Negen.

We hebben de voorbije dagen nog iets gegeten bij Albeniz, Belgomar en Kathmandu en het heeft elke keer gesmaakt. Gisteren was een grijze miezerige dag en dus gingen we allebei onderuit in de zetel om te bingen. Inventing Anna, Zot en American Horror Story kunnen nu aan het lijstje van geziene series toegevoegd worden.

Vandaag werd mijn humeur bepaald door de wedstrijd van Antwerp op Cercle Brugge. Bepaald is nog zacht uitgedrukt, zeg maar gerust overschaduwd. Een 2-1 nederlaag tegen staartploeg Cercle Brugge, wat doet Antwerp in feite nog in de Jupiler League ???

Het blijft hier voorlopig zomer met overdag temperaturen rond de 25 graden en ’s nachts amper onder de 20 graden. Veel gelegenheid om in het zonnetje te zitten. Soms bij de caravan en soms op een terrasje met een grote ijscrème. Gisteren zakten we nog eens af naar de Broodbar. Eigenlijk pas derde keuze want we wilden een nieuw restaurant (La Mariposa del Mar) uitproberen maar dat ging pas om 18u30 open. Tweede keuze was Casa Beau voor een taco menu maar ook daar waren we te vroeg. De Broodbar dus, nog nooit teleurgesteld maar deze keer toch wel een beetje. Anderhalf uur lang gedwongen naar André Hazes luisteren is echt op het randje van martelpraktijken.

Deze middag kon je ons weer vinden in de kelder van de Rockstar. Joe King zorgde voor een lawine aan hits en nadien kregen we ook nog Heidi + enkele plaatselijke karaoke sterren. Er werd afgesloten door Dirk White en toen was het tijd om naar Belgomar af te zakken.

Gisteren reden we in de namiddag naar de Panaché en eindelijk mochten we nog eens een overwinning vieren : thuis 3-0 tegen Charleroi !

Vandaag was er de jaarlijkse Internationale Dag in Alfaz. Een kleurrijke bedoening met deelnemers uit tientallen landen. Sommigen doen een dansje, anderen verkopen lekkere dingen, er wordt gezongen en gefeest. Hier wordt duidelijk dat zoveel nationaliteiten wel in vrede kunnen samenleven. Er was heel veel volk komen opdagen vandaag en rond 14u hielden we het voor bekeken en reden naar Almafra om iets te eten en onze pa nog eens te zien. De portie nachos – fully loaded – was weer veel te groot en de jalapeños waren extra heet. Daarna kregen we nog een verrassing : een optreden van de jongste Elvis imitator in Benidorm. De jongeman coverde de King met veel bravoure en onze mond viel open toen hij vertelde dat hij nog maar 16 jaar is !

Vermits onze kookmogelijkheden nog altijd beperkt zijn zonder voortent, blijven we de restaurantbezoeken aan elkaar rijgen. Dinsdag gingen we naar Belgomar, toch nog altijd een beetje onze thuisbasis. Woensdag was het voor de eerste keer dit jaar Transilvania, zoals alles iets duurder geworden maar nog altijd veel voor je geld. Gisteren probeerden we een nieuwe zaak : Dolce & Fondue. Nieuw is een slechte omschrijving, de zaak bestaat al langer maar heeft nu een nieuwe (Brugse) eigenaar. Dan gaat het onvermijdelijk al snel over voetbal maar we kwamen natuurlijk vooral om te eten. Gigantische porties, hier ga je absoluut niet met honger van tafel. Toen Carina binnen naar het toilet ging passeerde ze een toonbank vol gebakjes, daar gaan we zeker nog een keer voor terug.

Vandaag gewoon een beetje in de zon gezeten en een kilometer of vijf gewandeld.

