Nep- en andere geldzaken

    Volgens het rapport van het Commissariaat voor Vluchtelingen en Staatlozen (CGVS), dat de klacht over foltering van teruggestuurde Soedanezen heeft onderzocht, is er geen enkel bewijs gevonden dat dat echt gebeurd is. Heel de heisa is feitelijk te herleiden tot een telefoontje van één teruggestuurde illegaal, dat gretig gehoor had gevonden bij de Midden-Oosten specialist van het Tahrir-instituut, Koert Debeuf - een vertrouweling van Verhofstadt - die meteen de kat de bel aanbond en die nu vertelt dat de federale regering zijn klacht eerst beter had moeten onderzoeken, volgens e.o.a. artikel van de internationale wetgeving ter zake, maar dat is het verhaal van de pot en de ketel. Hij had dat zelf ook niet gedaan toen hij daarover begon! Onze federale regering kan ondertussen weer aanknopen met het terugzenden van Soedanezen die hier niet thuis horen en Theo Francken zal daar niet rouwig om zijn. Het CGVS geeft zelfs de toelating om verder te blijven samenwerken met de Soedanese administratie – nog iets waarover de linkse oppositie moord en brand schreeuwde - al raadt ze wel aan er voortaan steeds een tolk bij te hebben en de situatie in Soedan op de voet te blijven volgen. Als ze dat straks met heel de Derde Wereld moet doen, zijn we goed af!

   Recentelijk nog was uitgekomen dat het Rode Kruis in West-Afrika miljoenen euro’s had verspeeld via plaatselijke hulporganisaties. Nu blijkt er ook een serieus schandaal te zijn geweest in Haïti, waar in de nasleep van de verwoestende aardbeving van 2010 (300.000 doden!) Oxfam medewerkers, waaronder een Belgische directeur, op kosten van ontwikkelingshulp seksfeestjes inrichtten en er prostituees mee betaalden. Ondertussen hebben enkele van die medewerkers hun ontslag aangeboden en zijn anderen ontslagen, maar het is weer eens gebeurd en het blijft a.h.w. een dogma dat van het door argeloze Westerlingen gegeven geld er weinig terecht komt bij de mensen die het nodig hebben, maar des te meer bij de organisaties die het allemaal organiseren. Het wordt hoog tijd dat men zich hier eens wat meer zou bezig houden met de eigen mensen i.pl.v. spijkers op laag water te gaan zoeken in de rest van de wereld.

   In het Europarlement verdwijnen bij de Brexit de 77 plaatsen van de Britse parlementsleden. Dat zouden dus evenveel plaatsen minder zijn die ook niet meer zullen moeten betaald worden. Maar zo werkt Europa blijkbaar niet. Waarom het nodig is, weet ik niet, maar van die 77 worden er 27 opnieuw ingevuld – één per E.U.-land - en die plaatsen moeten dan verdeeld worden onder de verschillende Europese groepen die op hun beurt diverse partijen vertegenwoordigen. Europees supernationalist Verhofstadt had daarvoor een voorstel: één lijst, waarop men overal voor eender welke kandidaat kon kiezen, ongeacht het land. Zo zou iemand uit bv Malta kunnen kiezen voor een kandidaat uit Finland, om maar één voorbeeld te geven. Zo’n verkozene zou helemaal geen verantwoording meer moeten afleggen; aan wie zou hij/zij het doen? Verhofstadt’s gekke voorstel werd dan ook met grote meerderheid verworpen. Er blijkt dus toch nog genoeg gezond verstand te heersen binnen dat verkwistend volkje. Al zou het beter zijn géén zetel toe te voegen, om welke reden ook.

   En dan nog zoiets: datzelfde parlement discuteert momenteel over de afschaffing van het zomeruur. Dat werd ooit ergens in de jaren 1970 ingevoerd om energie te besparen, maar is nu voorbijgestreefd. Met de vervanging van de gloeilampen door LED-verlichting is het elektriciteitsverbruik, zeker op openbare plaatsen en wegen, een stuk zuiniger geworden. Als het al waar zou zijn dat het gedrag en de geesten van (sommige) mensen en dieren door dat telkens weer veranderen van het uur schade zou kunnen lijden, iets wat nooit degelijk bewezen is, zeker niet voor algemene toestanden, kan men zich afvragen waarvoor zo’n discussie überhaupt nog nodig is, tenzij om de tijd te doden. Dat laatste wordt meteen bevestigd, want na de eerste dag is er al besloten dat men er eerst nog maar eens een studie van gaat maken. En dat alles om terug te keren tot een normale situatie die de rest van heel onze geschiedenis heeft bestaan…

   Vorige week was onze nationale Charel op officieel staatsiebezoek in Rusland, waar hij met alle eer werd ontvangen en zelfs een gesprek van twee uur had met de nieuwe tsaar Poetin. Men kan zich afvragen wat voor nut zo’n bezoek heeft. Wie vertegenwoordigde Michel daar? De E.U.?, de NATO?, België?. Of alleen maar zichzelf? Opmerkelijk was dat dat bezoek in Vlaanderen voor nieuws zorgde, maar in Michel’s eigen regio, Wallonië, bijna onopgemerkt voorbij ging. Men had daar meer oog voor de (trans)migrantenproblemen. Tegelijk zitten de States achter hem aan om ervoor te zorgen dat het Belgisch budget voor defensie in dit land zou worden aangepast. Dat staat ergens op 1,2% van het totaal budget, terwijl de afspraak bij de NATO was dat het 2% zou worden. De Amerikanen hebben Michel al laten weten nog wat geduld te zullen hebben, mocht België kiezen voor de aankoop van de F35 ter vervanging van de oude F16’s. Dat is voor Michel een harde keuze, want als Waal gaat zijn voorkeur naar de Franse Rafale, niet omdat die beter zou zijn - verre van zelfs – maar omdat het een Frans vliegtuig is en onze francofonen nog altijd naar Frankrijk kijken als konijnen naar een lichtbak. Frankrijk heeft laten verstaan dat het anders zijn investeringen in den Belgiek wel eens zou herbekijken. Die investeringen, o.a. bij Sonaca, liggen grotendeels in Wallonië. Extraprobleem daarbij is dat de Fransen zich niet gehouden hebben aan het gevraagde reglementaire bestek bij de aanbieding en daardoor alleen al zichzelf hebben uitgesloten. Qua prijs/kwaliteit kunnen ze gewoon niet concurreren tegen de Amerikanen en daarom hadden ze zich teruggetrokken uit de race, om dan langs een achterpoortje met de nodige chantage de Belgische regering onder druk te zetten. We mogen daar niet aan toegeven, buurland of niet, omdat Frankrijk een land is dat al lang boven zijn gewicht speelt op de internationale scene. Dat is nog een gevolg van de politiek van generaal De Gaulle die, nadat hij geweerd was op de conferentie van Jalta, er toch in slaagde, dank zij de hulp van de Sovjet Unie, zijn land toch een beslissende stem te geven in de veiligheidsraad. Huidig Frans president Macron gedraagt zich zo'n beetje als le grand Charles, maar slaagt er niet in hetzelfde gewicht in de schaal te werpen. Daar komt nog bij dat China in de tijd van De Gaulle (nog) niet meetelde, nu wel. Voor België zou het veel beter zijn aan te sluiten bij Duitsland, Nederland en de Scandinavische landen dan bij het armlastige Frankrijk. Krijg dat maar eens uitgelegd aan onze francofonen... 

