Berichten van 5 januari 2015 tot 11 januari 2015

   In verband met de aanslagen in Parijs zal er nog veel inkt vloeien. Of het allemaal veel zal helpen, is een ander paar mouwen. Zelfs de bijeenkomst van de Europese regeringsleiders en ministers van vandaag in de lichtstad zal waarschijnlijk niet veel meer opleveren dan de gebruikelijke blabla. In het kader van wat ze de rechtstaat noemen en volgens de Europese wetten, en verplichtingen, kan men zomaar niet meer doen wat men wil. Een opschorten van het Schengenakkoord en een immigratiestop voor wie geen echte asielzoeker is (iets wat het VB al jaren vraagt) zou een eerste stap kunnen zijn, maar ook niet meer dan dat.

   Het probleem met die islam is, dat het geen hiërarchische structuur kent, zoals bv de katholieke kerk, met Paus, bisschoppen, synodes en concilies. Mede daardoor kan deze kerk zijn leer aanpassen aan veranderende tijden. Niets daarvan bij de moslims, die zo nog altijd een Middeleeuwse woestijngodsdienst beleven, die ook vandaag de dag nog geïnterpreteerd kan worden zoals het de eerste de beste imam uit komt. Komt daarbij nog dat er soennieten en sjiieten zijn, die elkaar haten, plus nog wat afleidingen ervan, die als ketters vervolgd worden. Dat alles terwijl de meerderheid van de moslims in hun land van oorsprong alleen leert lezen en schrijven, enkel en alleen om hun koran te kennen.

   Politiek gesproken is het al niet veel beter. Ook op dat vlak is er geen centraal gezag. Al Qaeda, IS, Taliban, Al Shabaab, Hezbollah, Hames, Boko Haram en ga zo maar voort, is een ongeorganiseerd kluwen van loslopend spul waar niemand aan iemand rekenschap geeft.

   Er is m.i. voorlopig maar één oplossing en dat is de zero tolerence, stuk op lik. Wie onze wetten overtreedt, gaat achter de tralies. Wie hier illegaal is, vliegt meteen het land uit. Wie gaat mee vechten in buitenlandse conflicten, verliest zijn Europees staatsburgerschap. Wie veroordeeld wordt voor terrorisme, moet zijn straf voleldig uitzitten. Voor hen geen wet Lejeune of iets in dien aard. En zo zijn er nog wel enkele mogelijkheden om ervoor te zorgen, dat kandidaat terroristen weten wat hen te wachten staat.

   Tenslotte zou Europa moeten ophouden Israel te demoniseren. Het is het enige democratische land in zijn regio en ook het enige dat voor onze westerse waarden vecht. Letterlijk dan nog. Dat de joodse strijd tegen de Palestijnen niet altijd koosjer verloopt,heeft ook te maken met een vijand die zich verschuilt tussen de burgerbevolking, welke daardoor telkens een zware prijs betaalt. Daarenboven kan men geen vrede sluiten met een tegenstander die op uw vernietiging uit is.

   Nadat hij op 6 november 2014 al eens was opgestapt in de

beruchte vakbondsbetoging tegen de nieuwe centrumrechtse

regering, om mee te betogen tegen een aantal wetten die zijn

eigen regering had opgestart, is Di Rupo de afgelopen week nog

eens in het nieuws gekomen, door op de RTL-Tv en RTBf-radio

te zeggen dat hij spijt had van bepaalde beslissingen die zijn

kabinet toen genomen had. Meer bepaald had hij het nu over de

beperking van de zgn inschakelingsuitkering tot drie jaar. Dat

gaat om een uitkering die schoolverlaters krijgen als ze na één

jaar nog geen werk vinden. Jongeren die na die drie jaar nog

steeds geen werk hebben, moeten dan terugvallen op het

OCMW. Erg, hé? Toen ik jong was, kreeg men niets in dien aard

en moest men minstens 200 dagen officieel gewerkt hebben

vóór men een werkloosheidsuitkering kreeg. Wie daar niet in

slaagde bleef thuis bij zijn ouders wonen (‘casa di mama”) of

probeerde wat bij te verdienen als jobstudent. Waarom zou dat

nu niet kunnen, zeker na twee jaar van het systeem

geprofiteerd te hebben?

   Dat juist Di Rupo daarmee af komt en tegen de gevolgen van

zijn eigen beleid betoogt, is wel merkwaardig. Zoals het ook not

done is dat een aftredend eerste minister alle geldende regels

van politiek fatsoen aan zijn hielen lapt door zich tenminste het

eerste jaar niet terughoudend op te stellen t.o.v. zijn opvolger.

