Brussel, een links verhaal

   Het blijft druk in de politiek en dat na de start van de komkommertijd. De laatste commotie is een rapport van de NAVO aan het eigen parlement, waarin – voor de allereerste keer zwart op wit – wordt toegegeven dat er op de Limburgse militaire vliegbasis van Kleine Brogel wel degelijk atoombommen liggen. Dat laatste weet iedereen misschien al veertig jaar, maar dat mocht daarvoor nooit bevestigd worden. Zo’n beetje het ‘geheim van Poesjenel’ uit de commedia dell’arte. Nu het dus geen officieel geheim meer is, eisen Groen en SP.a er een debat over en liefst van al willen die twee partijen die bommen bij ons weg. Dat terwijl ze nooit gebruikt zijn en het de bedoeling was en is ze ook nooit te gebruiken, maar ze alleen te gebruiken als afschrikkingsmiddel mochten de Ruski’s er nog eens aan denken hun verloren USSR-imperium weer wat uit te breiden. Julius Caesar zei het al vóór onze tijdsrekening: ‘Als ge vrede wilt, bereidt u dan voor op de oorlog’ (‘Se vis pacem, para bellum’). Die Caesar was dezelfde die ooit eens neerschreef (in ‘De bello Gallico’) dat ‘de Belgen de dappersten aller Galliërs waren ‘ (‘Omnium Gallorum Belgae fortissimi sunt’). Voor alle duidelijkheid: die ‘Belgen’ waren Kelten – geen Germanen - en geen voorvaderen van wat zich de dag van vandaag Belgen noemt.

   Enfin, onze groenen en roden hebben weer een stokpaardje gevonden om nog eens te kappen op de aankoop van de F35’s, waarbij een van de voorwaarden was dat die ook kernwapens moesten kunnen vervoeren. Men herinnert zich nog wel de discussie die er al eerder over was en waarbij uit linkse hoek gesteld werd dat onze huidige F16’s nog 60 jaar mee zouden kunnen. Militaire gevechtsvliegtuigen moeten echter tegenwoordig niet alleen kunnen vliegen, maar ook kunnen vechten, wat een ‘kleine’ nuance inhoudt. In het eerste geval dienen ze bij conflicten alleen nog als schietschijf voor de nieuwste generatie tegenstrevers

   Ondertussen lijkt men bij de PS aan de overkant van de taalgrens toch begrepen te hebben dat er met de MR zal moeten gepraat worden voor de vorming van een Waalse regering en met de N-VA voor een federale, al sluiten PS’ers Magnette en Close (Brussels burgemeester) nog steeds uit dat er kan gepraat worden over confederalisme. Dit land kan echter min of meer confederaal worden zonder dat men steeds dat woord dient te gebruiken. Het is feitelijk vrij simpel. Als men zich zou houden aan de akkoorden die gesloten zijn bij de zesde staatshervorming – ook door de PS - waarbij o.m. overeengekomen werd dat de transfers vanaf 2024 zouden beginnen uitdoven en volledig zouden verdwenen zijn in 2033, mag men m.i. gerust dat woord confederalisme even vergeten. Het probleem blijft echter dat, als de Franstaligen zeggen niet meer over confederalisme te willen praten, zij heimelijk bedoelen dat ze nooit de splitsing van de Sociale Zekerheid zullen aanvaarden, wat dan weer betekent dat ze de transfers weer ‘bespreekbaar’, zeg maar ‘verlengbaar’ willen maken. Zoals bijna bij elke staatshervorming is gebeurd, nemen PS en Co eerst de voordelen in ontvangst en proberen ze die daarna te betonneren, waarna ze met nieuwe veto’s afkomen. Hopelijk worden onze Vlaamse zgz ‘volksvertegenwoordigers’ eindelijk eens wat minder Lamme Goedzak en Leliaard en verplichten ze ook de tegenpartij(en) zich aan de gemaakte afspraken te houden.

---

   En dan nog dit:

         Volgens de Oeso is de Belgische werknemer nog altijd een van de productiefste ter wereld. In haar laatste rapport vertelt men er wel bij dat de voorsprong t.o.v. de buurlanden slinkt. Toch is die t.o.v. bv de Duitse werknemer nog altijd 6% en t.o.v. de Franse zelfs 9%. Probleem is wel weer dat er geen indeling komt volgens de regio’s. Alleen nieuwbakken federaal minister van Werk Beke zei erover dat de productiviteit nog altijd hoger ligt in Brussel en Vlaanderen dan in Wallonië, zonder er echter bij te zeggen hoeveel hoger. De Vlaamse media zelf bleven ter zake op de vlakte, maar als wij als Belgische werknemers mee op kop staan, dan zal dit helemaal wel het geval zijn als Vlaamse werknemers. Pers en politiek lijken bij ons soms schrik te hebben van hun eigen schaduw.

    Pieter De Crem blijft het politieke nieuws beheersen, zeker voor wat zijn eigen CD&V betreft. Nadat hij eerst als federaal staatssecretaris – een functie die voor hem een stap achteruit betekende - te kennen had gegeven de federale politiek te zullen verlaten en zich terug te trekken naar de gemeentelijke politiek in zijn eigen Aalter, veranderde hij een eerste keer van gedacht toen hij – na ‘Marrakech’ – plots weer federaal minister kon worden. Na 26 mei draaide hij de zaak weer om, maar zei hij misschien te zullen solliciteren naar het voorzitterschap van zijn gehavende CD&V, waar voorzitter Beke – ondertussen ook al federaal minister geworden na het vertrek van Kris Peeters naar Europa – te kennen had gegeven zijn ontslag als partijvoorzitter te zullen geven bij een congres ter zake in het najaar.

