'She's back!'

   In De Tijd van dit weekeinde verscheen er een eerste artikel van journalist/editorialist Bart Haeck, die zich afvraagt hoe het kan dat een rijk land als België de diepste begrotingsput van de hele eurozone heeft. Een verhaal van twee bladzijden dat ik even bondig tracht weer te geven.

-        De rentemeevallers zijn opgesoupeerd. Dat begon met het duo Verhofstadt/Vande Lala en is alleen maar erger geworden.

-        De tegenvallers zijn niet voorbereid. Met de vergrijzing en Defensie, waarvan men wist dat ze geld zouden kosten, werd geen rekening gehouden.

-        Het crisisbeleid loopt door. België plooit niet terug na crisissen.

-        De staatstructuur is veel te duur door de breuklijnen tussen Vlamingen en Walen, tussen vakbonden en werkgevers, tussen katholieken en vrijzinnigen

-        We verwachten te veel van de Staat, waardoor de werking van de overheid steeds duurder wordt.

-        De belastinginkomsten dalen doordat de baten afnemen .

-        Er zijn te weinig mensen aan de slag.

   Kortom, er staan zo veel kranen open dat er een hele reeks maatregelen nodig is om het probleem op te lossen. En niemand zal tevreden zijn .

   Vrijdag 26 juni was ook voor Kasterlee de warmste dag ooit. In de 50 jaar dat we er in ons eigen huis wonen, was het de eerste keer dat ik ’s nachts in de kelder ging slapen, in mijn  auto, waar het 8° frisser was dan op het gelijkvloers en dit niettegenstaande alle dubbel glas, slagvensters en vliegenramen die ik overdag aanpas naargelang de stand van de zon en ’s nachts allemaal open laat staan.

   Wij lieten ons huis in 1975 bouwen door een plaatselijke kleine aannemer en kozen er toen reeds voor het gelijkvloers elektrisch te verwarmen omdat het plaatsen zo goedkoper uitkwam: drie accumulatiekachels, voor living, keuken en badkamer en een rechtstreekse verwarming voor hall en slaapkamers. Het huis was volledig onderkelderd, met wasplaats, garage, werkplaats en (nu lege) wijnkelder en daar was geen verwarming nodig. Het werd geïsoleerd volgens de toen geldende normen, met glaswol in de spouwmuren en op de vloer van de kruipzolder, isomo in de chappe, overal dubbele beglazing én slagvensters. Dat heeft 50 jaar gewerkt en zolang ik nog nachttarief krijg, zal dat zo nog even blijven. We zullen maar duimen,

--

   In de nacht van zaterdag op zondag kregen we dan toch het te verwachten onweer, dat zo’n half uur duurde. Alles bleef onder controle, inbegrepen het dompelpompje van de kelder.

Oef!

   Geef hen een bloem en wat gras dat nog groen is.

   Geef hen een boom en het zicht op de zee.

   Vergeet voor een keer hoeveel geld een miljoen is.

   De wereld moet nog een eeuwigheid mee.

( Vrij naar Louis Neefs)

      Dat Vlaanderen met 60% van  de Belgische bevolking ondervertegenwoordigd is in de magistratuur, is een publiek geheim. Iedereen weet dat er bv federaal evenveel Franstalige ministers zijn als Nederlandstaligen, wat betekent dat de Franstaligen oververtegenwoordigd zijn. Dat heet democratie in een land dat nooit meer zou uitgevonden worden.

   Wat minder geweten is, is dat het nóg erger gesteld is met de Belgische magistratuur in het buitenland. Het strafste is nog binnen de vertegenwoordiging in de zgn ‘BRICS-landen’*. Daarin is er een verhouding van 71% Franstaligen  t.o.v. slechts 29% Nederlandstaligen. En dat verschiet men ervan dat België in het buitenland bekend staat als een Franstalig land. Usque tandem? Om het eens met een ‘Deweverke’ te zeggen

*Onder de naam BRICS-landen verstaat men in de eerste plaats Brazilië, Rusland, India en China…

   Bart Maddens is een politicoloog met Vlaamse reflex aan de KU Leuven. Zijn columns over de politiek komen niet alleen  in wat zich ‘de ernstige pers’ noemt, maar af en toe ook in het Pallieterke, mijn lijfblad sinds 1957.