   Salah Abdeslam, een van de mededaders van de bloedige aanslagen van Parijs, die het daar overleefde omdat zijn bomgordel defect was en mede betrokken was bij een schietincident in Brussel, waarbij o.m. geschoten werd op de politie, heeft bij het proces daaromtrent gewoon gezegd dat hij er niet aan meewerkt en hij alleen rekenschap van zijn daden moet geven aan zijn God, Allah. De man zit opgesloten een Franse gevangenis en werd maandag speciaal voor de gelegenheid van daar met een grote, gewapende escorte overgebracht naar Brussel (en daarna weer terug naar Frankrijk), terwijl er in en rond het Brusselse justitiepaleis nooit geziene veiligheidsmaatregelen werden getroffen om het proces door te laten gaan. Als men dan zegt dat het proces gewoon verder kan ook al werkt de terrorist niet mee – het volstaat dat zijn advocaat er is - waarom hem dan niet in Frankrijk laten? Gelukkig blijkt de kerel zelf ondertussen besloten te hebben niet meer naar zijn Belgisch proces te komen. Anders had men die hele komedie van dat transport donderdag moeten herhalen. Die jihadi verdienen trouwens niet dat men daar al die kosten nog voor maakt. Alleen de advocaten worden daar beter van en de kans is groot dat die dan nog zullen betaald worden met overheidsgeld.

---

   Een kerel die in een zatte bui een meisje van 15 dood reed en daarvoor slechts voorwaardelijk veroordeeld werd, moet opnieuw voor het gerecht komen omdat hij weer een ongeval met vluchtmisdrijf heeft gepleegd, maar komt niet opdagen op het proces ter zake. Dat proces wordt dan uitgesteld in de hoop dat hij zich daarna zal tonen, hetgeen helemaal niet zeker is. Kan hier allemaal.

---  

   Ondertussen heeft men het aantal rechercheurs voor de zaak van de bende van Nijvel opgevoerd en gaan ze daar straks met zo’n dertig man achteraan. Of dat, na 35 jaar, nog iets gaat opbrengen, is zeer de vraag. Zelfs de bekentenis op zijn sterfbed van ‘de reus’ aan zijn broer is iets dat niet kan bewezen worden. Het enige positieve in deze zaak m.i. is dat ze het dossier eindelijk gaan weghalen in Charleroi, waar men er dertig jaar zo goed als niets aan gedaan heeft en heel de zaak van de bende eerder herleid hebben tot een soort bezigheidstherapie. Hopelijk krijgt dat geen verlengstuk.

---  

   Het wordt stilaan tijd dat men zich eens gaat beramen wat het gerecht in onze zogenaamde democratie nog betekent. Men krijgt steeds meer de indruk dat die misdadigers en criminelen allerhande beschermt i.pl.v. ze veroordeelt. Ze moeten maar een deel van de uitgesproken straf uitdoen, soms komen ze zelfs nóg vroeger vrij. Voor een niemendal worden processen uitgesteld of criminelen vrijgelaten wegens procedurefouten. Het regent voorwaardelijke straffen. Recentelijk was er nog dat verhaal van die drugbende die dreigde te ontsnappen aan een straf – ze hadden tonnen drugs ingevoerd – omdat de CD waarop de bezwarende telefoongesprekken stonden niet kon worden gebruikt omdat het gerecht niet beschikte over de juiste apparatuur om zo’n CD te beluisteren… Ook in zo’n zaken varen alleen de advocaten er goed bij. Mijn vader zei het vroeger al: ‘advocaten, dat werkt als de benen van een schaar: ‘ze raken elkaar nooit, maar al wie er tussen komt wordt geknipt’…

   Het ziet er niet goed uit voor Brussels Airlines en misschien evenmin voor Brussels Airport. Het Duitse Lufthansa, dat de Belgische luchtvaartmaatschappij in feite al overnam eind 2016, is er vanaf dit jaar heer en meester geworden, in zoverre dat de Belgische vertegenwoordigers in de directieraad zelfs geen vetorecht meer hebben. Mede als gevolg daarvan gaan de Duitsers meer dan waarschijnlijk Brussels Airlines integreren in Lufthansa, wat in feite neerkomt op degraderen tot een afdeling binnen Eurowings, de low cost vleugel van de Duitse luchtvaartmaatschappij. Dat alles betekent dat de laatste grote Belgische luchtvaartmaatschappij zal ophouden te groeien, misschien zelfs ophouden te bestaan, wat grote gevolgen zou kunnen hebben voor Zaventem dat in dit land de tweede grootste pool van werkgelegenheid is, na de haven van Antwerpen.

   Sinds enkele jaren was Brussels Airlines een soort hybride maatschappij geworden, met een low cost afdeling binnen Europa en erbuiten een traditionele speler met een hub model. Met dat hub model bedoelt men dat men op Zaventem via Brussels Airlines ook aansluitingen had met andere vluchten wereldwijd, de laatste jaren steeds meer richting China. Het zou kunnen dat die laatste activiteit zal verhuizen naar Dûsseldorf en het gros van ondersteunende afdelingen, zoals marketing en verkoop, naar Frankfurt. Hoe het straks gaat verlopen met de vluchten op Afrika, is nog de vraag, want uitgerekend dat werelddeel was bekend gebied voor Brussels Airlines en niet voor Lufthansa.