   N.a.v. een rondschrijven van de CD&V-jongeren afdeling van Oost-Vlaanderen, bevestigde De Crem, nog altijd ontslagnemend minister in de federale regering van lopende zaken, gisteren in een interview op VTM dat zijn partij niet zinnens is deel uit te zullen maken van een nieuwe federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen en zonder de N-VA. Dat is eindelijk nog eens een duidelijk standpunt van iemand uit een partij die altijd al bekend stond om haar wolligheid en besluitloosheid, wat ook door de eigen jongeren aan de kaak wordt gesteld. De vraag blijft wel, in hoever De Crem’s autoriteit zal reiken, nu hij zelf beslist heeft geen verlengstuk te zullen breien aan zijn deelname aan de federale politiek, tenzij dan als partijvoorzitter, wat de hele discussie wel een andere wending zou kunnen geven. Iets wat met bv Crevits of Geens niet het geval zou zijn.

   Als de partij De Crem zou volgen, zou dit betekenen dat er een nieuwe Vlaamse deelregering zou kunnen gevormd worden zonder te wachten op die van het federale niveau, wat in Vlaanderens voordeel zou spelen. Het zou meteen ook betekenen dat CD&V een meer rechtse koers zou gaan varen, los van de christelijke vakbond die de partij eerder nadelen dan voordelen heeft bezorgd. Vooral de oproep van dikke nek Leemans om voor ‘de anderen’ te stemmen, ligt De Crem en zijn medestanders terecht zwaar op de maag.

   Het lijkt nog een spannende komkommertijd te worden!

    Met alles heisa die we in Vlaanderen de laatste dagen hebben meegemaakt .v.m. de zaak Van Dijck, zou men het nog vergeten, maar er is ook nieuws bij onze zuiderburen.

   De ‘klaproos coalitie’ van PS en Ecolo – in het Frans ‘Coquelicot’*, rode bloem met groene stengel - vindt in Francofonië blijkbaar geen overlopers bij de andere partijen en is dan met de staart tussen te benen aan de MR gaan vragen toch maar een gesprek te beginnen. Dat moeten dan verhelderende gesprekken worden, waarbij e.e.a. van de progressieve droom zal moeten worden opgeborgen. De vraag is zelfs in hoever Ecolo straks zal willen blijven of nog mogen meedoen. Als MR en PS het op een gewestelijk akkoord zouden gooien heeft men, in principe, Ecolo niet nodig om in Wallonië aan een meerderheid te geraken. Zo’n beetje zoals Open VLD in 2014 in de Vlaamse deelregering, maar die eiste dat als voorwaarde om ook in de Zweedse coalitie te stappen (waar men ze wél nodig had). Als tegenprestatie onderschreef ze het reeds door N –VA en CD&V gemaakte regeerakkoord zonder er iets aan te veranderen en gaf zo die partijen carte blanche. Het programma interesseerde de liberalen ook toen niet, alleen de postjes. Carte blanche dus, zoals ik al in een vroegere blog stelde. Iets soortgelijks doet zich trouwens de dag van vandaag ook voor in Brussel, waar Open VLD wél en de MR niét in de nieuwe bestuurscoalitie zou komen te zitten. Gebuisde Raad van Europa voorzitter Reynders heeft daarop al gereclameerd.

   Mocht er een akkoord komen tussen PS en MR, misschien zelfs met ook Ecolo, dan zal dat er gegarandeerd minder links uit zien (iets waar de communisten op rekenen), maar dat betekent nog steeds niet dat Vlaamse partijen daaraan mee moeten doen, als ook die regering geen Vlaamse meerderheid zou hebben.

* Niet slecht gevonden. De uitspraak in het Frans doet ook denken aan het kraaien van de haan, het zinnebeeld van Wallonië.

   Zoals ik al vreesde in mijn blog van gisteren (‘dat er dit keer geen Dewael was die stokken in de stokken in de wielen zou steken, nog niet’) hebben de ‘democratische partijen’ Groen, SP.a en ‘Open’ VLD er niet alleen voor gezorgd dat Filip De Winter’s tijdelijk voorzitterschap na twee dagen afgelopen zal zijn, maar weigerden ze hem zelfs een officieel statement ter zake te laten maken. Van haatdragerij gesproken. We kunnen alleen maar hopen dat acties zoals deze, maar ook die met de oude Decroo (die zijn pensioen uitstelde om De Winter te beletten als ouderdomsdeken de nieuwe Vlaamse volksvertegenwoordiging te openen) en die met Dewael t.o.v. Van Langenhove in het federaal parlement, de ogen van genoeg Vlamingen zullen openen om nog te stemmen voor partijen die wel beweren democratisch te zijn, maar het laten afweten als ze dat eens kunnen bewijzen. Ondertussen zegt de advocaat van Van Dijck dat zijn cliënt geen enkele fout heeft gemaakt en dat hij het kan bewijzen. Mocht dat zo zijn, dan hoop ik, dat ze dat P-Magazine een proces voor eerroof aandoen.

   Dat er in de Franstalige pers enig leedvermaak zou zijn over de zaak Van Dijck, was te verwachten, maar ook misplaatst, Ze zouden er daar beter over zwijgen. In verhouding tot de schandalen die er in Wallonië geweest zijn met o.m. Publifin, waar hele groepen aanwezigheidsgeld kregen voor niet bestaande vergaderingen en in Brussel met Samusocial waar de directie een deel van het geld voor daklozen in de eigen zak stak, is het ‘schandaal’ van een misschien wat overdreven dienstverlening aan één persoon een lachertje.

   Tenslotte zijn Peppi en Kokki nog eens bij Keuninck Flup geweest om verslag uit te brengen van wat ze niet opgelost krijgen. Het lijkt allemaal meer op een bezigheidstherapie, want ik zie niet in wat die heren anders zouden weten dan wat in de media verschijnt. De kans is groot dat ze bij de volgende doortocht in Laken, eind dezer maand, de opdracht zullen teruggeven. Voor Van de Lala zal het de tweede keer zijn dat hij er niets van terecht brengt. De vorige keer was in 2010, toen dit land 541 dagen zonder regering zat en hij er na drie maanden de brui aan gaf.