Dat hebben Dehaene, Verhofstadt noch Leterme gedaan en is in

de Belgische politiek du jamais vu.

   Diezelfde Di Rupo vindt er trouwens geen graten in dat de

stad Mons, waar hij burgemeester is, met geld smijt t.g.v. het

jaar dat ze culturele hoofdstad is van Europa. Gisteren nog werd

het nieuwe museum geopend, getekend door de architect van

Ground Zero in New York. Het nieuwe spoorwegstation van Mons

draagt de handtekening van Santiago Calatrava, nog een

wereldvermaarde (en dure) architect die o.m. ook het Guillemins

station van Luik tekende, dat met een vertraging van drie jaar

klaar kwam en zowat drie keer meer heeft gekost dan eerst

geraamd. In Mons zal het niet anders zijn. De krokodillentranen

die de gestrikte (of moet ik schrijven ‘geflipte’?) nu laat voor die

arme studenten die geld tekort gaan komen door een wet die

hijzelf had goedgekeurd, zijn dan ook een lachertje.

   De moordpartij bij Charlie Hebdo was niet de eerste en zal ook

niet de laatste zijn in een reeks van aanslagen door

doorgedraaide moslims. Toch is er deze keer denkelijk een grens

overschreden, waarbij de Westerse wereld, maar ook een deel

van de moslims eindelijk is gaan beseffen dat het zo niet verder

kan. Hopelijk blijft die tendens aanhouden en sterft hij geen

stille dood, zoals in het verleden al meer is gebeurd.

   Het was wel louter toeval dat die Eric Zemmour één dag

vroeger zijn in boekvorm verschenen mening (le suicide

français) tegen de zo geprezen multicultuur in Brussel kwam

verdedigen. Qua publiciteit kan dat tellen. Zemmour was

trouwens niet de enige die net nu met een boek over de

aanwezigheid van de islam in Europa voor de dag kwam.

Tegelijk verscheen er ook een zoveelste boek van de in Frankrijk

eerder berucht geworden Michel Houellebecq. Diens laatste boek

is een fictief verhaal, maar - evenals zijn vorige werken – zo

geschreven dat het sensationeel en provocatief overkomt. De

titel: ‘Soumission’ (onderwerping) is letterlijk de vertaling van

het woord ‘islam’, dat hetzelfde betekent. Het verhaal speelt zich

af in 2022, waarbij de Franse presidentsverkiezingen gewonnen

worden door een gematigde moslim, die Marine Le Pen van het

FN in de laatste ronde verslaat. Zijn partij, de

Moslimbroederschap(!) gebiedt de mannelijke docenten van de

Sorbonne zich tot de islam te bekeren. De vrouwelijke docenten

worden ontslagen. De joden moeten het land uit en de

werkloosheid daalt spectaculair omdat de vrouwen terug naar de

haard worden gestuurd. En nog zo van dat moois.

   Voorlopig nog fictie dus, zeker op zo’n korte termijn. Toch

mag men niet vergeten dat bv de burgemeester van Rotterdam

nu al een (gematigde) moslim is (in de stad van Pim Fortuyn!)

en dat zoiets over enkele verkiezingen ook in Brussel tot de

mogelijkheden behoort. Mocht de moordpartij in Parijs het

kantelmoment zijn dat een dergelijke evolutie kan keren, dan

zijn die tekenaars, journalisten en agenten tenminste niet voor

niets gestorven.

   Inch’Allah!

   Mijn bedoeling gisteren was een blog te schrijven n.a.v. de

uiteenzetting van de Franse schrijver Eric Zemmour in de

Cercle de Lorraine, een Brusselse businessclub van in hoofd-

zaak Franstalige ondernemers. De man kwam er tekst en

uitleg geven over zijn laatste boek: ‘Le suicide français’,

waarvan in no-time 800.000 exemplaren werden verkocht.

Het boek gaat over de teloorgang van de Franse samenleving

na mei ’68. Het deed me denken aan een gelijkaardige uitga-

ve (‘Deutschland schafft sich ab’), nu een grote 4 jaar gele-

den, van de Duitse schrijver Thilo Sarrazin, toenmalig senator

voor de SPD (socialist, nota bene) en lid van de Bundesbank,

waarvan ook 1,2 miljoen exemplaren werden verkocht op

anderhalve maand tijd.

   Beide uitgaven, zowel van Zemmour als van Sarrazin heb-

ben het niet over de islamistische beestigheden die we

ondertussen met de regelmaat van een klok meemaken, nu

weer in Parijs, waar in de kantoren van het satirische week-

blad Charlie Hebdo 12 mensen op koelbloedige wijze werden

afgemaakt, omdat ze lachen met Mohammed en zijn islam.