Verdomme ! Bericht van het thuisfront in Antwerpen.  Boete gekregen in de buurt van Montargis (Frankrijk). Mijn derde (vastgestelde) snelheidsovertreding in mijn hele leven. De laatste is al zeker 20 jaar geleden. En ik let altijd zo goed op maar ze maken het een mens niet gemakkelijk : bordjes met 80-50-70-50-80 op enkele honderden meters afstand. Geflitst tegen 82 km/u waar ik 70 mocht, boete van 45 euro – niet plezant maar valt nog mee.

Er is een tijd geweest dat ik bij het woord "Dana" alleen maar dacht aan de winnares van het songfestival, enkele honderden jaren geleden. Tegenwoordig is het hier in Spanje DANA hier, DANA daar. Zo een "Depresión Aislada en Niveles Altos" zorgt regelmatig voor noodweer met overstromingen, zoals twee jaar geleden in Valencia. Dit fenomeen bestond vroeger ook al onder de naam "gota fria" - de koude druppel. Nu krijg je constant waarschuwingen via de pers en ook je eigen telefoon begint te loeien als er weer gevaar dreigt. Meestal is het vals alarm maar je kan beter op je hoede zijn. Vandaag en vooral morgen zou het hier prijs kunnen zijn, we zien wel. Veel kan je er toch niet aan doen, behalve het gevaar niet opzoeken.

Als ik dit schrijf is het bijna middernacht en volgens een aantal weerberichten zou het al enkele uren aan het regenen zijn, meer dan een paar druppels hebben we niet gehad.

Het blijft mooi weer, tot ’s avonds laat heersen de zomertemperaturen en kan je in t-shirt een terrasje doen. Er zijn natuurlijk ook altijd mensen die moeten werken en één van die mensen is de schilder die alle gebouwen en muurtjes hier “op den berg” in oogverblindend wit heeft geverfd.

Gisteren waren we afgesproken met Josee en Filip die een weekje op hotel zijn in Benidorm. Altijd een plezant weerzien. In de namiddag gingen we naar de Rock Star en ’s avonds waren we te gast bij Belgomar.

De vorige dagen zijn we gaan eten bij de Broodbar met daarna een grote roomijs bij Universal. De Chinees mocht ook op onze belangstelling rekenen.

We zullen nu maar best profiteren van het mooie weer want in het weekend verwachten ze veel regen.

’s Nachts zakt de temperatuur stilaan onder de 20 graden en overdag halen we nog altijd gemakkelijk 25 graden en meer. Af en toe is er wat meer bewolking met een fris windje. Zo kunnen we het nog lang volhouden. Eten hebben we natuurlijk ook gedaan, oa bij Sunrise en dat was op dat moment een slechte keuze. Een groep van 70 Nederlanders voor een feestje, je kan je wel ongeveer voorstellen hoeveel lawaai die veroorzaken ! Na de clubbijeenkomst op woensdag gingen we voor de eerste keer naar Panaché, altijd een hartelijk weerzien met Yenny. Vandaag gingen we naar de Broodbar in Albir. Met zo’n naam verwacht je een broodjeszaak maar dit is veel meer dan dat. Zeer uitgebreide kaart, voordelige menu’s enz.

Alles wat de mensen al vele jaren van mij denken of dachten wordt werkelijkheid : Eddy zit een hele dag in zijn stoeltje te genieten van de zon of hij gaat op restaurant. Veel meer doe ik hier inderdaad niet en mijn eetlust is ook niet meer als vroeger. Ik kan wel verzachtende omstandigheden inroepen. Het is hier namelijk veel te warm en ik ben daar blijkbaar minder goed tegen bestand dan vroeger. De nacht van vrijdag op zaterdag heeft het urenlang gebliksemd maar de donderwolken bleven achter de bergen hangen en de regen die uiteindelijk viel, zorgde hier niet voor problemen. Elders in Spanje hadden ze minder geluk en stonden huizen onder water en dreven de auto's in de straten.