   11 juli 2019 was een Vlaamse nationale feestdag om niet snel te vergeten. Het werd een echte anticlimax doordat kersvers Vlaams parlementsvoorzitter Kris Van Dijck, die de week ervoor al in het nieuws was gekomen toen hij met zijn auto tegen een geparkeerde aanhangwagen was gereden. Op zich geen probleem, ware het niet dat bij een politiecontrole achteraf bleek dat hij teveel alcohol in zijn bloed had. Van Dijck had zich daarvoor al uitgebreid verontschuldigd en deed dat nog eens bij het begin van zijn toespraak op het Brusselse stadhuis. Hij was daar beter weg gebleven en had zich kunnen laten vervangen door Betteke Homans, die op de vooravond in Kortrijk een duidelijke lans had gebroken voor het confederalisme. Niet dus en toen, tijdens de speech van Van Dijck, kreeg iedereen die zijn smartphone bij zich had, een verhaaltje te zien van P-Magazine dat dezelfde Van Dijck zich ook schuldig zou gemaakt hebben aan fraude en nog wel ten voordele van een escortdame. Het verhaaltje was al drie jaar oud en deed denken aan de zaak Strache, de Oostenrijkse vice-premier die moest aftreden na een filmpje dat ook al enkele jaren oud was. VTM heeft dat ook geprobeerd met Bart De Wever op de vooravond van de verkiezingen van 26 mei, met een filmpje dat drie jaar oud was en waarin hij aankondigde razzia’s te zullen organiseren tegen illegalen. Dat haalde wel niets uit – bij VTM zijn ze daarin niet sluw genoeg - maar geeft wel aan dat alles tegenwoordig kan worden opgespoord en er genoeg journalisten rondlopen die denken daar munt uit te kunnen slaan. Ze houden bezwarende gegevens over iemand achter en geven die pas vrij op een moment dat dit effect heeft.

   Bij Kris Van Dijck was het echter al de tweede misstap binnen de week en de druppel die de emmer deed overlopen. Hij heeft wijselijk zijn ontslag gegeven, is nog steeds niet afgeschreven, maar het zal moeilijk worden voor N-VA’s eerste burgemeester in Vlaanderen (hij is in Dessel aan zijn vierde termijn begonnen).

   Van Dijck wordt tijdelijk als Vlaams Kamervoorzitter vervangen door zijn vice, niemand minder dan Filip De Winter, die voor vandaag het buro al heeft samengeroepen. Hier geen Dewael die stokken in de wielen steekt, nog niet…

---

   En dan nog dit. Uitgerekend op Vlaanderens feestdag wint een Vlaming, de Limburger Dylan Teuns, de eerste zware bergrit in de Ronde van Frankrijk. Zowel op de rode VRT als op de blauwe VTM was het, ondanks de Vlaamse feestdag, al Belgen en België wat de klok sloeg. Van de 21 Belgen die er aan meedoen, is er één Waal: de Belgisch-Luxemburgse Maxime Monfort, die – het moet gezegd – behoorlijk Nederlands spreekt. Alle andere zijn Vlamingen, maar als die goed presteren worden het voor onze media allemaal Belgen. Hetzelfde doet zich tijdens de winterperiode voor bij de cyclocross waar ook zo goed als geen Waal aan mee doet en de Vlamingen meestal Belgen worden.

    Het is weer zover: elf juli, de Vlaamse feestdag. Nog steeds alleen maar een feestdag voor de ambtenaren en enkele andere bevoorrechte categorieën. Als er dit jaar iets speciaals aan is, dan is het omdat men, na de verkiezingen van 26 mei, hopelijk geen nieuwe federale regering zal gevormd krijgen. Men zou een Vlaamse kunnen vormen, maar dat gebeurt wijselijk nog niet. Om te beginnen kan die ontslagnemende Vlaamse regering rustig verder werken, indien nodig. Ze heeft een meerderheid in het Vlaamse parlement. De Waalse kan dat niet, de federale nog minder (die sukkelt voort met de voorlopige twaalfden) en of het in Brussel al dan niet zal lukken, laat Vlaanderen koud.

   Men kan in Vlaanderen geen deelregering vormen zonder de nationalisten en door ermee te talmen willen die van de traditionele Vlaamse partijen de garantie dat deze niet in een federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen zouden stappen. Dat geldt in de eerste plaats voor de Open VLD, dé postjespartij bij uitstek en die voor Vlaanderen nog altijd de PVV blijkt te zijn, maar ook voor de andere twee.

   Als in Wallonië communisten en ‘humanisten’ blijven weigeren mee te doen en men erbuiten geen overlopers vindt die het links progressieve front willen steunen, zal er iets nieuws uit de bus moeten komen. Dat kan, als de deelregeringen rechtstreeks met elkaar gaan onderhandelen en de facto tot een soort confederalisme zouden komen. Dat zal zijn tijd vragen, maar er is nu een straaltje hoop, al moeten we daarvoor desnoods het eigen Belgisch wereldrecord van 451 dagen zonder federale regering kloppen. Het wordt in geen geval business as usual en dat geeft toch enig perspectief.

   In mijn blog van 6 dezer (‘Waals mirakel op komst!’) had ik het al over het plan van PS en Ecolo om tegen 2030 in Wallonië een volledige tewerkstelling te hebben (nu is dat nog 63% t.o.v. 75% in Vlaanderen). Daar gaat het niet mee ophouden: tegen 2050 willen beide partijen er ook voor zorgen dat Wallonië voor 100% op hernieuwbare energie zal draaien. Sinterklaas is er niks tegen.

