Het Vlaamse Drama
Ik kan de reactie van lezer Leo op mijn blog van gisteren over Stijn Coninckx best begrijpen, maar wie ons Vlamingen als politieke debielen beschrijft, heeft niet helemaal ongelijk. Bijna 200 jaar zijn we de enige meerderheid in een democratisch land die het niet voor het zeggen heeft. Na de peilingen van vóór de verkiezingen van juni 2024 was er de hoop op een Vlaams-nationale overwinning in het eigen gewestelijk parlement, maar kwamen we er twee zetels voor tekort. De hoop het bij een volgende verkiezing iets beter te doen werd kort daarna teniet gedaan door de publicatie van het interview van De Wever met Wimke De Vilder, dat al dateerde van 2020, maar waarop een embargo stond tot na die verkiezingen van 2024 en waarin De Wever verklaarde nooit met het VB te zullen samenwerken.
Voor mensen van mijn generatie – ik ben van begin 1940, de mobilisatie – dat er nog iets positiefs zal gebeuren in dit land dat nooit meer zal uitgevonden worden en dat Vlaanderen zelfstandiger zal worden, is zo goed als nihil. Om de logistieke draaischijf te worden van Noord-West Europa, kunnen we alleen nog hopen dat het hier iets meer Benelux wordt, met Brabo III, ASML, Imec e.d.