   In ‘De Tijd’ van 23 dezer pleit Bart voor vervroegde verkiezingen. Hij doet dat niet alleen omdat Arizona steeds meer op een kibbelkabinet begint te lijken, maar ook omdat die ervoor kunnen zorgen dat we zo verlost geraken van de samenvallende verkiezingen.

    Als verkiezingen samenvallen, zoals nu het geval is, is de Vlaamse verkiezing niet meer dan een aanhangsel van de federale, waarbij de kiezer het federale en het Vlaamse nauwelijks nog apart kan beoordelen en kan er onmogelijk een eerste stap gezet worden  naar meer Vlaamse onafhankelijkheid, al dan niet via de Senelle-doctrine..

   We kunnen dan ook alleen maar hopen dat Maddens gelijk krijgt.

   Over de Nederlandse chipmachinebouwerij is het laatste woord nog niet gevallen. Met bedrijven als ASML,  ASMI en Best blijft het land een cruciale schakel in de globale chipindustrie en daar houdt het niet bij op. Een vierde nieuwkomer in die sector, Nearfield Instruments uit Rotterdam, heeft zopas 380 miljoen dollar opgehaald, de grootste deeptech-kapitaalronde ooit in Nederland. Wat belangrijk is, is dat ook dit bedrijf, net als de drie bovenstaanden, nauw samenwerkt met het Leuvense onderzoeksinstituut Imec, waarbij de hele regio van Rotterdam, over Eindhoven, Leuven en Antwerpen ka   n betrokken geraken.

   Bij de chipmachinemakers werkt men met een techniek waarbij verschillende scanners worden ingezet die bijna tot op atomair niveau wafers – de silicumschijven waaruit chips worden gemaakt – kunnen checken in een productieproces dat 24 uur op 24 draaiende wordt gehouden, volledig stofvrij en geautomatiseerd.

   Wordt gegarandeerd vervolgd.

      De discussies die er de laatste weken binnen Arizona gevoerd worden, vooral door Vooruit en CD&V, doen  me denken  aan die van de laatste dagen van het Oost-Romeinse Rijk, toen men in het plaatselijk parlement discussieerde over het geslacht der engelen, terwijl daarbuiten de Turken vóór de stadspoorten stonden…

 ‘

      Het lijkt erop alsof niets nog lukt en dat geldt zowel voor de zgz oorlog tussen de VS en Iran als voor de akkoorden binnen Arizona en de prestaties van onze rode en zwarte duivels. Wachten is de boodschap. ‘Rien ne va plus’, om het eens in speelbanktermen te zeggen.

      Eens ik in Oevel mijn rondleidingsteksten onder de knieën had, maakte ik er ook een Italiaanse versie van. Ik had toen  het geluk dat uitgerekend toen DAF met een eigen vestiging begon in Italië. E.e.a. maakte dat ik overstapte naar Eindhoven, waar de rondleiding in de fabrieken niet te voet gebeurde, zoals in Oevel, maar met een elektrisch treintje, waarop ik gewoon de teksten in 4 talen kon aflezen. Ik maakte er ook een Italiaanse versie van en daarna zelfs een Spaanse, nadat ik op kosten van de zaak Spaans had kunnen bijleren. Dat gaf me het idee om dat ook te doen met andere talen, om te beginnen met Portugees, maar later ook met Deens, Zweeds en Noors. Ik gaf de importeurs uit die landen de Engelse tekst door, zij vertaalden die zodat ik die maar af te lezen had. Tegelijk kocht ik van die talen ‘Teach Yourself Books’, zodat ik ook enig begrip ervan had.  Op een gegeven ogenblik sprak ik zo tien talen, voor mijn werk althans. Vooral de Noren, die buiten Scandinavië nooit hun eigen taal meer hoorden en van mij in Eindhoven een technische uitleg van twee uur in net Noors kregen, waren daarover razend enthousiast.

