Boom...***

Ik gaf steeds rozenkorrels aan mijn rozen
en water aan de treurwilg van mijn hart.
Van nacht heeft het weer gevroren  
somber staat mijn rozenbed er nu bij.

Waarom zouden de rozen bij mij sterven
ik loop voortdurend rond met pot en mest.
Wanneer het nodig is zou ik zelfs
nog verven maar eer het zover is
zijn ze reeds lang verdort.

Mijn treurwilg echter die zal altijd
blijven die oude droeve schrale grijze pruik.
Want in zijn schaduw moet ik nadenken
en verzen schrijven soms op mijn rug
maar meestal op mijn buik...
Hilda 15/11/1999
 

Heerlijk wandelen wij langs de velden
onze voetstappen knarsen in het zand.

Ook lopen ook langs de weide
waar dieren ons staan aan te staren.

En wat verder speelt een kind met en hond
die samen een vlieger oplaten wat zijn ze uitgelaten.

Het gelach en geblaf komt je tegemoet
en je wordt hartelijk door beiden begroet.

Heerlijk uitgelaten spelen ze voort
en genieten van hun kindzijn...
Hilda 27/09/1995
 

Met handen voor mijn ogen
verberg ik mijn verdriet
heel goed heb ik overwogen
waarom ik jou verliet.

Je was van mij een deel
maar je verlangde veel te veel
iets wat ik je niet kon geven
was dat stukje van mijn leven.

Je hebt ervoor betaald
onze liefde was een strijd
ik weet ik heb gefaald
daarom ben ik je kwijt.

Ik zal je nooit vergeten
dat mag je heus wel weten
onder tranen zal ik schuilen
verdrietig zijn en huilen.

Maar we moesten uit elkaar
liefde is soms vreemd en raar
maar eens verdwijnt de pijn
en zullen we allebei weer gelukkig zijn.
Hilda 08/10/2000

Er is altijd iemand
die aan je denkt.
En weet waar je heen gaat
en waar je staat.
Je liefde en vreugde brengt
en al je geheimpjes kent.
Ook al de dingen die je raken
en beseft wat je hebt moeten door maken.
Die weer licht en vreugde in je hart brengt
en je aanzet om door te gaan.
Om te werken aan een nieuwe start
en die ook weet wat jij.
Verdient in dit leven
en dat is geluk, hoop en liefde.
Die iemand is een
iemand die je bemind...
Hilda 07/08/1996

Ik wandelde eens door het bos

en in dat bos stond een boom.

hij stond helemaal kaal

het was winter.

Hij stond daar zo trots als een pauw

die boom gaf mij een teken van

hey! gij daar kijk eens naar mij

ik heb veel pech in gehad in mijn leven

en mijn takken zijn nu afgescheurd

maar in de lente groeien er weer nieuwe aan.

Toen ik in de lente terug naar dat bos ging

passeerde ik diezelfde boom weer

hij stond daar zo fier als een pauw

vol met nieuwe takken en bladeren

de afgebroken takken waren verdwenen

en hij groeit weer in volle glorie.

Hij genoot weer van het leven om hem heen

in zijn bladerdak bouwde de vogels weer hun nest

toen pas besefte ik
dat ik net als die boom kon zijn

ook ik wil verder met mijn leven net als hij...

Hilda 09/12/1991

'Het woord'
het doet pijn in mijn hoofd
woede en verdriet
trillen door mijn lichaam heen
gedachtes komen
ben voor even verdoofd
niemand mag mij dan aanspreken
ik wil dan alleen zijn
want al die vreselijke dingen
krijg ik weer voor mijn ogen.
Ik druk mijn handen tegen mijn oren want
'het woord'
doet zo’n pijn
ik huil van
woede en verdriet
zachtjes zodat niemand mij horen kan
ik moet sterk zijn en blijven
om eens te kunnen aanhoren
'het woord'
maar hoe erg ik het ook probeer
toch blijven de tranen komen
'het woord'
het word steeds moeilijker om vrolijk te blijven
Steeds gaat het moeilijker en moeilijker
om er niet aan te denken
denken aan wat er toen is gebeurt
'het woord'
spookt al heel mijn leven door mijn hoofd
'het woord'
dat heel mijn leven heeft veranderd...
Hilda 15/08/1996

De herfst is nu duidelijk in het land
stilletjes komt de winter er aan
de bladeren zijn aan het verkleuren
en de eerste zijn reeds gevallen.
Ook de zwaluwen troepen al
samen voor hun reisje naar de warme landen. 
In mijn tuin
waar tijdens de zomer het groen overheerst
is de herfst het kleurrijkste seizoen
maar het veld achter mijn tuin
ligt er maar triest en verlaten bij.
Soms zie je daar een fazant of een konijn opduiken
om zich goed te doen aan de graankorrels
die achter zijn gebleven.
Maar als we gespaard blijven
van de herfststormen.
zullen we zeker nog
een paar weken kunnen
genieten van de mooie kleuren
als de mist wegtrekt.

