De laatste vlucht...

De kreet van een vogel doorbreekt de avondstilte
ergens in een boom zingt een merel zijn laatste avondlied
terwijl de zon haar slaapplaats opzoekt
stap ik traag naar het kerkhof
waar de laatste zonnestralen op je graf schijnen.
zacht zeg ik hier ben ik weer
ik moest even naar je toe want ik mis je zo.

Ik kom om je te zoeken je moet toch ergens zijn
je zit in nog in mijn hart en in mijn overgoten tranen
je zit in mijn hele wezen maar kan ik je maar niet vinden
daar waar je zijt ben je onbereikbaar voor mijn droevige ogen
Onbereikbaar voor mijn lieve zachte woorden.

Ik praat maar weet niet of je mij wel hoort
het is alsof mijn zachte stem in de leegte weergalmt
toch weet mijn hart dat je dicht bij mij bent
ik verwijder de verdorde bladeren van je graf
mijn vingers volgen je foto en de letters van je naam.

Het grind knarst onder mijn voeten
terwijl ik moeizaam weer naar huis toe ga
ik zou hier willen blijven dicht bij jou
ik wil, ik, ik wil het zo graag
maar loop dan toch maar traag door
want het leven en de kinderen wachten op mij
als ik verdriet heb en het niet meer weet
kom ik je zeker weer eens opzoeken
tot ik je eindelijk zal voelen
in de rust van mijn hart...
Hilda 05/01/1991
 

Komen er ooit bloemen bij je aan
voor het wegvegen van een traan
doordat je wat pijnlijks werd aangedaan.

Komen ze heel spontaan
van je maatje
draai open dan die kraan.

Dan komen er bloemen in je armen
om je hartje te verwarmen
dan zullen ze prima staan die bloemen.

Vriendschap worden bloemen
teveel om op te noemen
en die bloemen worden terug vriendschap ...
Hilda 11/07/2000
 

Ik zet mijn masker af
iedereen mag mijn binnenste zien
geheimen heb ik voor niemand
ik stel mij helemaal open.

Een spel spelen doe ik met niemand
eerlijkheid duurt het langst
zelf in mijn gedachten kijken mag
iets verbergen moet ik niet.

Kijk zelfs recht in mijn ogen en ziel
dan kan je zelf alles zien
dat alles zuiver en puur is
ik moet voor niemand een masker op...
Hilda 16/06/1997
 

Elke ochtend als ik mijn blogske opstart
zijt gij de eerste die ik altijd zie
de mythomaan en negatieve internetter
je bent oh! zo marginaal
gij zit zo vol frustraties
haat en nijd
dat je niemand wat vrede gunt.

Ik vindt je een zielig synoniem
gij geeft u uit voor een goed mens
en beweerd veel vrienden te hebben
tot plots op een dag dat het u niet meer zint
en er een uw ware aard leert kennen
een iemand die weet wie jij werkelijk bent
dan is die uw vriend niet meer
je begint dan te dreigen, stalken en te pesten
met uw smaad en laster
en je haalt ze dan
telkens weer en weer door het slijk.
met een van uw vele fake profiels
omdat je het in uw eigen naam niet durft
zelf verander je uw geboortenaam en nationaliteit
uit schrik dat zij uw echte naam leren kennen.
Als ik dat gevoel!
" Haten "
zou kennen zou ik je haten
maar toch!
heb ik medelijden met je
je bent mijn commentaar niet waard
zelfs niet de lucht die ik uitblaas.

Ik weet nu wat jij uitbeeldt
je bent als het leven
maar met je puntige takken
deel je altijd prikken uit?
als het leven zelf..
©Hilda 15/06/2001
   

Als het zonnetje schijnt
en de droefenis verdwijnt.
En het geeft je innerlijke rust
maar je voelt je heel gerust.
Je ziet alles even anders dan
en het geloof dat je alles maken kan.
Het is eigenlijk heel simpel voor iedereen
geeft het gevoel dat iedereen lief is en niet gemeen.
Hoe somber het weer ook is
wees gij de zon dat geeft geen ergernis ...
Hilda 16/06/1997

   
Aanvaarding van je zijn
rijping der geweten
ongebonden snoer.

Het grijpen naar de liefde.
Ontglipping der voorgeschotelde kansen
benutiging van het grijpbare.

