Liefde en Vriendschap...

Zie mij niet
maar!
voel mij.
Zoek mij niet
maar!
vind mij.
Lach maar niet
maar!
wees gelukkig.
Hoor niet wat ik zeg
maar!
luister naar mij.
Vraag mij niet wat
maar!
vraag mij waarom.
Zorg niet dat je het weet
maar!
zorg dat je het begrijpt...
Hilda 23/09/1996

Moed houden,

eenvoudig voortgaan als je kunt.

De weg gaan zoals die

komt met zijn voor en tegen.

Je ogen die een

lamp zijn van je ziel,

die meer zeggen dan

je mond verwerken kan.

Doen wat voor de hand ligt,

antwoorden geven als

die er zijn, met een lach,

maar ernstig gemeend.

Praten me je allerliefsten,

of zwijgen als het

mysterie te groot is.

En intussen niet teveel

omzien,

want de weg van het leven gaat

soms dwars door je hart.

Moed houden, eenvoudig voortgaan

als je kunt.

En als je niet kunt,

wachten en uitrusten bij

wie je uw zorgen deelt,

of bij een maatje als

die er is,

zomaar een rustig gesprek,

eerlijk en vertrouwd.

En als er geen maatje 

in de nabijheid is,

toch even rustig wachten...

Dan maar alleen...

Wachten tot het weer

gaat, straks...

Een troostend woordje, gaat bij vele mensen heel moeilijk...

Je bent uniek
geniet van je uniek zijn.
Je hoeft niet te doen alsof
om meer te lijken
dan iemand anders.
Je bent
niet voorbestemd
om hetzelfde te zijn als een ander.
Maar je moet leren
om je eigen leven te lijden
en het te aanvaarden zoals het is.
Zonder er een ander
er nodeloos
bij te betrekken
en de door u gemaakte fouten
door te schuiven naar iemand anders.
Laat het roddelen 
en het pesten achterwege
die andere mensen
alleen maar kwetsen
juist om even wat aandacht te krijgen.
Je hoeft ook niet
te liegen
om je zwakke delen te verbergen.
Delen die niet zijn
zoals de anderen in je zien...
Hilda  14/09/1999
  

Mijn dromen gaan op reis ver over zee       
en waaien zachtjes met de wind mee.
Ze zweven over woestijnen en steden
soms blijven ze steken in het heden.

Het maakt mij niet uit waarheen ze gaan
s'nachts kijk ik omhoog naar de volle maan.
Die droomt dan zalig mee met mij
echt wat ben ik nu wel blij.

Laat mijn dromen landen waar ze nodig zijn
het maakt niet uit of ze groot of klein.
Ik heb mijn dromen hier niet meer nodig
in deze welvaart zijn ze overbodig.

Zij die het hardst klagen en jammeren
hebben in hun stal nog offerlammeren.
Laat mijn dromen water sproeien over droge velden
die ze het laatste op teevee vermelden!
Hilda 15/07/2006

Neem een klein potje
en doe daar
een dozijn verse tranendruppels in
met een handvol verdriet
en een korreltje pijn
meer moet dat niet zijn
ook een geutje woede
maar dat geutje woede proef je niet.

Neem nu het potje in de hand
en voeg er twee druppeltjes
innerlijke strijd bij
meng nu met een zachte hand
alles goed door mekaar
samen met een snuifje eenzaamheid
op deze wijze doe ik het altijd.

Laat dit alles samen
zo lang mogelijk stoven
op een warmhartig vuurtje
tot je uiteindelijk
juist wat over hebt
ietske
om weer
in het leven te geloven
het moet echt niet zo veel zijn...
Hilda 02/06/2001

Vraag mij niet
naar mijn kindertijd
want die ben ik reeds jaren vergeten.
Vraag mij niet
achter mijn jeugd
want dit alles is uit mijn gedachten verdwenen.
Vraag mij ook niet
waarom
heb het voor altijd uit mijn geheugen verdreven.
Een lieve lach
op een guitige kindersnoet
zegt niet alles.
Dikwijls verbergt het diepe wonden
in alle stilte
en eenzaamheid.
Jaren kan het in je binnenste knagen
tot je plots op een dag
alles laat varen en die nare tijd van je afzet.
Je wil niet
dat er achter gezocht wordt
Vraag mij niet
naar mijn kindertijd
want die ben ik reeds jaren vergeten.
Vraag mij niet
 achter mijn jeugd
want dit alles is uit mijn gedachten verdwenen.
Vraag mij ook niet
waarom
ik heb het voor altijd
uit mijn geheugen verdreven...
Hilda26/04/2002

Bezorg mij maar pen en een papier
dan doe je mij een groot plezier.
Letters vloeien uit mijn pen
en vertellen je! wie ik ben.

Lang hoef ik niet na te denken
en schrijf zonder iemand anders te krenken.
Woorden worden zinnen
wat zou ik zonder pen en papier wel beginnen.

Als het alfabet niet bestond
dan verzon ik ze zelf terstond.
Zonder schrijven zou ik niet meer kunnen leven
al was het maar om het leven wat meer aandacht te geven.

Mijn pen en papier en het toetsenbord tesaam
is mijn schrijfwereld die ik beaam.
en niemand kan mij beletten
om dit alles in mijn gedichtenboekje te zetten
Hilda 16/05/2006