Vandaag zijn we gaan eten bij Casa Beau. Niet slecht maar zoals 13 in een dozijn. Een pluspunt is wel dat je de hele dag lang kan kiezen voor het prijsgunstige menu, terwijl dat in andere restaurants soms alleen tot 17u verkrijgbaar is.

Vanmorgen werden we in het hotel verwend met ontbijt op bed. We mochten de auto, indien gewenst, nog de hele dag op de parking laten staan maar we besloten toch te vertrekken naar de Costa Blanca. Om 13u30 arriveerden we “op den berg” en kon het uitpakken beginnen. Gedeeltelijk althans want tot de nieuwe voortent er staat moeten we zo’n beetje uit de autokoffer leven. Binnen in de caravan is immers niet genoeg plaats om alles op te bergen. ’s Avonds overleefden we op tapas bij Albeniz.

Via Zaragoza naar Albarracin vandaag, ooit uitgeroepen tot een van de mooiste dorpjes van Spanje. Zo zijn er wel meerdere maar hier verdienen ze die titel absoluut. Het begon al goed : we vonden hotel Doña Blanca zonder problemen en we konden meteen de auto kwijt op de afgesloten parking. Onze kamer was werkelijk prachtig, met uitzicht op de “Murallas”. Slechter was de mededeling dat op woensdag bijna alle restaurant gesloten zijn, klonk bekend. We gingen maar meteen op zoek naar eten en vonden dat in een gezellig snackbar. Daarna gingen we het middeleeuwse stadje bezoeken. Vanwege de vele trappen en hoogteverschillen hield Carina het snel voor bekeken en wandelde ik in mijn eentje naar boven.

Vervolg van het zetelverhaal. We stonden aan de toog om af te rekenen en er kwam drie politieagenten binnen. Twee gingen naast ons aan de toog staan en de derde ging richting salon. Zou hij de juiste kiezen ? Jaaaaaaaaah, als volleerd circusartiest zakte hij door de zetel, daarbij maakte hij bijna een achterwaartse salto. Hij probeerde zo snel hij kon weer recht te geraken, zodat hij niet door zijn collega’s uitgelachen zou worden. Die hadden het inderdaad niet gezien maar wij twee wel, Carina piste bijna in haar broek.

’s Middags reden we naar Jaca om een wandeling rond de indrukwekkende citadel te wandelen.

Bordeaux achtergelaten en via de Col du Somport de grens naar Spanje overgestoken. Bewust via de Col en niet langs de tunnel : een mooiere route en onderweg een poging ondernomen om een meermaals mislukte zoektocht naar een cache tot een goed einde einde te brengen. Helaas, weer niet gelukt. Volgende punt op de agenda : Canfranc Estación. En ook hier weer geen geluk : de doorgaande weg inclusief de vele parkeerplaatsen was afgesloten voor asfalteringswerken. Jammer, het oude (en intussen ook het nieuwe) station is indrukwekkend en als je de geschiedenis even opzoekt wordt het nog interessanter. De eerste keer dat ik hier kwam kon je nog rustig over omheiningen klimmen en nadarhekkens negeren om de verroeste wagons te zien die na de oorlog waren achtergelaten.

Door de omstandigheden waren we iets vroeger bij Hotel Acebo Natura in Castillo de Jaca. Aan de receptie kregen we te horen dat de drie restaurants van het dorpje allemaal gesloten waren op maandag. We moesten ook niet op een supermarkt rekenen want die was er niet ! Ik kan je zeggen : zo lief dat Carina kan kijken, zo moordlustig ziet ze er uit als er geen eten op tafel komt. Gelukkig hadden we nog XXL zak chips in de auto liggen. Samen met een flesje Fanta uit de automaat perfect om de dag te overleven. Oei, de frisdrankenmachine werkt niet … Even in het salon van de bar plaatsnemen voor een koffie en een Ricard dan. Carina plofte in de zetel en zakte er meteen door en zat met haar poep op de grond. Morgen komt er nog een vervolg van dit verhaaltje.