Inzet der gedachtengang
misschien een prachtig dialoog
laat het niet zomaar.

Vertel het je geweten
wat komt dat komt
en laat de tijd zijn gangetje gaan.

Problemen raken opgelost
en je ziet mirakels verschijnen
grijp je moment dan.

Maar bezin eer je begint...
Hilda 27/03/1997
 

Liefdes verdriet wie herkent dit niet.
Dicht bij elkaar het zijn maar woorden
maar toch zo zwaar.

Alles begint met liefde
geen mens is zonder liefde geboren.
Dezelfde mens maakt het voor zich uit
maar ook vaak een ander.

Een leven van verdriet en pijn
zoals het altijd zal zijn.
Maar na regen komt zonneschijn.

En stil komt daar weer die mooie,
liefde om het hoekje gluren.
Het leven kan weer alle kanten uit
maar het mooiste aan die kant
is dat
dat ben jij...
Hilda 15/08/1998
  

Plots...!
Krijg ik soms een raar gevoel
ik kan het echt aan niemand uitleggen
wat ik precies dan voel.

Ik voel dan zoveel verdriet
zonder dat ik weet
waarom en vanwaar het vandaan komt
een echte reden heb ik niet.

Soms wil ik mijn eigen opsluiten
en wil dan geen mensen om me heen
als dat gevoel mij overvalt
dan ben wel het liefste alleen.

Soms stromen er tranen
zomaar zonder reden
over mijn wang
aan niemand kan ik uitleggen waarom
of wat ik op zo'n moment voel.

En als mijn tranen verdwenen zijn
ben ik dat gevoel weer kwijt
en ga weer naar buiten
en dan ziet iedereen gewoon
weer ik ...
Hilda 25/03/1998
  

Mijn geluk dat is
omdat je bij mij bent
die blik in je ogen
vol met liefde en tederheid vermengd.

Omdat ik een beetje
van mijzelf in jou herken
't is daarom dat ik zo gelukkig ben
dat geluk dat ben jij.

Omdat je telkens weer
je hart en liefde aan mij geeft.
en ik alles zo intens beleef
dat geluk dat maakt gij.

Ik denk dikwijls te dromen
maar ik hoop dat ik dit geluk
mij nooit of te nimmer
zal worden ontnomen...
Hilda 28/10/2000
  

Ik kijk uit mijn keukenraam en zie in de verte
de bomen in de ochtend nevel staan
ze krijgen nu een andere kleur
van donker bruin tot rood en geel
straks vallen de bladeren af
en dan staan ze kaal.
Op het veld ervoor waar het graan heeft gestaan
lopen de fazanten de laatste graankorrels op te pikken.

zelf de buitenlucht is anders

je ruikt nu het vochtig gras

waar een sluier van dauw op lig

en ook de bal die Detlev vergeten was.
Hij zit nu in het eerste leerjaar en wordt in december zes jaar
en leert er met zijn leeftijd genootjes het alfabet
en stil zitten in de klas.
Maar straks als de ochtend nevel is verdwenen
en het zonnetje weer heerlijk schijnt
dan zal de dauw heel vlug
verdwenen zijn
en speelt de kleine rakker weer op het gras
als hij terug is van het klas ...
Hilda 01/09/2008
  

Heel mijn leven is een klucht.
heel mijn leven is mislukt
en kan niet meer terug
daarvoor zit ik te diep in de put.

Ik wilde graag even gelukkig zijn
zonder die verdomde pijn
wat mijn lichaam steeds maar kwelt.

Heel mijn lichaam is stram en stijf
en ik weet met mijn eigen geen blijf
had het leven toch heel anders voorgesteld
en alles wat verkeerd kan gaan, gaat verkeerd.

De pijn hervalt keer op keer
de hoop op een normaal leven heb ik opgegeven  
ook het laatste restje moed in mij is voorgoed verdwenen...
17/08/2005

Liefste...

Jij hebt me nooit gezegd waarom
je mij zonder pardon
hebt laten zitten
ons huis was bijna klaar
ik moest alleen nog de muren witten.

Nu geef je mij de bons
wat moet ik doen
kan toch niet met die bon verder leven
ik schaam mij dood
als ik s'avonds
die bon bezie die gij mij hebt gegeven.