   Bovenvernoemde beloften plus een transitie op gebied van kennis (onderwijs), ecologie (klimaat) en economie maken deel uit van een geheel van documenten die de twee partijen gestuurd hebben naar de parlementsleden van alle francofone partijen. Om hun plannen te kunnen verwezenlijken moet er nl eerst een meerderheid gevormd worden en die is er (nog) niet. CdH en de communisten hebben immers al afgehaakt en met de francofone liberalen wordt er voorlopig niet eens gepraat. Die hebben trouwens al laten weten geen carte blanche te zullen geven zonder nieuwe voorafgaande besprekingen. Of ze dat echt menen, is nog de vraag, want de Vlaamse liberalen hebben dat in 2014 wél gedaan, toen ze alleen akkoord waren mee te doen in de Zweedse coalitie als ze ook mee konden doen in de Vlaamse regering en dit zonder voorwaarden. Het zou mij helemaal niet verwonderen mocht Open VLD ook straks deelnemen aan een door de PS gedomineerde federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen. Hopelijk hebben de Waalse blauwen wat meer ruggengraat.

   Ondertussen proberen PS en Ecolo Waalse verkozenen van de andere partijen warm te maken voor hun regionale, zgz progressieve plannen en los te weken uit de partijen waarvoor ze verkozen zijn. Ze hebben er minimum drie nodig voor de Waalse deelregering en vier voor de overbodige regering van de Franse Gemeenschap (die zij de ‘Fédération Wallonie-Bruxelles’ noemen, een term die ongrondwettelijk is). M.a.w. ze zijn er echt niet beschaamd voor om regeren met overlopers…

---

   En dan nog dit:

België krijgt van het Europees Hof van Justitie een boete van zo’n 5.000 euro per dag, omdat het Brusselse Gewest een deel van de nieuwe regels van de breedband (een snellere verbinding met Internet of netwerken) weigert toe te passen, iets wat Vlaanderen en Wallonië al wel gedaan hebben. Nu zou het niet meer dan logisch zijn dat België die boete doorstuurt naar Brussel, die hier de enige schuldige is. In de plaats daarvan is men nog maar eens begonnen met het klassieke Belgische spelletje zwarte pieten…

     Persoonlijk schrik ik van geen enkele gerechtelijke uitspraak meer in dit land. Denk maar aan de veroordeling van de Vlaams Blok vzw’s, een zaak waar Verhofstadt van de ene rechtbank naar de andere mee leurde, tot hij er in zijn Gent een vond die bereid was het vuile werkje op te knappen.

   Regelmatig leest men van mensen die voor een zoveelste keer veroordeeld zijn en toch nog steeds vrij rondlopen. Erger zelfs, zoals pas nog die moord op Julie Van Espen, die gepleegd werd door iemand die op dat ogenblik in de gevangenis had moeten zitten voor een eerdere veroordeling voor verkrachting. Het volstond om in beroep te gaan om weer frisch und frölich vrij rond te lopen.

   Zopas was er nog die aan de drugs verslaagde dronkenman, die zijn 23^ste veroordeling opliep, telkens een levenslang rijverbod en nu, voor de allereerste keer, een korte gevangenisstraf erbij kreeg. Een straf die na zoveel vonnissen weinig of geen effect meer zal hebben op een dergelijk gestoord mens. Die celstraf, al dan niet voorwaardelijk, had hij al de eerste keer of toch zeker de tweede keer moeten krijgen. Men mag nog van geluk spreken dat een dergelijk individu nog niemand had doodgereden, iets wat elders al wel is gebeurd.

   Hetzelfde geldt voor mensen die voor de rechtbank moeten verschijnen, maar niet komen opdagen. Ze worden dan bij verstek veroordeeld en – als men ze te pakken krijgt, want dikwijls gaat het om buitenlanders – dan moet heel dat proces opnieuw worden overgedaan en zelfs daar houdt het niet bij op, want de beschuldigde heeft de kans om zelfs daarna nog in beroep te gaan, waardoor alles waarschijnlijk nóg eens moet worden overgedaan.

   Wie gelooft zo’n gerecht nog?

---

   En dan nog dit:

   I.v.m. mijn blog van gisteren over de klimaateisen die het aan- en verkopen van woningen voor een particulier een stuk ingewikkelder en duurder maken, moet men de schuld niet geven aan de makelaars, die er inderdaad van profiteren, maar aan de overheden die die eisen maar blijven ophopen. Het is juist dat de makelaars daar kaas in zien, maar dat kan men hen niet kwalijk nemen. Het is hun job. Als particulieren het bos tenslotte niet meer zien van de bomen, zal iemand hen moeten helpen. Voor niets gaat alleen de zon op.

    Ik haak even in op de reactie van onze vriend Walter i.v.m. de absurde schattingen van de SERV n.a.v de zgz klimaateisen, waarover sprake in mijn blog van gisteren. Hij heeft daarin meer dan gelijk en dat heeft niet alleen te maken met het soort natte vingerpolitiek van allerlei overheidsinstanties.

   Wie de dag van vandaag in Vlaanderen een huis of appartement wil verkopen, kan dat normaal gesproken niet meer zelf geregeld krijgen o.w.v. alle mogelijke beperkingen, attesten en regeltjes die er aan de lopende band bijkomen. Men zal verplicht worden e.o.a. makelaar in te schakelen en ook dat zal geld kosten.

   Eind juni was er in onze media nogal wat heisa over de Vlaamse Bouwmeester, die stelde dat nog langer vrijstaand bouwen crimineel zou zijn. De man predikt de verdichting, wat erop neer komt dat hij de mensen straks allemaal in de steden wil hebben en het platteland ontvolkt zou worden. E.e.a. kader in de zgz nieuwe mobiscore, die men op termijn ook zou kunnen aanwenden om extra belastingen te heffen op wie nog begint aan zijn huisje met een tuintje of wie niet in een dorps- of stadscentrum wil wonen.