   Gisteren heeft er een vergadering plaats gevonden waarop e.e.a. verder is geklaard, maar het ziet er niet echt goed uit voor de opvolger van Sabena. De Brusselse CEO, Bernard Gustin, een tweetalige Brusselaar, die al van de start bij Brussels Airlines betrokken was en de zaak had omgevormd tot een hybride maatschappij, krijgt de bons (hij mag nog blijven tot eind maart) en dat geldt ook voor de financiële directeur. De nieuwe (voorlopige?) voorzitter wordt de Duitse Christina Förster, die al commercieel directeur was. Hoe het verder moet, krijgen we waarschijnlijk woensdag te horen na een bijzondere ondernemingsraad in aanwezigheid van de topman van Eurowings. Volgens Ètienne Davignon – medestichter van de maatschappij - zal er geen sociaal bloedbad zijn en er ook niet zoveel veranderen, maar veel meer raakte ook hij niet kwijt. Hopelijk wordt het niet Deutschland über Alles…

---

   Nog minder goed nieuws is dat gisteren de beurzen over de hele wereld een daling meemaakten, bij de Dow Jones de eerste in 14 maanden, maar dan wel met bijna 5%. Het zou een teken kunnen zijn dat men vreest dat er een einde gaat komen aan het goedkope geld, wat op zijn beurt erg slecht nieuws kan worden voor wie met schulden zit, in de eerste plaats landen zoals België die dan hun staatsschuld met miljarden zouden zien stijgen. En het is nu eens niét de schuld van Donald Trump, want vóór de Dow Jones waren er al verliezen op de beurzen in Azië en Europa…

   Mie Vogels gaat weer meedoen aan bollekenskermis. Ze komt op de lijst Groen in Antwerpen, maar verklaart nu al dat ze er niet aan denkt een functie op te nemen, tenzij daar een dringende reden voor zou zijn. Mie was een van de eerste verkozenen van Agalev, zoals die verzameling vroeger heette, nota bene : opgericht door een pater jezuïet. In de statuten van de partij stond, dat verkozenen geen tweede termijn zouden doen. ‘Anders Gaan Leven”, weet u wel. Die verklaring heeft stand gehouden tot de volgende verkiezingen, nadat diegenen die verkozen waren, waaronder Mie Vogels, begrepen hadden dat er meer aan te verdienen was dan wat praat over de ‘birds and the bees’. Bij een volgende verkiezing, waarbij ze er mee in stemden dat de kiesdrempel zou worden ingevoerd, haalde Agalev die drempel zelf niet en verdween de partij uit het parlement, met dank aan secretaris Jos Geysels (secretaris was bij Agalev toen de hoogste partijfunctie, zoals bij de communisten uit het Oostblok), de uitvinder van het cordon sanitair rond het Vlaams Blok. Daarna is de naam veranderd en is Groen een partij geworden zoals een andere, die in wezen van de SP.a verschilde doordat haar kiezers iets intellectueler waren, meestal een vaste job hadden in het onderwijs of in staatsinstellingen en weinig moesten laten om de wereld te verbeteren. Sinds de SP.a is ingestort, krijgt ze ook meer andere rode kiezers achter zich, waardoor ze zich in steden zoals Antwerpen en Gent kan profileren als dé partij van links.

   In Gent gebeurt het tegenovergestelde van Antwerpen, daar trekt een ‘boegbeeld’ zich uit de gemeentelijke politiek terug. Freya Vandenbossche houdt het er voor bekeken en zal zich alleen nog politiek engageren in het Vlaamse parlement. Zolang men ze daar niet aan de subsidiekraan laat zitten, zal ze hopelijk niet veel schade meer kunnen berokkenen. Voor Gent is het wel al het derde SP.a kopstuk dat zich terugtrekt. Eerder was er al het vertrek van Tom Balthazar, de gedoodverfde opvolger van huidige Burgemeester Termont, die afhaakte na de schandalen rond Optima en Publipar en Termont zelf, die nog wel op de SP.a lijst zal staan, maar niet meer als lijsttrekker, waarmee hij de vorige keer 45.000 voorkeurstemmen haalde, stemmen die zijn concurrenten – Matthias Declerq op kop - nu proberen in te pikken.

   Tenslotte schaart ex-lifestyle journaliste (bij De Morgen en Het Laatste Nieuws) Hilde Sabbe, notoire vrijgevochten en gescheiden dame, zich achter de vlag van Abou Jahjah en zal ze mee op de lijst staan van diens nieuwste migrantenpartij. Of ze moslima gaat worden en eventueel een hoofddoek zal dragen, is nog niet bekend maar behoort tot de mogelijkheden…

   De E.U. gaat de Europese politieke partijen dit jaar 17 miljoen euro extra cadeau doen, omdat ze die zouden nodig hebben voor het voeren van de kiescampagne in 2019. Dat ze die nodig hebben is een lachertje, want krijgen die Europese afgevaardigden nog niet genoeg riante lonen en vergoedingen? En dan maar klagen dat Europa bij de man in de straat steeds minder tot de verbeelding spreekt! Vergeten we trouwens niet dat in de meeste landen – en zeker bij ons – de politieke partijen ook al hopen geld krijgen van de eigen overheid. En dan komt die Timmerfrans onze horeca vertellen dat ze best hun klanten gratis kraantjeswater zouden geven. Zoiets moet ge dan horen uitgerekend van een Hollander! Door de bergen geld die de Eurocraten opstrijken schijnt het besef dat gratis niet bestaat bij hen niet meer door te dringen.

   Mede door dat laatste extra cadeau aan het eigen politieke cliënteel zal de E.U.-begroting in 2019 voor het eerst over de twee miljard euro gaan. Enorm veel geld dat elders veel beter zou kunnen worden aangewend. Met de E.U. op zich heb ik geen probleem, maar dat parlement is er teveel aan. Het dient alleen maar als troostprijs voor lokaal gebuisde of afgeschreven politiekers.

   Er zijn in de wereld nog groepen van landen die samenwerken en zich verenigen – denk maar aan de landen rond de Stille Oceaan – maar die doen het zonder een geldverslindend parlement, hebben hoogstens een soort coördinatiekern en laten de beslissingen ter gelegener tijd nemen door hun staatshoofden, die daarvoor af en toe bijeen komen. Dat laatste gebeurt trouwens ook in Europa en is een reden temeer om dat Europees parlement af te schaffen en hoogstens een soort kernkabinet over te houden om de dagelijks beheer bij te houden.

  Ik kom nog even terug op de ontslagronde bij Carrefour. Deze superketen had zich niet alleen verkeken op het feit dat de tijd van de hypermarkten stilaan voorbij is, ze heeft ook de trein van de internethandel gemist en zal het kwaad hebben om die achterstand weer goed te maken. Dat laatste is trouwens ook bij ons in België gebeurd door de eigen overheid, die eveneens niets gedaan heeft om de e-commerce te promoten. Het verschil met Carrefour is dat terwijl de Franse keten het roer snel gaat omgooien, dit in België nog wel even kan duren. Zelfs de weinige zaken die er iets aan begonnen zijn, schoenhandel Torfs bv, zijn er niet tevreden mee, omdat ze nog altijd beperkingen hebben t.o.v. de concurrenten uit Nederland en Duitsland én tegelijkertijd hogere lonen moeten betalen omdat anders de vakbonden hier niet akkoord gaan. Zonder een akkoord met die vakbonden kan er zelfs niet worden overgewerkt op regelmatige basis, met dank aan de minister van Werk, Kris Peeters.