      Zoals de meeste lezers van mijn rubriek zich wel zullen herinneren werkte ik het grootste deel van mijn carrière bij DAF-Trucks. Die begon halfweg de jaren 1970 in de assen- en cabinefabriek in Oevel/Westerlo, waar ik de bezoekers rondleidde en overzicht had op de kantine. Men vroeg iemand die viertalig was (Nederlands, Frans, Duits en  Engels) en iets  kende van horeca. Ik sprak ook nog Italiaans, na een verblijf van 9 jaar op Sardinië en had daar ook twee jaar een hotel uitgebaat. Ik kreeg de job meteen,  ook al was ik niets technisch en moest ik al die termen nog leren. Ik kreeg daar echter drie maanden voor en maakte er later nog een woordenboekje over (‘DAF-Oevel Technische Vertaald’). Na zo’n vijf jaar verhuisde ik naar DAF’s hoofdzetel in Eindhoven, waar ik vijf jaar later overstapte van de afdeling Bezoeken  naar de Internationale Truck Service, een 24 uursservice die ik bleef doen tot mijn 65^ste.

   De fabriek van DAF in Westerlo bestaat in september 60 jaar en dat gaat gevierd worden. Na al die tijd zijn ze mij daar nog niet vergeten, want ik kreeg een uitnodiging erbij te zijn. Ik ga proberen erbij te zijn.

      The Donald heeft het akkoord met Iran, dat normaal vandaag zou besproken worden in Zwitserland, eergisteren al ondertekend in  Parijs na de top van de E7, dit na een uitgebreid avondmaal in Versailles. Men kan zich dan ook afvragen wat ze vandaag nog gaan vertellen, want ik neem aan dat Iran die ondertekening nog niet gedaan heeft. Enfin, we kunnen alleen maar hopen dat er een positief resultaat uit de bus komt en dat tenminste die Straat van Hormuz weer wordt opengesteld, al is het maar voor 60 dagen moest het toch nog mislopen. Er is nog altijd Israël en Hezbollah, om nog niet over Hamas te beginnen.

   Zoals ik al eens meer heb opgemerkt werkt Trump zo’n beetje zoals onze vroegere Belgische premier Achiel Van Acker – ‘Aziel Zarbon’ voor de kenners - met zijn fameuze uitspraak: ‘J’agis et puis je réfléchis’.

      Het zou deze week nog even spannend kunnen worden. Er was de vergadering van de G7. Vrijdag is er de bijeenkomst in Zwitserland voor de ondertekening van een mogelijk staakt-het-vuren in het Midden-Oosten en zaterdag komt de Arizona-kern samen om de aanslepende begrotingsdossiers te deblokkeren.

   Dat laatste is nodig voor de nieuwe geplande saneringsronde, nu blijkt dat de geplande besparing van 7 miljard euro niet zal volstaan en het minstens 10 miljard zou kunnen worden. De harde deadline is half oktober, wanneer de begroting voor volgend jaar bij Europa moet zijn ingediend.

   Volgens ingewijden is het uitkijken naar Georges-Louis Bouchez, die zoals steeds blijft moeilijk doen. Ik begrijp niet waar de andere federale regeringspartijen zich druk over maken. Bouchez zal Arizona niet laten vallen, nu alle recente peilingen uitwijzen dat zijn partij er bij de volgende verkiezingen niet meer bij zal zijn

   Voor de zaak van de zgz oorlog tussen Iran en de US is het afwachten wat er op vrijdag en  daarna nog afgesproken  wordt. Zolang Israël bij die besprekingen niet betrokken wordt, heeft het geen zin met die besprekingen verder te gaan.