   Door de oplopende kosten om nog een huis te bouwen omdat men met allerlei nieuwe klimaatregels op gebied van verwarming, verluchting en isolatie e.d. rekening zal moeten houden, zal de kostprijs gegarandeerd oplopen en voor velen onbetaalbaar worden. Dat mag echter niet leiden tot een soort extra belasting via de mobiscore voor wie straks nog op het platteland wil wonen. Wie voor hetzelfde geld op de boerenbuiten nog een huis wil bouwen waar dat toegelaten is, moet dat blijven kunnen doen. Het zal er waarschijnlijk automatisch toe leiden dat men kleiner zal bouwen en praktischer, alleen al omdat men op die manier de woning efficiënter zal kunnen verwarmen, isoleren en onderhouden. Dit moet echter een vrije keuze blijven van de bouwheer en niet van de overheid of van het dictaat van e.o.a. bouwmeester.

   België blijft een absurd land. Zo werkten er hier vorig jaar 229.000 buitenlanders, een nieuw record en het gaat alleen om mensen die hier officieel werken, ttz gedetacheerd zijn of voor bepaalde opdrachten gevraagd zijn. Dat terwijl er in datzelfde jaar bijna een, half miljoen zgz ‘werkzoekende’ werkloze Belgen waren. Nu is het zo dat bepaalde bedrijven zekere vacatures niet ingevuld krijgen omdat ze e.o.a. specialisatie vragen, maar dat kunnen er nooit zoveel geweest zijn. We kennen allemaal de verhalen in streken zoals in het Waalse Henegouwen, waar in één familie soms door drie generaties niet (officieel) gewerkt wordt, maar men wel de nodige steun trekt. Ook blijken er trouwens heel wat jobs te zijn die Belgen niet meer willen doen.

---

   Een tweede absurditeit is het verhaal van de Sociaal Economische Raad voor Vlaanderen (SERV), die zegt dat de nieuwe Vlaamse regering rekening zal moeten houden met klimaatkosten voor de volgende jaren, die 3 tot 12 miljard euro extra zullen bedragen. Wat een vergelijking, als die instelling een marge houdt van 6 miljard die er al dan niet bij zou komen. Het gros van die kosten zou komen van het aanpassen aan de moderne klimaateisen van sociale woningen, scholen e.d. Rekening houdend met het nu reeds bestaande tekort aan personeel in de bouwsector, zullen we dus straks nóg meer buitenlanders nodig hebben.

---

   Tenslotte is er het jongste rapport van het VN-klimaatpanel (IPCC), dat stelt dat een massale herbebossing van onze aarde (men spreekt van één miljard bomen) voldoende zou zijn om de klimaatopwarming onder de twee graden te houden.

   Zo’n massale herbebossing zou de goedkoopste oplossing zijn om het CO2-gehalte onder controle te houden. Bomen leven nl van koolstofdioxide. Ze maken er zuurstof van en slaan de CO2 op in stam, wortels en grond.

   De huidige en geplande alternatieven zijn hoogtechnologische methodes die een veelvoud zullen kosten van een herbebossing en helemaal niet garanderen rendabel te zullen zijn.

   Hallo, Anuna?

   Evenals in Vlaanderen, wordt in Wallonië gewerkt aan een basisakkoord om een gewestregering te vormen. Dat gebeurt voorlopig in overleg tussen de PS en Ecolo. CdH en PTB (onze PvdA) hebben afgehaakt en met MR wil men (voorlopig?) niet eens praten.

   Het plan waar PS en Ecolo mee bezig zijn, zou als basis een volledige tewerkstelling in Wallonië nastreven tegen 2030. Als men bedenkt dat de tewerkstellingsgraad er nu 63% is (t.o.v. 75% in Vlaanderen en nog meer in Duitsland en Nederland), kan men eerder spreken van een utopie. Hoe men dat gaat doen, is voorlopig nog niet bekend, maar als men er van uit gaat dat de PS in haar verkiezingscampagne sprak van o.m. een vierdaagse werkweek zonder loonverlies en gratis openbaar vervoer voor senioren en jongeren, dan ziet het er naar uit dat men tegen 2030 in Wallonië eerder zal gaan naar een volledige werkloosheid dan naar een volledige tewerkstelling. Vergeten we niet dat, volgens het akkoord van de zesde staatshervorming, vanaf 2024 de transfers van noord naar zuid zouden worden afgebouwd en in 2033 tot het verleden behoren. Ondertussen willen Di Pippo en Co daarover opnieuw ‘praten’…

   Voor zover het in Wallonië al tot een regeerakkoord zal komen, lijkt het er eerder een van de stilstand, om niet te zeggen achteruitgang. In tegenstelling tot Vlaanderen heeft men er momenteel geen regering met een meerderheid. Stel dat men straks de MR erbij zou betrekken, dan is de kans vrijwel onbestaande dat die zo maar een voorgekauwd links regeerakkoord gaat aanvaarden, vooropgesteld dat Ecolo überhaupt met de MR samen zou willen regeren.

   Kortom, ze zijn er daar nog niet, ten zuiden van de taalgrens. Misschien nog eens een nieuw zgz Marshallplan, al zullen het eerder nieuwe belastingen worden of een herverdeling van de subsidies, zoals vroeger al gebeurde. Wallonië dreigt dan ook meer dan ooit een nieuwe DDR te worden. Hoe raken we er ooit vanaf?