   Diezelfde vakbonden zijn ondertussen met Carrefour een gespreksronde begonnen die m.i. weinig gaat uithalen, omdat – zoals ik reeds schreef in mijn eerste blog ter zake – er zoveel vacatures zijn die men nu al niet opgevuld krijgt, 250.000 in heel Vlaanderen. Dat gaat niet alleen om ander werk, daar zitten ook heel wat vacatures in van supermarktketens. Bij Colruyt, Albert Hein, Delhaize, Lidl en Aldi zijn er alles samen zo’n 1.200 vacatures, bij de VDAB zijn er voor winkelbedienden in het algemeen liefst meer dan 4.500!

   Voor veel mensen, die bij Carrefour hun baan verliezen, zal het dus geen ramp moeten worden, maar voor de vakbonden valt dat niet mee omdat ze er meer dan waarschijnlijk niet veel uit de brand zullen slepen.

---

   En dan nog iets over die ‘Tournée Minérale’ die op 1 februari van start is gegaan en waarbij mensen zich bereid verklaren de hele maand geen alcohol te drinken. Die nemen er wel de kortste maand voor uit, hé! Doet me denken aan dat mopje, waarbij men vraagt in welke maand de boeren het meest klagen…

   Zoals bij enkele peilingen al is gebleken, zijn de heren Jambon en Francken en zelfs De Wever ook in Brussel en Wallonië vrij populair aan het worden. Terwijl heel wat Vlamingen vinden dat de N-VA tekort komt aan haar Vlaamse doelstellingen, scoren bovenvernoemden steeds beter in Brussel en Wallonië. Jambon en vooral Francken staan in bijna alle peilingen daar bij de eerste 10 tot 20, al naargelang het kiezerspubliek en zelfs van De Wever is men er niet meer vies, wat er op wijst dat er ook daar genoeg gezond verstand is om de media niet (meer) blindelings te geloven en er iets aan het veranderen is. Het feit alleen al dat Vlaminghater Maingain dreigt dat zijn partijtje ‘Défi’* (‘Méfi’ zou beter passen) niet samen met de N-VA in Brussel regeerakkoorden zal sluiten, zegt genoeg. Momenteel is Défi in Brussel, maar ook alleen daar, belangrijk genoeg om de huidige meerderheden in stad en gewest te laten wat ze zijn en de PS er (nog) niet uit te smijten, zoals dat in Wallonië gebeurd is na de breuk met CdH, de vraag is maar of dat na de volgende verkiezingen nog zo zijn zal. Door het Belgisch kiesstelsel telt de N-VA in Wallonië niet mee, maar in Brussel krijgen de kiezers de kans om ervoor te stemmen.

   E.e.a. zou wel eens kunnen betekenen dat, na Vlaanderen, ook in Brussel de traditionele partijen terrein blijven verliezen. De tijd dat die gedoemd waren met elkaar samen te werken en dus best frontale botsingen te vermijden, lijkt voorbij. Het is daar niet langer meer uitsluitend een kwestie van taal, van noord tegen zuid en omgekeerd, van links en rechts, maar eerder een chaos waar voorlopig niemand een klare kijk op heeft. Of de gemeentelijke verkiezingen daarin meer klaarheid gaan brengen, is nog af te wachten, maar één ding is wel duidelijk aan het worden: ook de gewone Brusselaar is e.e.a. dik beu aan het worden en verkiest bv iemand als Theo Francken, die zich houdt aan de wet en duidelijk zegt waar hij voor staat, boven het straatgepeupel zoals dat van het zgz ‘burgerplatform’, waar misschien ook wel brave mensen tussen zitten, maar dan wel van het simpele soort dat zich laat misbruiken door agitatoren. Misschien maken we in Brussel wel een Vlaams reveil mee. Dromen mag…

---

* ‘Défi’ staat hier voor ‘Démocrate Fédéraliste Indépendant”, maar als woord betekent het ook ‘uitdaging’. ‘’Méfi’ drukt wantrouwen uit en betekent zoveel als ‘Let Op!’.

   I.v.m. de mogelijke ontslagen bij Carrefour (tot 1233 eenheden) is het verhaal van het brugpensioen weer in de actualiteit gekomen. Heet het nu wel anders: ‘Stelsel van Werkloosheid met Bedrijfstoeslag’ (SWT), het systeem is hetzelfde als vroeger, alleen blijft men goochelen met de datum wanneer men op dat brugpensioen kan gaan. Het liefst van al zou men het afschaffen, zeker in een situatie zoals de huidige waarbij alleen al in Vlaanderen zo’n kwart miljoen vacatures zijn, maar als er dan weer een afdanking dreigt met grote aantallen, dan komt dat spook weer terug te berde.

   De ontslagen werknemers van Ford-Genk konden in 2014 nog op brugpensioen vanaf 52 jaar. Tot vorig jaar werd het 55, dit jaar zou het 56 zijn en vanaf volgend jaar zou het 59 worden. Waarom moet dat allemaal zo ingewikkeld zijn, zeker als men daarenboven hoort dat de huidige federale regering werkgevers nog altijd de mogelijkheid geeft van de regel af te wijken als er daarover met de werknemers (lees: vakbonden) een gezamenlijk akkoord zou zijn? Eind dit jaar moet er trouwens weer een interprofessioneel akkoord komen en zou het me niet verwonderen als ze ook daar weer iets anders zullen uitvinden.

   Men zou zich afvragen waarover we ons nog druk maken. Wel, die hele grap kost aardig wat geld en dat geld zou beter gebruikt worden om ontslagen werknemers naar een nieuwe baan te leiden. Van de ene kant stellen dat er meer mensen aan de slag moeten (België loopt achter in Europa) en van de andere kant uitvluchten zoeken om bedrijfsherstructureringen uit te voeren met overheidsgelden, is ook niet de juiste manier van werken, zeker niet als het om bedrijven gaat die winst maken en die er zich alleen om bekommeren dat die winst de volgende jaren zou kunnen dalen. Ergens bestaat er altijd nog zoiets als een lange termijnplanning, dacht ik.

---

   En dan de affaire ‘Bo’!

   Kijk, ik kan er begrip voor opbrengen dat, als hun hormonen hen parten spelen tijdens de puberjaren, sommige jongeren gaan denken dat ze niet goed in hun vel zitten en beter tot het andere geslacht zouden willen horen. Maar iemand die ondertussen al 58 is, getrouwd is met een persoon van de andere sekse, daarmee kinderen heeft en nu vindt nog van geslacht te moeten veranderen, is voor mij gestoord. En wie daar beate bewondering voor koestert al evenzeer. Dat dit zich afspeelt bij onze cafézender uit Nossegem is daarbij geen verrassing; sensatie is daar nooit veraf…

   Met de beslissing van Schauvliegje om Ghelamco geen vergunning te geven tot het bouwen van het megalomane Eurostadion (in grootte het dubbele van wat was toegelaten) is hopelijk definitief het doek gevallen over deze comedia dell’arte. Het stadion was trouwens zijn ‘Euro’ al kwijt nadat de Uefa besliste in 2020 bij het volgende Europese Kampioenschap geen voetbalwedstrijden te organiseren in Belgenland. Een tweede opdonder kreeg het project toen Marc Coucke RSC Anderlecht vóór de neus van hetzelfde Ghelamco wegkaapte, meteen verklaarde dat zijn nieuwe club een eigen stadion moet hebben en de intentieverklaring waarop de club zelf al was teruggekomen niet heeft moeten bevestigen. Wat hierbij niet verteld wordt is dat men nu – door het boek over de Gentse Ghelamco Arena – te weten is gekomen dat RSC Anderlecht, mocht de club ermee zijn doorgegaan, voor de huur tienmaal meer had moeten betalen dan AA Gent voor haar Ghelamco stadion. Tien miljoen euro i.pl.v. één, a.u.b.!