   Hetzelfde geldt voor de Belgische politiek. Zolang de partijen die sinds de eeuwwisseling aan de macht waren niet bereid zijn, daar daadwerkelijk iets aan te doen, zal er in dit land niets veranderen. Met of zonder N-VA, die daar tijdens de regering Michel ook bij betrokken was.

      Er zou dan toch een akkoord zijn tussen de VS en Iran voor een staakt-het-vuren van 60 dagen, waarbij de straat van Hormuz weer vrij zou komen en Iran zich ertoe zou verplichten af te zien van kernwapens. Dat akkoord, het 40ste voorstel al van The Donald, zou deze vrijdag in Zwitserland worden ondertekend door Iran en de VS, maar nog niet door Israël. ‘Eerst zien’, zei de blinde…

--

  Ook wat de financiële toestand van België betreft, zal er nog e.e.a. dienen te worden uitgeklaard. Wie moeten we nog geloven? Ikzelf hou het bij Christine Lagarde van het Europees Monetair Fonds, Pierre Wunsch van de Belgische Nationale Bank en Paul D’Hoore van VTM. Al de rest is platte politiek.

--

   Ondertussen blijft men tegen alles en nog wat op straat komen en staken. Alsof dat iets zal helpen…

      De Amerikaanse dominantie in de wereldwijde populaire cultuur lijkt voorbij. Het land controleert nog altijd een groot deel van de entertainmentsector en raapt zo een groot deel van de winsten op. Maar op de inhoud heeft het zijn greep verloren, en daarmee ook de culturele aantrekkingskracht die jarenlang miljoenen luisteraars, kijkers en gamers naar Amerikaanse waarden en ideeën lokte. Andere landen haasten zich om dat gat op te vullen, van Brazilië in de muziek tot Zuid-Korea op tv en China in gaming. Alle ogen zijn nu gericht op de VS voor het WK. Maar het is nu een tanende macht geworden in het nieuw spel van soft power.

  Voor de rest gebeurt er weinig of niets in de wereldpolitiek. Van de deal US-Iran komt voorlopig niets in huis en dat zal wel zo duren tot men Israël erbij betrekt of gewoon uitsluit voor verdere onderhandelingen. Ondertussen moet The Donald zich voor zijn 80^ste verjaardag troosten met een primitief kooigevecht, een soort Vlaamse kermis van 50 jaar geleden…

*Uit The Economist van 13 dezer.

   De Tijd van het weekeinde schrijft over de allerlaatste peiling dat het Vlaams Belang weer groter is dan de N-VA. Dat klopt niet helemaal, daar de krant die peiling van Het Laatste Nieuws en de VTM vergelijkt met die van  De Standaard en de VRT. Het VB was al groter in een vorige peiling van Het Laatste Nieuws.

   Of het allemaal veel uit zal maken blijft een groot vraagteken. In deze laatste stemming krijgt het VB 26,6% van  de bevraagden en de N-VA 22,3%. Dat betekent dat de twee Vlaams-nationale partijen samen zelfs geen meerderheid zouden halen, mochten er nu verkiezingen zijn en ze zouden willen samenwerken. Het blijft dus huilen met de pet op.

   Niet dat de andere partijen het beter doen. Groen haalt nog net 7% en Anders 6,9%, met 12,6% voor CD&V en 12, 9% voor Vooruit. En dat alles met een  begrotingstekort dat vreselijk onderschat wordt en volgens Pierre Wunsch, de gouverneur van de Nationale Bank, wel eens het dubbele zou kunnen worden van wat Bart De Wever denkt. 14 miljard i.pl.v. 7…

--

   Vandaag, 14 juni, is het de verjaardag van The Donald. Hij deelt die dag met mijn achterkleindochter Jante die 78 jaar jonger is. Bij ons in de familie geen unicum, want ondergetekende deelt zijn verjaardag, 6 februari, met niemand minder dan Ronald Reagan, de man die samen met Gorbatshov, Walesa en Paus Johannes-Paulus II een einde maakte aan de Koude Oorlog.