   Voor wie hem nog niet zou kennen: Mark Elchardus is professor sociologie aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB) en werd wel eens beschouwd als de ideoloog van de SP.a. Zo’n beetje zoals Flup Moustache dat vroeger was voor de PS. In een recent opiniestuk in Knack schrijft Elchardus dat Brussel Frans spreekt, stemt zoals Wallonië en dan ook bij dat gewest hoort. Dat is een beetje kort door de bocht. Frans mag dan nog steeds de lingua franca zijn in Brussel, het is niet meer de taal die de meerderheid van de bevolking er thuis spreekt. En van Brussel dan maar meteen een Waalse stad maken is ver erover.

   Het is bedrieglijk en ik heb er al eens meer over geschreven, maar de zgz ‘Communauté Wallonie-Bruxelles is een naam die men enkele jaren geleden heeft uitgevonden en die in feite verwijst naar de Franse Gemeenschap in dit land. Het is echter een onwettige benaming die niet in de Belgische Grondwet vast ligt. Brussel kan op zichzelf niet bestaan. De laatste staatshervorming kwam er, omdat de stad nog maar eens geld tekort had en niet Wallonië, maar Vlaanderen daarvoor weer eens mocht bijspringen. Wallonië kan zichzelf niet eens onderhouden, laat staan een stad als Brussel.

   Er zijn voorbeelden genoeg om erop te wijzen dat Brussel boven zijn stand leeft, met o.m. haar negentien baronieën en haar zes politiezones, terwijl het tegelijk stad én gewest is. Verder maakt men al jaren mee dat zelfs Brusselse Vlamingen er amper nog in slagen een vrije schoolkeuze te maken voor hun kinderen. Die scholen staan nl ook op het verlanglijstje van de Brusselse niet-Vlamingen en barsten uit hun voegen. Wij, Vlamingen, klagen nogal over ons onderwijs, maar het is nog altijd stukken beter dan het Franstalig onderwijs, zeker in Brussel. Een bewijs daarvan kregen we zopas nog in Vorst, waar men een Franstalige basisschool sluit o.w.v. te weinig kinderen…

   Die Elchardus is een zoveelste Vlaamse nestvervuiler, die als geleerde, maar niet slimme universiteitsprofessor beter zijn mond zou houden over communautaire kwesties. En dan maar verwonderd zijn dat de socio’s in Vlaanderen een wegkwijnende groep aan het worden zijn.

----

   En dan nog dit. Zoals enkele lezers reeds meldden bij mijn vorige blog, heb ik ook gezien en gehoord hoe Katleen Van Brempt (‘die ‘geit’ uit Antwerpen’, zoals onze Jean ze typeerde), zich neerbuigend uitliet over de mogelijke opvolgster van Jean-Claude Juncker, nl Ursula von der Leyen, tot nu toe al een paar legislaturen minister van Defensie in Duitsland. ‘Ze had er nog nooit van gehoord’, zei Schuddekopke. Wie zou er buiten Antwerpen ooit van Katleen Van Brempt gehoord hebben, alhoewel die al 14 jaar royaal haar zakken vult bij de E.U.?

   Er is in het politieke nieuws van de laatste week nogal wat heisa geweest over het feit dat De Wever in de gesprekken over de vorming van een nieuwe Vlaamse regering de pauzeknop heeft ingedrukt en dat er dus de eerste weken op dat gebied niet veel meer zal gebeuren. Een van de redenen zou zijn dat hij er even tussenuit trekt voor het bijwonen van een congres over drugsbestrijding die plaats vindt in Colombia. Als burgemeester van Antwerpen, met een haven die meer dan zijn deel krijgt in de drugstrafiek, is hij daar wel op zijn plaats. Maar dat is niet de kern van de zaak.

   Het belangrijkste wat er nu hier op het spel staat is, dat men op federaal vlak zou kunnen komen tot een overwegend linkse regering zonder meerderheid in Vlaanderen. Dat kan alleen als zowat alle francofone partijen er aan zouden meedoen, plus enkele Vlaamse die momenteel ook in aanmerking komen voor de Vlaamse deelregering. Dat zou voor Vlaanderen een zeer slechte zaak zijn, ongeacht hoe men tegen De Wever en zijn N-VA aankijkt. Het is dan ook wenselijk dat er geen nieuwe Vlaamse deelregering komt zolang er geen nieuwe federale is. Voor Vlaanderen is dat geen ramp, want de huidige Vlaamse ploeg heeft een meerderheid in het eigen parlement en kan – als enige regering na 26 mei - feitelijk normaal functioneren. Ze kan zelfs als regering van lopende zaken een nieuwe begroting opstellen, iets waartoe de huidige ontslagnemende federale regering van lopende zaken niet in staat is.

   Op federaal vlak mag onze nationale Charel dan wel vertrekken naar Europa (hij wordt dan onze Euro Charel), maar dat is pas vanaf 1 december en wat er overblijft van zijn ontslagnemende Zweedse coalitie moet tegen einde oktober bij Europa – dus nog vóór hij vertrekt - wel haar nieuwe begroting (met momenteel een miljardengat) indienen. Het zou een blamage zijn, mocht de nieuwe president van Europa er niet in zou slagen in eigen land orde op zaken te stellen…

    Patrick Dewael mag dan in de Waalse media ‘de redder des vaderlands’ genoemd worden, hij zal hoogstens de redder van de voorlopige minderheidsregering van lopende zaken worden. België wordt stilaan een hopeloos geval. Het staat momenteel op plaats 52 van de Wereldbank index over de aantrekkelijkheid van ondernemingsinvesteringen en 21^ste op de lijst i.v.m. concurrentiekracht van de World Economic Forum. Slechts twee op de drie arbeidsgeschikte personen is hier aan het werk. Op de lijst voor wat de overheid zijn burgers teruggeeft van hun belastingen staan wij op de 15^de plaats in Europa. De hier aangehaalde cijfers zijn weer wel voor heel België, niet apart voor de regio^s die een ander beeld zouden weergeven. Hét probleem blijft dat dit land in werkelijkheid twee staten zijn, waarbij Vlaanderen er op bijna alle gebied beter voor staat dan België, maar dat voordeel ziet verdampen doordat het gekoppeld blijft aan het armlastige, maar politiek overroepen Wallonië en daar niets voor terug krijgt..

