De electorale bezigheidstherapie
Ik kom nog even terug op die stemtesten, die door verscheidene Tv-zenders worden aangeprezen om mensen, die zgz nog niets beslist hebben, te wijzen voor welke partij ze het best zouden stemmen. Ik heb dat nooit gedaan en las daarover een interessante brief van een lezer aan ’t Pallieterke, die het wél gedaan heeft en er op wijst, dat wat de partijen beloven, dikwijls niet kan worden uitgevoerd omdat ze in dit land meestal gedwongen worden een regering te vormen met andere partijen, die het niet eens kunnen zijn met wat beloofd werd. Maar het kan nóg erger, wanneer een partij de verkiezingen wint en dan de regering kan vormen, maar het tegenovergestelde van haar programma uitvoert. Dat laatste is nl gebeurd na de verkiezingen van 1999, toen mensen die gewonnen waren voor de burgermanifesten van Verhofstadt en daarom voor hem stemden, na het tot stand komen van de nieuwe regering, waarbij het genie uit Gent de premier werd, tot hun verbazing moesten vaststellen dat die niet zijn programma uitvoerde, maar dat van de PS, zowat het tegenovergestelde van wat hij in zijn drie manifesten - toen zijn partij in de oppositie zat – geschreven had..
Een tweede voorbeeld waren de stemtesten van 2014, toen menig zelfstandige verwezen werd naar CD&V en meer bepaald naar Kris Peeters, toch een ex-voorzitter van Unizo, een vereniging van kleine en middelgrote bedrijven en later moest vaststellen, dat diezelfde Peeters een rabiate voorstander bleek te zijn van de christelijke vakbond, die allerlei belastingen voorstelde die voornamelijk het bedrijfsleven konden treffen.
Duidelijke voorbeelden van de nutteloosheid en de misleiding van de stemtesten, die dus hoegenaamd geen garantie geven of de partij waarnaar men verwezen wordt, woord gaat houden. Het is gewoon een electorale bezigheidstherapie.