Daarom
verzoek ik dringend en beleefd
je bon terug te komen halen
het is een ding
waar niemand wat aan heeft
en als het moet
zal ik wel de helft betalen...
Hilda 17/03/1999
   

Ik heb vannacht een gedicht gedroomd
in blauw geel en groen
de bonte kleuren
schaterden over de regels.

Ik heb een droom getekend
in hoog laag en er tussendoor
de mooie tekeningen
schoven door mekaar.

Ik heb een schets gedicht
in zwart en in het droog
de vele beelden
huppelden naar me toe.

Ik heb jou beeld gezien
nu hier daar en toen
maar uw gelaat
vervaagde toen alleen tot een...
Hilda 12/12/1997  

Dit gedicht is ter ere van al de moeders
van vermoorde kinderen.
Of haar zijn ontnomen door het gerecht.
En voor de moeders die kinderen hebben
maar ontvoerd zijn
door hun vader en naar een vreemd land zijn gebracht.
Ook voor de moeders die in de steek zijn gelaten
door haar kinderen.
Zij is niet hun moeder voor heel even
maar heel haar leven...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Moederdag...

Voor haar die geen kinderen meer heeft
en toch moeder is.
Is het vandaag gewoon een dag
een dag vol met pijn.

Zij bezoekt misschien het kerkhof
en legt er een bloemetje neer
voor haar is vandaag geen Moederdag
en dat doet haar pijn.

Een doodgewone dag
geen kinderen die aan haar bed zullen staan
met tekeningen en cadeautjes
gewoon de dag alleen moeten doorstaan.

Aan al deze eenzame moeders
wil ik eventjes denken
en er bij stilstaan
om ook hun! even wat aandacht te schenken...  
Hilda 11/05/1998
   

Wat is de tijd
ik zit hier
even
onbelangrijk
met mijn hoofd
vol van niets.

Wat is niets
ik zit hier
even
onbelangrijk
met een hart
vol van pijn.

Wat is pijn
ik zit hier
even
onbelangrijk
met mijn leven
vol van verlangen.

Wat is verlangen
ik zit hier
even
onbelangrijk
zonder liefde
vol van leven.

Wat is leven
ik zit hier
even
onbelangrijk
zonder goesting
vol van eenzaamheid...
 Hilda 20/08/1997

Ik zou graag een vogeltje willen zijn
even weg vliegen lijkt mij fijn
vrij in de lucht mijn vleugels uitslaan
geen pijn voelen van dit aardse bestaan.

Ik zou graag hoog in de lucht vliegen   
me door de wind laten wiegen
en al de ellende even van mij af gooien
en mijn hart op die manier laten ontdooien.

Wat zou ik heel graag willen ruilen
in een boom ontspannende te kunnen schuilen
gewoon even een zijn met de natuur
dat lijkt mij op dit ogenblik een geweldige kuur...
Hilda 20/08/1998
  

Een toonladder van vriendschap
waarop noten van tederheid
zich strengelen
tot een melodie van vreugde
en ik ben de mens
die u dit lied brengen mag
aan de voet van een eikenboom
waarin vogels vrijheid fluiten
terwijl mijn hart
zingend wordt meegedragen
op sluiers van bloesemgeuren
en zachte vleugels...
© Hilda 25/08/1998

 

Ik loop in het rond
en het lijkt of ik zweef
maar toch voel ik de grond.

Ik leef mijn toekomst in het verleden
dat is het enigste wat blijft
de onzekere zekerheid.

Mijn tranen drogen in de wind
maar ze blijven komen
ik voel me net een weerloos kind.

Ik loop naar de ingang van het verleden
maar daar is geen weg terug
die deur die is voorgoed gesloten
en zit gevangen in het heden.
Hilda 09/07/2001
    

Een groot succes
zal dit gedichtje wel niet zijn.
geen woorden voor hoe ik me voel
er is toch niemand die begrijpt wat ik bedoel
hoe dikwijls moet ik het nog uitleggen
dat ik het niet meer zie zitten
ik heb het weer eens verknalt
en alle hoop verspeeld.
en ben verdwaald
zal ik ooit terug gevonden worden
verdwaald op deze wereld
zonder hulp vind ik de weg
niet meer terug
en ik durf er met niemand
over te spreken
ook alle vriendschap nijd ik als de pest
maar ik wil niet meer langer leven
in die eenzaamheid
en verlang met heel mijn hart
dat wij weer vrienden zullen zijn...
Hilda 17/09/2001