   Hoe men het ook draait of keert, ooit zal dit land gesplitst worden. Vlaanderen en Wallonië groeien steeds verder uit elkaar. Die evolutie blijft aanhouden en is niet tegen te houden. Een onafhankelijk Vlaanderen is geen fata morgana meer, zoals ‘Brouckie’ het recentelijk nog probeerde voor te stellen. Wij hebben bijna alles wat een natiestaat hebben moet: een eigen grondgebied met vastgelegde grenzen, een gemeenschappelijke taal, een vlag, een volkslied, een eigen regering, een eigen parlement. We beschikken over een handvol zeehavens aan de drukst bevaren zee ter wereld en een luchthaven die wereldwijd bekend is. Waar wachten de traditionele ‘Vlaamse’ partijen nog op?

   Wat dan met Wallonië? Dat is niet ons maar hun probleem. De ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’ bestaat zelfs grondwettelijk niet eens en is niet in staat zichzelf te onderhouden, maar heeft wel de pretentie dit land te leiden, desnoods met een minderheid in Vlaanderen, dat blij zou moeten zijn de kosten te mogen blijven dragen. Als er geen andere volwaardige oplossing komt, dan moeten we desnoods nog maar eens regionaal gaan stemmen, met het afschaffen van het cordon sanitair en het voortbestaan van dit België als inzet. Dan zullen het de kiezers zijn en niet langer de politieke partijen die al dan niet zullen beslissen.

----

   In de marge van bovenstaande, nog dit.

   Een Vlaamse herverkiezing kan niet vergeleken worden met degene die Theresa May uitschreef. May had toen met haar partij nl al de volstrekte meerderheid in het Britse Lagerhuis en hoefde geen nieuwe verkiezingen uit te schrijven. Onnodig en overmoedig speelde zij in die verkiezing haar meerderheid kwijt. In Vlaanderen hebben de nationalisten die meerderheid (nog) niet en kunnen die dan ook niet verliezen.

    Voor Peppi Reynders en Kokki Vande Lala is het dan toch geen afstel geworden, wel een derde uitstel tot einde juli. Dat afstel zou er waarschijnlijk wel gekomen zijn, mocht Reynders benoemd zijn geweest zijn tot nieuwe voorzitter van de Raad van Europa. In dat geval kon het informateurschap hem gestolen geworden zijn en men kan hem daarin zelfs niet helemaal ongelijk geven. De Belgische politiek wordt steeds ingewikkelder en weinigen zien daarin nog het bos door de bomen. Met het derde uitstel zitten we al een eind in de grote vakantie en kan het goed zijn dat het informateursduo zal moeten ‘overzomeren’ zonder veel hoop op succes.

   Ondertussen wordt het hoe langer hoe duidelijker dat zelfs het vormen van de Vlaamse gewestregering een kwestie van lange adem kan worden, omdat ook Bart De Wever wil afwachten wat het wordt op federaal niveau. Komt daar nog bij dat hij, als burgemeester van Antwerpen, is uitgenodigd op een congres i.v.m. de drugstrafiek, die ook via de Antwerpse haven in de koekenstad welig tiert. Op 14 juli is hij terug en dan zullen er toch knopen moeten worden doorgehakt. Als de traditionele partijen blijven weigeren samen te werken met het Vlaams Belang, dan zou ik ze afdreigen door een Vlaamsnationale minderheidsregering te vormen en – als men die zou boycotten – nieuwe Vlaamse verkiezingen uit te schrijven en de kiezer zelf eens te laten beslissen over het cordon sanitair? Met de precedenten van de herverkiezingen in Bilzen en … Istanbul voor ogen, zou de schrik er wel eens dik in kunnen zitten bij Markske, Gwendolientje,‘den John’en de ‘Calvonisten’.

   Het wordt uitkijken of er deze week iets zal bewegen i.v.m. de vorming van de nieuwe regeringen. Om te beginnen of het duo Reynders-Vande Lanotte er mee verder zal gaan of de informatieopdracht aan Flup zal teruggeven. Verder is er feitelijk maar één zittende regering – de Vlaamse – die de meerderheid zou kunnen behouden. Het lijkt er steeds meer op dat men de kat uit de boom blijft kijken, omdat niemand een pasklare oplossing heeft voor het gat in de begroting en de staatsschuld, twee punten waarop geen enkele partij kan scoren, maar die wel zullen moeten worden aangepakt.

   Hét probleem met die Belgische schulden is, dat die vanzelf blijven stijgen, ook als men niets zou doen. Dat komt door ons sociaal systeem, de automatische index (die nergens anders nog bestaat) en de vergrijzing die hand over hand toeneemt en waarvoor het opzij gezette spaarpotje van Dehaene door Verhofstadt en hoger vernoemde Vande Lanotte werd opgesoupeerd. Zelfs als straks het huidig gat in de begroting zou gedicht kunnen worden, heeft men daarna opnieuw een gat. Het is en blijft dus een structureel probleem.

   E.e.a. maakt dat dit land terecht dreigt te komen in een Japanse situatie. Ook dat land kent al enkele decennia een vergrijzing: steeds meer gepensioneerden, niet genoeg geboortes, minder productiviteit, mensen die steeds minder lenen en consumeren, maar wel steeds meer sparen. De bedragen op de Belgische spaarboekjes zijn de laatste 10 jaar verdubbeld, maar door het feit dat de inflatie hoger lag dan de rente, zijn al die spaarders erop achteruit gegaan en hebben ze in die periode 6 tot 7 miljard euro verloren. Men staat er niet meer bij stil, maar inflatie betekent nog altijd geldontwaarding. De lage rente is voor wie spaart dan ook een verdoken vermogensbelasting, de natte droom van links.