      Volgens de allerlaatste peiling, de tweede na de verkiezingen van 9 juni 2024, blijft het Vlaams Belang de grootste in Vlaanderen. De N-VA betaalt hiermede haar verlies van de eerste plaats als mogelijk redder van België, niet van Vlaanderen. Zeker na de bekendmaking van het interview van De Wever met Wim De Vilder in 2020, dat 5 jaar geheim moest blijven en waarbij Bart vertelde dat hij nooit met het VB zou samenwerken, moeten de Vlaams-nationalisten niet meer overtuigd worden voor de N-VA te stemmen. Vlaanderen mag zijn onafhankelijkheid vergeten en zal in Europa de enige meerderheid blijven die het niet voor het zeggen zal hebben in eigen land. Verder dan een soort confederalisme zal het nooit worden.

      In ’t Pallieterke van deze week staat een boekbespreking van Karim Van Overmeire, zelf auteur van ‘De Guldensporenslag’, over ‘Het Verhaal van Brabant’ van  VRT-journalist Luc Pauwels. Enfin, ‘boekbespreking’ is volgens Van Overmeire niet het juiste woord, want Pauwels vindt het zelf een uit de hand gelopen grap, waarbij feiten en fictie vermengd werden. Pauwels blijkt wél gelijk te hebben als hij schrijft dat Brabant te weinig aan bod kwam in ‘Het Verhaal van Vlaanderen‘ van Tom (d) Waes.

   De naam van Vlaanderen  wordt al eeuwenlang misbruikt om een groter gebied aan te duiden dan het historische graafschap. Van Overmeire verwijst daarbij naar Hendrik Conscience, een Antwerpenaar en dus een Brabander. Ik zou er daar nog enkele Brabanders willen aan toevoegen: Rubens, Van Dijck, de gebroeders van Eyck (uit Arendonk) om de Breugels niet te vergeten. En dan is er nog die ‘Van’ Beethoven, de achterkleinzoon van een bakker uit Mechelen, die de dag van vandaag hier en daar een Duitser wordt genoemd, maar beter zou omschreven worden als een Duitstalige Brabander. Als grootvader Louis zijn muzikale carrière niet beëindigd had in Bonn, maar ergens in het toenmalige hertogdom Brabant, was Ludwig een Vlaamstalige geweest (maar zou hij ook niet in  Wenen zijn geraakt).

    Brabant wordt in ‘Het Verhaal van Vlaanderen’ inderdaad tekort gedaan. Het strekte zich ooit uit van ’s Hertogenbos tot en met de stad Brussel en profiteerde op alle gebied mee van de Bourgondiërs en de Habsburgers.

   Dat sluiten en verbreken van wapenstilstanden in het Midden-Oosten lijkt steeds meer op een welles-nietes zottekensspel. De ene doet niets en de andere doet niets, en elke uitspraak brengt een andere voort. Elke dag zegt men de die oorlog snel voorbij zal zijn, om dan binnen de 24 uur weer ergens te bombarderen en dit langs beide zijden.

   Heel dit zottekensspel wordt dan nog doorkruist door de wereldkampioenschappen voetval die dit jaar in heel Noord-Amerika plaats vinden, zowel in  Canada, Mexico als in The States. Dat WK wordt voor het eerst met 48 ploegen gespeeld in 104 wedstrijden. De supporters van Iran en een vijftal Afrikaanse landen mogen van de Trumpadministratie de US niet in en de spelers van Iran mogen er alleen komen om te voetballen. Slapen moeten ze in Mexico.

  Ik heb zo het idee dat we de volgende dagen en  weken nog e.e.a. gaan meemaken…

--

   Tenslotte toch nog iets positiefs:

  ‘ Goede voetballers spelen altijd alsof ze 0-1 achter staan’.

Die uitspraak komt niet van een ‘deskundige’, maar van Jos Wilmots zaliger gedachtenis, in een vroeger leven prof Germaanse Filologie aan de ULeuven!