Waar Zemmour en Sarrazin het wél over hebben, is over de

steeds toenemende immigratie van mensen die hier wel wil-

len wonen, maar niet willen integreren en er tenslotte voor

zorgen dat hun omgeving een vruchtbare bodem wordt voor

allerlei terreurdaden in de naam van Allah, zoals we die nu

meemaken.

   De politiekcorrecten hebben niet gewacht op de aanslag

in Parijs om het boek van Zemmour en de deining die er de

laatste tijd in Duitsland is ontstaan n.a.v. de wekelijkse

Pegida* betogingen, aan te klagen als racisme en nazisme.

Bij de criticasters in Duitsland was o.m. ex-Bondskanselier

Schmidt, dezelfde Schmidt die 4 jaar geleden partijgenoot

Sarrazin nog feliciteerde met zijn boek. Het feit dat de man

ondertussen 97 is, kan daar misschien wel iets mee te ma-

ken hebben. Vraag is alleen wat ze nu weer gaan vinden

om de uitwassen van de islam niet in vraag te moeten

stellen…

* Pegida staat voor: ‘Patriotische Europäer Gegen die

Islamisierung des Abendlandes’. De nieuwe Duitse AfD-

partij(‘Alternativ für Deutschland), die bij de Europese

verkiezingen 6% van de Duitse stemmen haalde, staat

er achter.

   Er doen zich momenteel enkele rare situaties voor op de

geldmarkten. Om te beginnen is er de instorting van de olie-

prijs, 53 dollar per vat, de laagste prijs in zowat zes jaar.

Verder heeft de onzekerheid rond een eventuele Grexit de

aandelenkoersen en de waarde van de euro doen dalen. Dat

laatste is een godsgeschenk voor de Europese export. Als

gevolg van dat alles voorspelt het Planbureau nu, dat daar-

door de spilindex dit jaar waarschijnlijk niet overschreden

zal worden en er dan ook geen indexsprong meer zal komen

vóór 2016. De hele discussie daaromtrent zal dan (voorlopig?)

een maat voor niets geweest zijn. Al die uitspraken van De

Leeuw, Leemans & Co ter zake blijken nu evenveel slagen in

het water. Anderzijds zien de overheden – ook de Waalse die

er zogezegd tegen was – nu de besparingen op de

ambtenarenlonen in rook opgaan. Alhoewel het er dus, zeker

in Europa, niet beter aan toe gaat, wordt het leven er toch

goedkoper, tot spijt van wie ’t benijdt. Vraag is natuurlijk wel,

of het allemaal zal ‘blaffeturen’, zeker met de wetenschap dat

het niet de eerste keer zou zijn dat het Planbureau zijn

vooruitzichten moet bijstellen.

   Nog zo iets is de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (CRB).

Terwijl iedereen ervan overtuigd was dat de loonkostenhan-

dicap met de buurlanden ergens rond de 15% lag, kwam die

CRB ergens rond Kerstmis met de blijde mare dat die gedaald

was tot niet minder dan 2,9%. Daarbij weinig of geen

commentaar, ook niet van de media die er anders altijd zo

snel bij zijn. Er werd zelfs bij verteld dat de verdienste voor

de daling bijna volledig op rekening van de regering Di Rupo

kwam. Wat blijkt nu: die daling van 2,9% blijkt alleen maar

het verschil te zijn met de reeds bestaande kloof uit… 1996,

toen er een wet gestemd werd waardoor de loonkloof met de

buurlanden niet groter mocht worden. In werkelijkheid kost

het gemiddelde uurloon in dit land nog altijd 42 euro, t.o.v.

36 in Duitsland en Frankrijk, 30 in Nederland en 21 in de UK.

Het werkelijke verschil blijft zo gemiddeld toch nog steeds

16% en als daar niet méér aan gedaan wordt, zullen hier nog

steeds bedrijven sluiten, en/of vertrekken en arbeidsplaatsen

verdwijnen.

   In zowel het Planbureau als de CRB zitten waarschijnlijk

heel wat dik betaalde economen en aanverwanten. Men kan

zich dan ook terecht afvragen, of die wel hun geld waard zijn,

als ze om de haverklap met andere vooruitzichten komen.

Zeker als we weten dat we ze feitelijk niet eens nodig heb-

ben, want er bestaat ook nog zoiets als het Rekenhof en de

Nationale bank waar men ook terecht kan zónder het natte

vingerwerk van die zgz specialisten…

   Er is nog maar eens een soort enquête gehouden binnen de 24

Oeso-landen, deze keer door Voka, het netwerk van Vlaamse

ondernemers en Kamers van Koophandel (het vroegere VEV).