Dag 2 en weer goed voor zo’n 500 km, richting Bordeaux. Onderweg hadden we geen problemen van een grote voertuigbrand in de andere rijrichting maar ongetwijfeld zal de snelweg iets later afgesloten zijn.

In hotel Ibis in Pessac-Bordeaux was Carina al naar de kamer toen ik een doffe klap hoorde. Wat bleek : achter de omheining van de hotelparking was een auto met vier jonge gasten uit de bocht gegaan. Alle airbags “ontploft” en heel veel “merde” geroep van de chauffeur die nu inzag dat zijn rijkunsten nog te wensen overlieten. Gelukkig was er niemand gewond en na een uurtje was de auto getakeld en rijp voor de schroot.

’s Avonds genoten we van heerlijk Italiaans eten in restaurant Del Arte. Een pizzaketen waarvan we reeds verschillende filialen hebben bezocht maar nog nooit IN een hotel.

Deze ochtend om 6u trokken we de deur dicht en vertrokken met de Dacia Sandero naar Frankrijk. Net voor de grens gooiden we de benzinetank vol want de volgende keer vullen zou ongetwijfeld duurder zijn.

Na een verplaatsing van 500 km stonden we aan l’Auberge du Pont-Canal in Briare. In het dorp was ik reeds twee keer eerder maar voor Carina was het een ontdekking. Niet alleen het kunstwerk (brug met daarin een kanaal over de Loire) lokte een wow-gevoel uit maar zeker ook het hotel dat ik had gekozen. Vlak bij het kanaal en uitermate geschikt om nog een terrasje te doen en een avondwandeling te maken lang e vele lichtjes. Ook de ontvangst in het hotel was super, de uitbater doet werkelijk alles voor zijn klanten. ’s Avonds kozen we voor de vegetarische couscous.

Wasmachine laten draaien, gestofzuigd en gedweild.  Allemaal overbodig want binnen enkele dagen ligt er weer stof en dan zien we het niet eens.  Intussen ligt alles wat we denken nodig te hebben uitgestald op de tafel in de keuken, te wachten op een plekje in de auto.  Morgenvroeg tussen 7 en 8 vertrekken we, nog meer dan tijd genoeg om vast te stellen dat we teveel meenemen.

De voorbije dagen hebben we de caravan in Sint-Job winterklaar gemaakt : extra tentstokken, water afgelaten, WC leeg, koelkast gereinigd, gasfles dichtgedraaid enz. Gisteren zijn we dan nog eens naar Lochristi gereden om afscheid te nemen van de Oost-Vlaamse afdeling van de familie. Voor de nichtjes (die intussen allebei bijna dubbel zo groot zijn dan ik) begint vandaag het nieuwe schooljaar. Isabel het derde jaar ingenieur-architectuur en voor Sara de eerste stap in de richting psychologie.

Vandaag dan terug naar Antwerpen want Carina had deze middag afgesproken met ex-klasgenoot Monique. Ik ben eerst een stukje gaan wandelen in de stad, de terrasjes zaten overal goed vol. Daarna zijn we samen nog gaan eten bij Del Sud Classico.

Voor de lezers die een jaar geleden het voortentverhaal gevolgd hebben : er is een nieuwe voortent gekocht én die is twee dagen later zelfs al geleverd. Om alle problemen te vermijden is ze geleverd bij Leo en Wilma in Wuustwezel en die brengen in november alles mee naar Spanje.

De laatste dagen vooral bezig geweest met het uitstippelen van een goede route naar Spanje. Het is opvallend hoeveel hotels volgeboekt zijn eind september.

Vanmorgen zijn we naar het UZA geweest voor een bloedafname bij Carina en – belangrijker – om de resultaten van de meest recente MRI scan te krijgen. Zoals verwacht : niets kwaadaardig te zien en dus groen licht om volgende week te vertrekken én een nieuwe afspraak op zak voor de volgende MRI binnen enkele maanden.