   In al die verhalen is er maar één rode draad en dat is Ghelamco en diens haantje de voorste Paul Gheysens. De man denkt echt dat met geld alles te kopen is en dat blijkt dus niét het geval te zijn. In het geval van het Eurostadion was hij zelfs bereid tussendoor RSC Anderlecht zelf even te kopen, iets wat hij in eigen naam zelfs niet kon omdat hij al eigenaar is van de Antwerpse Bosuil. We gaan straks ‘Couckenbak’ nog dankbaar moeten zijn dat hij die betonboer vóór was, ook al was de man er zich waarschijnlijk niet bewust van dat hij de Vlaamse zaak een dienst bewees.

   De reactie van Gheysen op de weigering van Schauvliegje was dat hij een nieuw project zal indienen, dat maar half zo groot zal zijn. Vraag is maar of hij dan de helft van de huurprijs gaat krijgen die hij eerst van RSC Anderlecht vroeg, nu men weet wat AA Gent voor haar Ghelamco Arena betaalt en welke andere ploeg daar in gaat trappen…

   Wat ik in heel deze affaire evenmin begrijp is, dat de stad Brussel nog steeds niets zegt over het eventueel aanpassen van het Koning Boudewijn stadion, iets wat kan aan de helft van de prijs die het Eurostadion zou gekost hebben, met als bijkomende meerwaarde dat men er ook in de toekomst de Grote Prijs Ivo Van Damme verder zou kunnen organiseren, hetgeen in dat Eurodinges niet eens mogelijk was.

   Tenslotte nog een dikke proficiat aan de mensen van het Comité Parking C, die heel die tijd onverdroten gevochten hebben tegen de verfransing die dat Eurostadion zou hebben meegebracht om nog niet te spreken van het verkeersinfarct op de Grote Ring rond Brussel dat het zou hebben teweeggebracht. Hopelijk blijft het daarbij.

   De gemeentelijke verkiezingen zijn nog meer dan acht maanden ver, maar ze beloven spannender te worden dan de vorige. E.e.a. heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat er volgend jaar ook nog eens alle andere verkiezingen zijn en men er van uitgaat dat deze gemeentelijke stembusgang, zeker in de steden, wel eens een aanloop zouden kunnen geven aan een tendens naar de andere verkiezingen toe. Voor de deelnemers kan het ook een betere of minder goede uitgangspositie betekenen voor wie ook aan de verkiezingen van 2019 wil deelnemen.

   In Brugge was de vroegere lijsttrekker van N-VA, Ann Soete, al opgestapt, nadat ze plaats had moeten maken voor Pol Van Den Driessche. In haar plaats heeft men nu een andere dame, een zekere Nele Claus, bereid gevonden de tweede plaats te bezetten. In Antwerpen hebben we de hele soap meegemaakt rond het kartel dat men geen kartel mocht noemen en dat tenslotte ook geen kartel meer was. De kers op de stembustaart vinden we voorlopig echter in Gent, waar eerst CD&V haar lijsttrekker zag opstappen en die moest vervangen door de overjaarse Mie(ke) Van Hecke, tot haar pensionering hoofd van het katholieke onderwijs. Daarna was er bij de paarse meerderheid de heisa om de diverse schandalen (Optima, Publipar) die de kop kostten aan Tom Balthazar, de gedoodverfde opvolger van Termont. En ondertussen was er de nodige commotie bij de N-VA, waar Siegfried Bracke wel akkoord ging om geen lijsttrekker meer te zijn, maar wel lijstduwer wou worden. Die plaats werd hem echter geweigerd door Elke Sleurs, de nieuwe lijsttrekker. Om uit die impasse te raken heeft Sleurs nu de handdoek in de ring gesmeten en voorgesteld dat een zekere Anneleen van Bossuyt, tot nu europarlementslid voor N-VA, haar op de eerste plaats zou opvolgen. Hoe de lijst er verder uit zal zien en wie waar zal staan, blijkt nog niet uitgeklaard te zijn, maar waarschijnlijk zal Bracke nu wél lijstduwer worden, al blijf ik mij afvragen wat een federaal parlementsvoorzitter komt doen in de gemeentepolitiek.

   Dat maakt dat er in Gent al zeker drie partijen zijn die naar de gemeentelijke stembusgang zullen stappen met een grijze muis als lijsttrekker (Bij Van Hecke zou men eerder van een ‘vergrijsde’ muis kunnen spreken), terwijl de leiding van huidig Paars er eerder bij Groen dan bij de SP.a is komen te liggen (iets dat ook in Antwerpen gebeurd is).

   Wordt gegarandeerd vervolgd!

   Het paradepaardje van CD&V bij de laatste begrotingscontrole was de effectentaks, die de vroeger mislukte speculatietaks – allebei bedoeld om kapitalen extra te belasten – moest vervangen. Met die effectentaks loopt het ook niet van een leien dakje, in zoverre dat hij – samen met de dada van Open VLD - het gratis bijklussen tot 500 euro – werd opgeschort tot na de eindejaarsfeesten. Alleen de verlaging van de vennootschapsbelasting, een vraag van de N-VA, werd net vóór de kerstvakantie nog goedgekeurd.

   Ondertussen is er tegen die effectentaks al heel wat verzet gekomen vanwege de beurzen en de bezitters van rekeningen die in totaal 500.000 of meer euro bevatten. Raar aan de nieuwe maatregel is dat de nieuwe belasting daarop, 0,15%, pas geheven wordt vanaf dat half miljoen. Wie dus een effectenrekening heeft van 499.000 euro, betaalt niets. Dat geeft iedereen de kans het bedrag tot onder de 500.000 te beperken, bv door een tweede effectenrekening op naam van iemand anders (vrouw, kinderen) te zetten, waardoor de kans bestaat dat ook de effectentaks niet veel effect zal hebben. Een bijkomende reden waarom beleggers en zakenlui deze nieuwe taks niet willen, is dat hij vandaag inderdaad ‘maar’ 0,15% belast wordt. Eens die taks echter geïnstalleerd, kan elke volgende regering hem zonder veel problemen verhogen, zoals ook met andere taksen al is gebeurd. De effectentaks zal de eerste taks zijn die in dit land geheven wordt op het financieel vermogen van de burgers. Tot dusver waren er alleen taksen op roerende inkomsten en financiële transacties. En er is meer.