Maar het ergste is
de lange koude en donkere avonden
dat overvalt mij een beetje. 
En heb de winterkleren al uit de kast gehaald
want dit landje weet je nooit
hoe het morgen zal zijn.
En dat is het altijd een beetje wennen
op dat vlak heb ik toch liever de zomer...
Hilda 27/10/1995

Als je! het met
je eigen eens bent
Dan ben je iemand wat 
zijn eigen goed kent.
Als je! met je eigen kan leven
dan moet je bij niemand
verantwoording afleggen
alleen maar aan jezelf.
Ook eerlijk zijn en blijven
is een prioriteit
zowel voor uzelf als
voor uw naasten
geduldigheid en
verdraagzaamheid is
aangenaam
Daarom vraag ik je! verander
niet teveel aan de mensen om je heen...

Het leven op deze aarde
kan eigenlijk zo simpel gelukkig zijn
wie doet er op deze wereld nog een goede daad
zodat het met de ander ook eens goed gaat.

De wereld zou er plots heel anders uit zien
als ieder mens dat eens in zou zien
maar helaas is dat niet zo
dat zou een sprookjeswereld zijn.

Een wereld zonder verdriet en pijn
als we er wat meer voor de ander wilden zijn
dan zouden er ook geen ruzie's meer zijn
want eigenlijk worden er mensen vermoord.

Omdat ze verkondigen een ander woord
terwijl er maar een god is
wat is er toch met de wereld loos
terwijl dat vriendschap alleen maar nodig is
mooi 't leven is mooi ....
Hilda 06/01/1997

De leegte is wat jij mij liet
geen vreugde maar pijn en verdriet.
dichte mist vulde mijn hart en ziel
een grote leegte die op mij viel.

De pijn is aan het verzachten
na al die lange jaren
heb ik nog steeds verdriet
maar jou vergeten zal ik niet.

Op een dag zal de zon weer schijnen
en de pijn zachtjes uit mijn leven verdwijnen
het zal er dan nog steeds zijn
maar dan zonder die pijn
en geen mist of leegte
maar ook geen verdriet meer... 
Hilda 15/02/1995
 

Een bibberende zon
veronderstelde dat het lente was.
Een bibberende zon
verdwaalde in de wind.
Een bibberende zon
rustende in een hart.

De zon en het hart
werden getransformeerd tot bloem.
Een bibberende zon
valt in een hart.
In een hart van zon
en creëerde een bloem.

En aangezien er in de herfst
een bloem werd creëert
zegt ze
" Kom mijn innemend seizoen”
 ’t is nu uw beurt
Hilda 26/06/1990

Ik ben eenzaam en alleen
met al die stilte om mij heen.
Was jij maar bij mij
heel dicht.
Heel dicht bij mij
wat zou heerlijk zijn.
Bij jou voel ik mij veilig en vrij
jou kan ik vertrouwen.
En ik laat je merken
dat ik voor altijd.
Voor altijd
van je zal blijven houden...
Hilda 05/01/1991
 

Met een gelaat overspoeld van verdriet
kijkt zij op hem neer.
Zij wil hem nog een keer zeggen
hoeveel zij van hem houd.

Met een krop in haar keel
kijkt zij naar zijn vertrouwde gelaat.
En zegt
het is goed mijn liefste
ga nu maar
je werk hier is gedaan.
De kinderen zijn groot en het huis uit
je hebt je best gedaan.
Je bent nu klaar
om te gaan
ik hou van jou! mijn liefste.

Zijn antwoord komt als een laatste zucht
een stil gefluister en bijna onhoorbaar zegt hij
mijn liefst ik hou ook van jou.
Dan sluit hij zachtjes de ogen
en begint aan zijn laatste vlucht....
17/02/2001

De kreet van een vogel doorbreekt de avondstilte
ergens in een boom zingt een merel zijn laatste avondlied
terwijl de zon haar slaapplaats opzoekt
stap ik traag naar het kerkhof
waar de laatste zonnestralen op je graf schijnen.
zacht zeg ik hier ben ik weer
ik moest even naar je toe want ik mis je zo.