Nu ging het om de zgz 'Waar-voor-je-geld-ranking', in gewone

mensentaal: om de verhouding tussen betaalde belastingen en

de levenskwaliteit die men ervoor terug krijgt. En dat is in België

nog altijd aan de zeer lage kant. Dit land staat op een

beschamende 20ste plaats, net zoals trouwens een jaar eerder

al het geval was. Alleen het wispelturige Hongarije, het failliete

Griekenland, Frankrijk en Italië doen het nog slechter. Vooral die

twee laatste landen, die binnen de E.U. toch tot de grotere

economieën behoren, doen het verre van goed. Zeker Frankrijk,

waaraan politiek België zich altijd gespiegeld heeft, heeft veel

van zijn pluimen verloren en is lang geen voorbeeld meer.

   Voor zover dat nog nodig is, duidt het Voka onderzoek aan dat

in de meeste Oeso-landen de burger meer terug krijgt voor de

belastingen die hij betaalt of dat hij er minder belastingen

betaalt. Dat houdt in dat de belastingen niet persé moeten dalen

als de burger er beter van kan worden. Dat laatste kan alleen

als er efficiënter gewerkt wordt, dat er structurele veranderingen

moeten komen en geen knip- en plakwerk meer.

   Het lijkt we wel raar dat het Vlaamse netwerk, dat Voka is, bij

dit onderzoek de klassieke fout maakt geen onderverdeling te

maken tussen de gewesten in dit land. Is dat misschien omdat

ze tegenwoordig hun hoofdzetel in Brussel hebben?

   Wie die onderverdeling wél maakt is, verrassend genoeg,

Siegfried Bracke, de nieuwe eerste burger van Belgenland o.w.v.

zijn functie als Kamervoorzitter. De man blijkt toch nog een

Vlaamse reflex te hebben. In een interview met Le Soir zegt hij

dat confederalisme voor België de toekomst blijft, ongeacht het

feit dat de N-VA, zijn partij, nu deelneemt aan een federale

regering die eerst de sociaal-economische problemen wil

aanpakken. Straffer nog, hij zegt in dat interview dat de

Vlaamse onafhankelijkheid een onvermijdelijke evolutie is, 'een

beetje zoals de wetten van Darwin'. Ten zuiden van de taalgrens

zijn ze er nog altijd niet goed van!

   Uitgerekend in dezelfde week dat de Franse PS-regering de Rijkentaks

afschaft, nadat gebleken is dat die meer kost dan opbrengt, komt onze

PS het hetzelfde voorstel af. Te gek om los te lopen; er zijn gewoon geen

woorden voor. Temeer omdat er in dit land - zoals ik al eens eerder ge-

meld heb - niet eens een vermogenskadaster bestaat, waardoor het nóg

meer zou kosten om tot zo'n taks te komen. Het voorstel werd ingediend

door ene Ahmed Laaouej, ene van de soort die men vroeger in Gent nog

allochtonen noemde. Of dat er iets mee te maken heeft weet ik niet, maar

men heeft mij altijd verteld dat de PS een uitgekiende studiedienst heeft

en ik neem aan dat die Ahmed toch niet écht achterlijk is.

   Het voorstel past meer dan waarschijnlijk in de koeionnerij waarmee

de PS al bezig is sinds de opening van het nieuwe parlementaire jaar.

Eerst met de heksenjacht van Laurette Mitraillette op de N-VA leden

van de centrumrechtse regering om redenen die niets met de heden-

daagse politiek te maken hebben. Dan met de stakingsgolf van decem-

ber, die flink in de verf werd gezet door de 'gewapende arm van de PS'

zoals De Wever het duidelijk verwoordde. En nu dus met dat voorstel

dat op voorhand gedoemd is om te mislukken. Bij een gebrek aan een

vermogensbelasting zou iedereen, volgens die Ahmed, zelf op woord

van eer moeten aangeven hoe groot zijn vermogen is. Zie je dat in

België al gebeuren?

   In de marge van bovenstaande toch nog even vermelden/herhalen,

dat een vermogensbelasting niet hetzelfde is als de vermogenswinst-

belasting, waarnaar Kris Peeters hengelt. Diezelfde Peeters is zich trou-

wens ook in een hoek aan het schilderen met zijn 'aangroei van het

vermogen én zijn 'activeren van slapend kapitaal', wat twee verschil-

lende begrippen zijn. Misschien past dat in zijn poging om kool en geit

te sparen ('If you can't convince them, confuse them'), maar dat zou

hij beter binnenskamers houden i.pl.v. dat te gaan verkondigen op de

cafézender uit Nossegem.