   Enkele specialisten ter zake hebben nu uitgerekend dat men ook beleggingsfondsen en obligaties op naam kan zetten, waardoor het totaal van de effectenrekening nóg kleiner wordt. Dit blijft altijd nog gemakkelijker dan met het geld naar het buitenland te trekken, iets wat sommigen al overwogen of zelfs gedaan hebben. Het resultaat van dit alles zou kunnen zijn dat de nieuwe taks, net zoals die speculatietaks, zijn doel voorbij zal schieten en voor de staatskast helemaal niet zal opbrengen wat ervan verwacht werd. Of het ook zo erg gaat worden, dient nog te worden afgewacht. Aan die speculatietaks verloor de staat geld, zodat men die heeft moeten intrekken. Wat het ook wordt, het wordt waarschijnlijk een zoveelste opdoffer voor CD&V, die haar linkse rol in de centrumrechtse federale regering niet kan uitspelen en er ook geen alternatief voor heeft (uit de regering treden bv). Voor Kris Peeters, de architect van deze mislukkingen, wordt het stilaan een pijnlijke zaak. De man zal straks nog blij mogen zijn als hij met zijn partij (nog) mee mag spelen op het Antwerpse Schoon Verdiep en misschien zelfs daar een schepenambt krijgt. Dat alles op voorwaarde dat er zich daar ook geen Marianne Thyssen scenario voordoet, wat Peeters in 2014 de post van federaal premier heeft gekost.

   Kris Peeters zal trouwens niet de enige zijn die straks onder vuur zal komen te liggen bij CD&V, mocht het bij de gemeentelijke verkiezingen echt fout lopen. Ook ‘Markske’ Beke is in dat geval. Er wordt veel geschreven over het feit dat de PS Di Rupo liever kwijt dan rijk is als partijvoorzitter, maar bij Beke is dat niet veel anders. Zijn wollige tsjevenretoriek doet het niet meer, zeker niet voor iemand die nog niet aan zijn pensioen toe is, zoals Di Pippo. Op de acht jaar dat hij voorzitter van de partij is, heeft die zeker geen vooruitgang geboekt, integendeel.

   Het ziet er steeds meer naar uit dat de komende verkiezingen ook bij ons in het teken van de immigratie zullen staan. Bart De Wever heeft daarvoor vorige maandag al het startschot gegeven – in De Morgen nog wel - met zijn statement dat de linkse partijen (de echte linkse zoals de groenen en de roden, maar ook de pseudolinkse zoals CD&V) straks zullen moeten kiezen: ofwel de grenzen openstellen ofwel onze Sociale Zekerheid op het huidige niveau handhaven. Het wordt het een of het ander. Zeker in een land dat zijn staatsschuld niet onder controle krijgt, is dit niet vol te houden. Het door de linksen en Franstaligen georganiseerd verzet – via de groenen, de communisten, 11.11.11, Hart tegen Hard en nog van dat leuks - tegen Francken & Co en het daaruit voortvloeiende zgz ‘activisme’, dreigen immigratie en integratie in dit land volledig te doen ontsporen. Zoals ik reeds in mijn blog van 24 dezer (‘De Griekenland route’) schreef, blijven de kosten daarvoor maar oplopen en heeft niemand enig idee hoeveel dat nog zal worden.

   Zelfs een voorstander van een ‘flinks’ migratiebeleid, zoals socioloog Mark Elchardus, professor emeritus aan de KULeuven, moet toegeven dat De Wever, die zelden iets ondoordachts zegt, een punt heeft en dat op lange termijn de illegale migratie een bedreiging zal vormen voor het niveau van onze Sociale Zekerheid. De oppositie komt trouwens ook niet met een alternatief.

   De man en vrouw in de straat zullen in dit land wel de kans krijgen zich dit jaar daarover uit te spreken via de verkiezingen. Hopelijk gaan ze die kans niet onbenut laten en kunnen ze het linkse activisme dat nu de kop opsteekt een halt toeroepen. Mocht het zijn dat er misschien in Wallonië, maar bijna zeker in Brussel daar wél een meerderheid voor kan gevonden worden, dan is dat een reden te meer om dit land eindelijk eens te splitsen. Waar is de tijd dat de socialisten de verkiezingen wonnen met de slogan ‘Uw sociale zekerheid’?

 ---

    En dan nog dit: de stad Antwerpen plant een brug over de Schelde voor de fietsers. Als dat ook zo lang gaat duren als de Oosterweelverbinding, zullen ze daar in de tweede helft van deze eeuw van kunnen genieten. Vraag is trouwens of ze daar ooit geld voor gaan vinden, mocht blijken het niet zou lukken met het alternatief voor de Lange Wapper zaliger. Het fietsproject is nl een verkiezingsbelofte van de N-VA, die hoopt dat het Vlaams gewest dat mee gaat financieren, net zoals de Oosterweelverbinding, vandaar. Het gaat momenteel alleen om plannen, want zo’n brug mag ook het scheepsverkeer niet hinderen en zou dan moeten kunnen worden opengezet, wat extra kosten met zich zal meebrengen. Ik zie dat nog niet gebeuren.

   De herstructurering bij Carrefour België gaat zo’n 1200 banen kosten. Heel wat Carrefour winkels reageerden daarop met sluitingen en stakingen, die laatste zeker in Wallonië waar alles stil valt als ze het woord ‘grève’ nog maar horen. In Brussel en het Walenland gingen gisteren alle Carrefours dicht. Sommige vakbondsmensen gaven daar zelfs de regering Michel de schuld, omdat die de flexi jobs heeft ingevoerd. Dat er bij Carrefour in Frankrijk, waar die jobs er waarschijnlijk niet zijn, een veelvoud aan ontslagen zal vallen, leek voor hen geen nieuws. Puur politiek.

   Voor vele werknemers zal het natuurlijk wel erg zijn, maar er zijn slechtere tijden geweest. In Limburg, waar in Genk een hypermarkt van Carrefour volledig sluit, zijn er momenteel zo’n 28.000 vacatures, in heel Vlaanderen 250.000. West-Vlaanderen heeft op het ogenblik 6% minder werklozen dan twee jaar geleden. De haven van Zeebrugge zoekt 1.000 werknemers, de meeste ongeschoold. Mensen zonder werk worden daarenboven bijgestaan door de Vlaamse dienst voor Arbeidsbemiddeling (VDAB), die zijn nut al meer dan bewezen heeft. Ik denk dat wie de dag van vandaag echt wil werken, zeker werk zal vinden, al is dat niet altijd meteen wat men graag zou doen. Maar, zoals ik in deze rubriek al eens geschreven heb, is het altijd beter tijdelijk een mindere job te hebben dan geen job.

