als het voor het ACW goed zit, zal de Belgische belastingbetaler daarvoor opdraaien, u en ik. Met dank aan de vele ACW vertegenwoordigers in ons politiek systeem, tot in de federale regering toe. De al dan niet vermeende affaire van het vakbondsgebouw in Brussel is hiermee vergeleken maar peanuts.

  

    N.a.v. de aangekondigde troonsafstand van koningin Beatrix in Nederland en de hele heisa er omtrent, valt het op hoe groot het verschil is tussen de band van de Oranjes en die van de Coburgers met hun volk. Net als de Coburgers, komen ook de Oranjes oorspronkelijk uit Duitsland (Nassau), maar hun huis heeft Nederland mee opgericht, na de opstand van Willem De Zwijger tegen de Spanjaarden in de zestiende eeuw. De stichter des vaderlands heeft er in Nederland zelfs zijn leven bij ingeschoten. Iets heel anders dan wat met de Coburgers gebeurd is. Die kregen België op een presenteerblaadje aangeboden en denken ook nu nog dat we hen daarvoor eeuwig dankbaar moeten zijn.

   In zijn jaarlijkse nieuwjaarstoespraak tot de zgn ‘gestelde lichamen’ vond Albert II, in een verwijzing naar de discussie over de dotaties, dat zijn familie ‘nederig’ moest blijven. Schoonzus Fabiola heeft ondertussen haar ‘Fons’ wandelen gestuurd en dochter Astrid heeft gezegd de dotaties eventueel te kunnen missen. Dat laatste is ook niet moeilijk als uw man een bank in Zwitserland bezit en hij jaarlijks enkele miljoenen euro opzij kan leggen. De koning zelf heeft ondertussen zijn dotatie wél ‘aangepast’ gekregen met 300.000 euro extra. Ik heb hem in elk geval niet horen zeggen dat hij zó nederig zou zijn daarvan af te zien. En over ‘Lorenzo’ zullen we maar zwijgen, zeker?

   In Nederland staat het overgrote deel van het volk achter het koningshuis. Bij ons is dat tegenwoordig alleen nog de francofonie, omdat die de Coburgers ziet als een van de bindmiddelen om dit kunstmatige land aan elkaar te houden, waardoor ze verzekerd blijft van een levensstandaard die ze zichzelf niet kan veroorloven, maar waarvan ze de kosten – via België – aan de Vlamingen kan doorbelasten. En zolang de traditionele Vlaamse partijen deze logica zullen volgen en, desnoods tegen een Vlaamse meerderheid in, het francofone dictaat zullen blijven ondergaan, zal Vlaanderen de koninklijke rekeningen*, de Belgische staatsschuld en alles wat er mee te maken heeft, mogen betalen.

* De Belgische koninklijke familie krijgt jaarlijks 14.546.000 euro aan dotaties en voor de zgn ‘civiele lijst’. Daarin zijn niét begrepen onrechtstreekse kosten zoals bv de beveiliging (alleen al voor het paleis van Laken 150 politieagenten) en de vliegtuigreizen. Volgens Ugent professor Herman Matthijs (Knack, 16/01) zou het koningshuis ons wel eens het dubbele van  bovenstaande som kunnen kosten…

   Mijn schoonmoeder kwam uit het Groothertogdom Luxemburg. Mijn vrouw was in Luxemburg-stad geboren. Als gevolg daarvan kwamen we regelmatig in het Groothertogdom. In de hotels heeft men daar de gewoonte aan buitenlanders te vragen in welke taal ze wensen aangesproken te worden. Ik zei dan meestal in het Duits: ‘Spielt keine Rolle. Wir Flamen sprechen alle Sprachen’. Waarop ik meestal als antwoord kreeg: ‘Auch Lëtzebuerger?’, waarop ik dan deemoedig moest toegeven dat het zich beperkte tot quetsch, kachkéis und schaffen (werken in het Luxemburgs). In mijn job bij de afdeling bezoeken bij DAF heb ik ooit eens een groep Friezen in hun eigen taal verwelkomd (ze gingen uit hun dak!), maar ik kende die taal niet en had de toespraak dan ook maar eerst netjes van buiten geleerd. Lëtzebuerger en Fries zijn dan nog Germaanse dialecten. Ik heb ooit eens geprobeerd Tsjechisch te leren, een Slavische taal, maar daarmee ben ik gestopt en heb me daarna alleen nog met Latijnse en Germaanse talen bezig gehouden.

   Deze lange inleiding om te zeggen, dat ik mijn petje af doe voor Bart De Wever, die op een prijsuitreiking van een Baskisch fonds het propvolle Arriafa theater in Bilbao toesprak in uitsluitend Baskisch (er was een Engelse tolk, maar die stond erbij en keek ernaar; de man sprak alleen maar Spaans). Bart zou daar twintig jaar geleden vakantiewerk hebben verricht en met Baskische vrienden in contact zijn gebleven, ook voor wat de politiek betreft*. Baskisch (Euskara) is een taal die met geen enkele andere Europese taal verwant is, noch met de Latijnse, de Germaanse, de Keltische of de Slavische talen. Onnodig te zeggen dat ook de Basken daar in Bilbao enthousiast reageerden.

   Men kan voor of tegen De Wever zijn, één ding moet men de man wel toegeven: hij weet verdomd goed zijn public relations te verzorgen. Al bij al is hij een toch historicus, geen linguïst. Om maar een idee te geven hoe dat Baskisch er uitziet, hierbij één zin (uit het Groot Geïllustreerd Woordenboek van Verschueren):

‘Asieran jaungoikoak ortzea ta lua, belarkiak, zentzundunak eta gizona ezer ezetik atera”.

Dat betekent in het Nederlands:

‘In het begin schiep God hemel en aarde, de planten, de dieren en de mens’.

   Begin er maar eens aan!

* Ook de Basken streven naar onafhankelijkheid. Hun zaak mag minder ruchtbaarheid genieten dan bv die van de Catalanen, maar in werkelijkheid staan zij al een stap verder. In tegenstelling tot Catalonië int Baskenland nl zijn eigen belastingen, op de BTW na.