Ik kom om je te zoeken je moet toch ergens zijn
je zit in nog in mijn hart en in mijn overgoten tranen
je zit in mijn hele wezen maar kan ik je maar niet vinden
daar waar je zijt ben je onbereikbaar voor mijn droevige ogen
Onbereikbaar voor mijn lieve zachte woorden.

Ik praat maar weet niet of je mij wel hoort
het is alsof mijn zachte stem in de leegte weergalmt
toch weet mijn hart dat je dicht bij mij bent
ik verwijder de verdorde bladeren van je graf
mijn vingers volgen je foto en de letters van je naam.

Het grind knarst onder mijn voeten
terwijl ik moeizaam weer naar huis toe ga
ik zou hier willen blijven dicht bij jou
ik wil, ik, ik wil het zo graag
maar loop dan toch maar traag door
want het leven en de kinderen wachten op mij
als ik verdriet heb en het niet meer weet
kom ik je zeker weer eens opzoeken
tot ik je eindelijk zal voelen
in de rust van mijn hart...
Hilda 05/01/1991
 

Komen er ooit bloemen bij je aan
voor het wegvegen van een traan
doordat je wat pijnlijks werd aangedaan.

Komen ze heel spontaan
van je maatje
draai open dan die kraan.

Dan komen er bloemen in je armen
om je hartje te verwarmen
dan zullen ze prima staan die bloemen.

Vriendschap worden bloemen
teveel om op te noemen
en die bloemen worden terug vriendschap ...
Hilda 11/07/2000
 

Ik zet mijn masker af
iedereen mag mijn binnenste zien
geheimen heb ik voor niemand
ik stel mij helemaal open.

Een spel spelen doe ik met niemand
eerlijkheid duurt het langst
zelf in mijn gedachten kijken mag
iets verbergen moet ik niet.

Kijk zelfs recht in mijn ogen en ziel
dan kan je zelf alles zien
dat alles zuiver en puur is
ik moet voor niemand een masker op...
Hilda 16/06/1997
 

Elke ochtend als ik mijn blogske opstart
zijt gij de eerste die ik altijd zie
de mythomaan en negatieve internetter
je bent oh! zo marginaal
gij zit zo vol frustraties
haat en nijd
dat je niemand wat vrede gunt.

Ik vindt je een zielig synoniem
gij geeft u uit voor een goed mens
en beweerd veel vrienden te hebben
tot plots op een dag dat het u niet meer zint
en er een uw ware aard leert kennen
een iemand die weet wie jij werkelijk bent
dan is die uw vriend niet meer
je begint dan te dreigen, stalken en te pesten
met uw smaad en laster
en je haalt ze dan
telkens weer en weer door het slijk.
met een van uw vele fake profiels
omdat je het in uw eigen naam niet durft
zelf verander je uw geboortenaam en nationaliteit
uit schrik dat zij uw echte naam leren kennen.
Als ik dat gevoel!
" Haten "
zou kennen zou ik je haten
maar toch!
heb ik medelijden met je
je bent mijn commentaar niet waard
zelfs niet de lucht die ik uitblaas.

Ik weet nu wat jij uitbeeldt
je bent als het leven
maar met je puntige takken
deel je altijd prikken uit?
als het leven zelf..
©Hilda 15/06/2001
   

Als het zonnetje schijnt
en de droefenis verdwijnt.
En het geeft je innerlijke rust
maar je voelt je heel gerust.
Je ziet alles even anders dan
en het geloof dat je alles maken kan.
Het is eigenlijk heel simpel voor iedereen
geeft het gevoel dat iedereen lief is en niet gemeen.
Hoe somber het weer ook is
wees gij de zon dat geeft geen ergernis ...
Hilda 16/06/1997

   
Aanvaarding van je zijn
rijping der geweten
ongebonden snoer.

Het grijpen naar de liefde.
Ontglipping der voorgeschotelde kansen
benutiging van het grijpbare.

Inzet der gedachtengang
misschien een prachtig dialoog
laat het niet zomaar.

Vertel het je geweten
wat komt dat komt
en laat de tijd zijn gangetje gaan.

Problemen raken opgelost
en je ziet mirakels verschijnen
grijp je moment dan.

Maar bezin eer je begint...
Hilda 27/03/1997