---

   En dan nog dit: leraar zou een zwaar beroep zijn. Dat zal wel, met meer dan drie maanden verlof per jaar! Het kan zijn dat sommigen het niet aan kunnen, maar dat ligt dan grotendeels aan henzelf. Vroeger waren er heel wat leraren die nog een bijberoep hadden, die in verzekeringen en zo deden. Nu zijn er die snel overspannen raken, waarschijnlijk omdat ze verslaafd zijn aan smartphones en sociale media, eerder dan van het werk zelf. Af en toe hoort men van leraren die de 65 voorbij zijn en toch nog les geven door hier en daar in te springen. Die hebben er dan blijkbaar geen last van…

   Ikzelf heb gewerkt van mijn 16^de tot de voorlaatste werkdag vóór mijn 65^ste, de laatste 22 jaar in een 24-uursservice, weekeinden inbegrepen, met telefonisch oplossen van strandingen en betalingen in heel Europa, wat ook erg stresserend kon zijn. Met een goeie, ouwe Nokia van de zaak om ook buiten de reguliere uren stand-by te blijven bij taalproblemen van collega’s. Dat was wel in Nederland waar ik toen pas met mijn 62^ste op vervroegd pensioen kon gaan. Ik heb dat niet gedaan, maar ben toen wel 4/5 gaan werken en moest van dan af geen nacht- en weekeinddiensten meer doen.  

   Leraar, zwaar beroep. Laat me niet lachen, hé!

   Er is, na Uplace en het Eurostadion, een zoveelste aanslag in de maak op de Vlaamse Rand rond Brussel, nu Brussels Airport het vliegveld van Zaventem serieus wil uitbreiden, maar dan enkel en alleen in de richting Vlaanderen. De directie van de luchthaven, die nu grotendeels eigendom is van een Australische maatschappij, is de omwonenden eens komen dicteren hoe dat verder zou verlopen. De in grote getale opgekomen buurtbewoners kregen amper de kans iets te zeggen en moesten de hele tijd een monoloog van de luchthavendirectie ondergaan. Er moeten in Steenokkerzeel tientallen huizen onteigend worden en er komt een 18 meter hoge muur rond de nieuwe uitbreiding, zodat degenen die niét onteigend worden hun eigendom zo goed als waardeloos zien worden. De mensen die dan nog in Hummelgem, een gehucht van de gemeente Steenokkerzeel, wonen zullen niet veel zonlicht meer zien en dubbel zoveel lawaai te horen krijgen.

   In feite is heel die uitbreiding niet nodig, want Zaventem heeft nog capaciteit genoeg voor vele jaren. Het is geen capaciteits- maar een piekprobleem, dat misschien wel op een andere manier kan worden opgelost (bv door de low cost vluchten of een deel ervan te laten uitwijken naar Antwerpen en Oostende). Federaal minister van verkeer, de eentalige Waal Bellot, laat zich in deze zaak niet zien. Die is nu al te druk bezig met de verkiezingscampagne van zijn MR in Wallonië en wil de hele zaak over de verkiezingen van 2019 tillen. Voor de rest wil Brussel, zoals altijd, wel de lusten maar niet de lasten en kan de stad daarvoor ook rekenen op enkele Vlaamse ‘Leliaards’, zoals die Guy Vanhengel (Open VLD), die ook in het dossier van het Eurostadion de kant van Brussel kozen.

   Daar de uitbreiding gebeurt op Vlaams grondgebied, kunnen we ook niet anders dan de Vlaamse regionale overheid erop wijzen dat ze deze uitbreiding niet laat doorgaan als het weer alleen Vlaanderen is dat ervoor moet betalen, op welke wijze ook. Het blijft een schande dat men in ons gewest een Milieu Effecten Rapport (MER) nodig heeft om bv een carwash te beginnen, maar niet om een vliegveld uit te breiden, waarbij een half dorp moet verdwijnen.

---

   En dat iets heel anders. N.a.v. het klonen van een eerste aap in China, vertelde men in het VRT-nieuws van zowel ’s middags als ’s avonds dat de primaten de verre voorouders zijn van de mens. Dat is een misvatting, want met primaten bedoelt men in de eerste plaats de (mens)apen. Mens en aap stammen af van eenzelfde voorouder, maar niet van elkaar. Dat is niet hetzelfde. Dat is trouwens geen unicum in de evolutie, ook de hond en de beer bv hebben eenzelfde voorouder. Maar dat weten ze bij de VRT waarschijnlijk ook niet.

   In mijn blog van gisteren had ik het er nog over dat het ontmantelen van de kerncentrales de staat tientallen miljarden euro zal kosten. Die werken en de kosten ervan kunnen wel enigermate in de tijd gespreid worden, maar eens zullen ze moeten betaald worden. Als het daarbij ophield, zou het nog niet het einde van de wereld zijn, maar er is meer. Er zijn ook de steeds oplopende kosten voor immigratie en integratie, en – last but not least – die van de vergrijzing, die elk jaar groter worden. Onze minister, nu reeds zonder Financiën, zal er nog minder krijgen en zal dat nooit opgelost krijgen door enkel het verminderen van de vennootschapsbelasting en de twijfelachtige opbrengst van de effectentaks. Als al die zaken verder uit de hand lopen, zal Europa ook niet blijven gedogen dat dit land met inventieve begrotingen blijft afkomen en dreigt over x-aantal jaren de Griekenland route.

   Dat de vergrijzingskosten blijven groeien, heeft te maken met ons pensioensysteem dat nooit rekening heeft gehouden met de bevolkingsgroei in een omgekeerde piramide en de gestegen levensverwachting. Onze privésector lijdt onder een veel te groot overheidsapparaat. Om het niveau van Nederland te halen wat betreft de ratio privé- en overheidsjobs, hebben we hier zo’n 375.000 ambtenaren teveel. Als we met de buurlanden de vergelijking zouden gaan maken voor wat het aantal politiekers en politiek benoemden betreft, krijgen we te maken met een meervoud ervan. Het erge is, dat men wéét dat bv de provincies en de Senaat overbodig zijn, maar men schaft ze niet af. De gelederen worden wel stelselmatig uitgedund, maar de logistieke kosten blijven ongeveer dezelfde, wat maakt dat de overgebleven leden zoveel maal duurder worden. Het gevolg daarvan is dat dit land percentueel zowat de hoogste belastingen en hoogste overheidsuitgaven van de hele wereld heeft.