   Of de nieuwe regeringen daaraan iets gaan doen, laat staan voor een oplossing zorgen, is meer dan twijfelachtig. Voeg daar nog bij dat men bij bijna elke nieuwe maatregel ook rekening zal moeten houden met de klimaatafspraken, die het allemaal zeker niet gemakkelijker zullen maken. Er zijn ooit leukere politieke tijden geweest.

   Patrick Dewael wordt Kamervoorzitter, ‘Betteke’ Homans, ondanks hartproblemen (wie zei daar weer dat ze geen hart had?) zowaar minister-president van Vlaanderen en Wouter Beke federaal minister van Werk en Economie. Allemaal tijdelijk in ontslag nemende regeringen in lopende zaken. Ons politiek bestel lijkt stilaan zo’n beetje op een kringloopwinkel. Bij de benoeming van Dewael kan men zich wel ernstige vragen stellen. De ex van allerlei politieke postjes (Kamervoorzitter, Vlaams minister-president, diverse ministerposten, fractieleider, partijvoorzitter en dan vergeet ik er misschien nog enkele) kreeg alle stemmen uit Wallonië én Vlaanderen, met uitzondering van die van de Vlaamsnationalisten van de N-VA en het VB. Hopelijk is dit geen teken aan de wand voor een nieuwe federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen. Het zou het ultieme verraad zijn van de traditionele Vlaamse partijen, die dat later dubbel en dik zouden kunnen bekopen.

   Wat trouwens Beke betreft, die wordt niet alleen federaal minister, maar blijft ook burgemeester, partijvoorzitter en onderhandelaar bij de besprekingen over de vorming van twee nieuwe regeringen. E.e.a. betekent dat hij zowel lid wordt van de wetgevende als van de uitvoerende macht, hetgeen eigenlijk niet kan, maar in dit geval gedoogd wordt omdat het gaat om een regering in lopende zaken.

   Peeters’ titel van vice-premier gaat naar Koen Geens, die als supertsjeef dan toch het boegbeeld van CD&V zal worden. Echt the right man on the right place in die partij, want dé specialist van het ‘ja, maar’ en ‘enerzijds, anderzijds’ en wollige uitleg. Of dat de partij veel vooruit zal helpen, is maar de vraag.

---

   In de marge van bovenstaande, nog dit. In mijn blog van 27 dezer schreef ik nog dat Kris Peeters als Europees lijsttrekker voor CD&V op 26 mei wel 250.000 stemmen behaalde, maar dat dat slechts een kwart was van wat ooit zijn partij- en streekgenoot Leo Tindemans kreeg. Ook bij de vorige stembusgang voor Europa haalde de CD&V-lijsttrekker een dikke 200.000 stemmen meer dan Peeters nu. De uitleg van Peeters dat een volkspartij niet per definitie een grote partij hoeft te zijn, is maar een doekje voor het bloeden.

   Bij Actiris, de Brusselse tegenhanger van onze VDAB, zijn ze bevallen van een lumineus idee. Ze willen daar opleidingen voor knelpuntberoepen opstarten voor mensen zonder papieren! Dus voor mensen die illegaal in dit land verblijven, zonder wettige verblijfsvergunning. Gelukkig zijn de reacties van hogerhand eensluidend negatief. Waar zijn we met ons begrip van rechtstaat, als men met zoiets zou beginnen? Er was zelfs e.o.a. kiekenfretter die vertelde dat – volgens hem – men de regels beter zou omdraaien: die mensen eerst opleiden en als ze slagen ze automatisch de Belgische nationaliteit geven! Wat de achtergrond van die mensen is, of ze eventueel al dan niet een strafblad hebben e.d. lijkt daar in Brussel niet meer belangrijk.

   E.e.a. zal misschien duidelijker worden, als men weet dat de voorzitter van het beheerscomité van dat Actiris niemand minder is dan fantast Bert Anciaux. ‘Bert den bleiter’, zoals hij bekend stond in zijn dagen bij de Volksunie, die hij later via een paar eigen politieke verzinsels (zoals I.D. 21) inruilde voor de SP.a.

   Begin dit jaar stond Bertje nog heel genereus zijn plaats van SP.a-lijsttrekker bij de Brusselse lijst voor het Vlaamse parlement af aan een zekere Hannelore Goemans, zogezegd om ‘een jongere kansen te geven’. Wat blijkt nu: Bertje wordt opnieuw gecoöpteerd senator voor de SP.a, Hij zou uit negen kandidaten als de beste keuze overgebleven zijn en krijgt een halve parlementaire wedde van 2.600 euro per maand plus de gebruikelijke vergoedingen; o.a. als fractievoorzitter en als voorzitter van de pensioenkas voor senaatoren. En zelfs daar houdt het niet bij op. Hij geeft nog les aan de UGent en aan de Erasmushogeschool in Brussel; is voorzitter van de koepel van Nederlandstalige hogescholen en universiteiten in Brussel (BRIK) en gedelegeerd bestuurder van het woonzorgcentrum ‘De Overbron’. En als alles een beetje meezit, krijgt hij over 5 jaar een riant parlementair pensioen (uiteraard na zijn uittredingsvergoeding te hebben geïncasseerd).

   Het leven kan hard zijn

---

   I.v.m. Bert Anciaux nog deze ‘petite histoire’. Hier bij ons in Kasterlee had Bert een soort fanclub die voor hem bij verkiezingen ook plakploeg speelde. Sinds hij besliste niet meer op te komen, zijn zijn Kastelse volgelingen niet gaan plakken voor Bert’s opvolgster, maar voor de PvdA!