   We staan voor twee jaren met verkiezingen. Er zal weer heel wat beloofd worden. Op de recente nieuwjaarsrecepties hebben we daarvan al een voorsmaakje gekregen. Niemand lijkt er bij stil te staan dat een land met een staatsschuld van meer dan 100% van het bbp dit echter niet ongestraft kan blijven doen. Daarom blijft men steeds meer beloven op een steeds langere termijn, zoals bv in de energiesector. Het wordt daar gewoon ‘Na ons, de zondvloed’, in de hoop het zelf niet meer mee te moeten maken als verantwoordelijk politicus/ca…

---

   Dezer dagen was er ook weer de vrome leugen te horen dat de loonkloof met onze buurlanden gedicht is. Zoals ik al meer geschreven heb, is dat niet waar. Ze is alleen teruggebracht tot het verschil van 1996, toen de wet gestemd werd de kloof niet groter te laten worden. Dat laatste lukte de eerste 22 jaar niet, nu dus wel. Het verschil dat er was in 1996 (10/15%) is er echter nog steeds.

   In de weekeindeditie van De Tijd liet ook Rik Van Cauwelaert zijn licht schijnen op de kernuitstap. Zijn mening verschilt niet veel van die van de N-VA, van de werkgeversorganisatie VOKA, van de industrie en van ondergetekende. De beslissing om de laatste Belgische kerncentrales te sluiten in 2025 was al beslist door de Paarse regering Verhofstadt in een paniekreactie na de kernramp van Fukushima en werd nu bevestigd door het viertal energieministers dat dit land rijk is*. Daarbij werd niet stil gestaan of er tegen die tijd een vervanging is door andere vormen van energie en wat ons dat gaat kosten. Evenmin is er enige garantie dat we het eventueel tekort aan stroom dan uit het buitenland zullen krijgen en nog minder wat ons dat zal gaat kosten. Kortom, om het oud eerste minister Achiel Van Acker (‘Aziel Zarbon’ voor de lezers van ’t Pallieterke) na te zeggen: ‘J’agis, puis je reflèchis’.

   De negen gascentrales die men achter de hand wil houden om stroom te leveren wanneer het niet waait of er te weinig zon zou zijn, moeten nog gebouwd worden en dat zal alleen gebeuren als ze zwaar gesubsidieerd zullen worden, want die dingen zijn verlieslatend. Geschatte prijs: 4 miljard euro! Daar bovenop zouden er nog eens 3.000 windmolens moeten worden opgetrokken, kostprijs: zo’n 10 miljard! En dan zijn er nog de vergunningen die nodig zijn om die werken te kunnen beginnen. Het heeft 7 jaar geduurd vóór de Stevin hoogspanningslijnen, die de stroom van de windmolenparken op zee naar het vastelandsnet moeten brengen, alle vergunningen hadden om de werken te kunnen starten. Die vergunningen zijn trouwens niet alleen nodig voor de bouw van de nieuwe centrales, maar ook voor allerlei leidingen die e.e.a. met elkaar zullen verbinden. Daar komt nog eens bovenop, dat we veel meer CO2 uitstoot gaan hebben dan nu het geval is (kerncentrales stoten die nl niet uit, gascentrales wél), waardoor we gegarandeerd niet zullen voldoen aan de normen van het Verdrag van Parijs.

   Tenslotte moet er nog altijd een eerste berekening gemaakt worden over de kosten van de ontmanteling van de zeven Belgische kerncentrales. Het cijfer van zo’n 20 miljard wordt naar voor geschoven, maar dat zou wel eens te weinig kunnen zijn. In Zwitserland, waar men dat wél al berekend heeft, kwam men aan 30 miljard en dan voor slechts 5 centrales, dus 2 minder dan hier…

• Iets wat in onze media ook zedig verzwegen wordt, is dat van de vier energieministers er drie Franstaligen zijn en maar één Vlaming. Die laatste – momenteel Bart Tommelein – vertegenwoordigt wel 60% van de Belgische bevolking, de andere drie samen slechts 40%. Toch heeft het er alle schijn van dat brave Bart zich als vierde musketier in de doeken heeft laten doen.

    Er is nog eens nieuws over de IJzeren Rijn! Als voorlopig laatste in de reeks heeft ook Ben Weyts, o.a. Vlaams minister voor Verkeer en zowat de bezigste bij in de Vlaamse deelregering, daar een studie over laten maken. Of het allemaal veel zal helpen is een ander verhaal met een hoog Loch Ness gehalte.

   Het traject van de IJzeren Rijn, dat de haven van Antwerpen verbond met het Duitse Ruhrgebied, heeft wel degelijk bestaan, tot ergens begin de jaren 1990. Toen zag men er vanaf en gaf men de voorkeur de goederen die over het Spoor naar Duitsland moesten, een serieuze omweg te laten maken via de Montzenroute die over de Voerstreek naar Aken loopt, drie uur meer in beslag neemt en enkele steile hellingen over moet, waardoor treinen lang niet volledig konden beladen worden. M.a.w. waarom het gemakkelijk doen als het moeilijk ook gaat?

   Weyts wil nu, zoals ook enkele van zijn voorgangers al geprobeerd hebben, de oude IJzeren Rijn via het Nederlandse Midden- Limburg reactiveren. Dat is echter sneller gezegd dan gedaan, want de Nederlanders hebben ondertussen van die streek een stiltegebied gemaakt. The birds and the bees, if you please! Een reactiveren zou nu o.m. een tunnel van zes kilometer moeten bevatten, die miljarden euro zou kunnen kosten en waarvoor Vlaanderen minstens de helft zou moeten neerleggen. Verder zou een nieuwe lijn een enkelspoor blijven en op die manier nooit kunnen concurreren tegen de moderne Nederlandse Betuwelijn vanuit Rotterdam, die tweesporig is.

   Weyts zou beter dat plan laten varen en eens een studie bestellen om te zien naar een alternatief. Dat is er, maar niemand schijnt er iets om te geven. Men kan de dag van vandaag Turnhout per spoor bereiken vanuit Antwerpen, maar die lijn loopt daar dood. Voor wie het niet gewend is en daar per trein arriveert, is het net alsof de wereld daar ophoudt. Turnhout is nog steeds een grensstad in de uithoek van oud Belgenland, alsof men nog nooit van de Europese Unie gehoord heeft. Dat is niet altijd zo geweest. Tot aan de Eerste Wereldoorlog was Turnhout per spoor verbonden met het Noord-Brabantse Tilburg, waar men een aansluiting had op de lijn Breda-Tilburg-Eindhoven-Venlo-Ruhrgebied, ook een IJzeren Rijn dus. Op de plaats waar die spoorlijn lag, bevindt zich nu een wandelpad. Theoretisch zou het best mogelijk zijn die lijn te reactiveren. Het zou maar een fractie kosten van wat men vraagt voor de lijn door dat Limburgse stiltegebied en zou er tegelijk voor zorgen dat Turnhout een doorgaand treinverkeer krijgt, wat stad en neringdoeners te goed zou komen, waardoor de stad ook zijn rode lantaarnplaats op de lijst der Vlaamse centrumsteden zou kunnen kwijt raken. Ik heb hierover al meer dan eens geschreven en het kan goed zijn dat het de dag van vandaag niet meer realiseerbaar is, maar er is – bij mijn weten – ook nooit een studie over gemaakt.