De laatste adem...***

Ik zit in de trein en kijk dromerig voor mij uit
naar het voorbij flitsende landschap
en naar de richting waar ik naartoe ga.
Als ik in Brussel noord overstap
zal het dan richting Antwerpen zijn
of ga ik terug naar het groene Limburg
mijn geluk dat bepaal ik zelf. 
Er zitten twee vrouwen voor mij
en ik luister stiekem naar hun verhaal.
Ze vertellen van
hoe moet het nu verder gaan 
in deze periode van zware crisis
wie weet wat er ons nu nog te wachten staat.
Zij zijn niet gelukkig met hun leven
waar ligt dat aan
ligt dat soms aan andere mensen.
Kijk eens heel aandachtig in de spiegel
kijk nu eens heel goed
"alleen gij of ik"
zijn verantwoordelijk voor ons laten en doen.
Leef uw eigen leven
en wacht niet af wat de morgen u brengen zal
en leer ook om uw eigen wil te doen
en doe niets wat niet moet.
Het geluk ligt in uw eigen handen
en niet in dat van een ander
leer uw eigen ik te kennen
en zet je al zorgen aan de kant
je zal dit allemaal alleen moeten doen
want andere mensen kunnen je daarbij niet helpen.
Pas als ge dat beseft
en jezelf kan behelpen
en inziet dat niet alles en iedereen
het gemakkelijk heeft en is
op deze harde wereld.
Met wie of wat en waar wij ook gaan of staan
en welke weg wij ook maar inslaan.
grijp dat greintje geluk met beide handen
het is de keus van u en mij
en niet van een ander...
Hilda 24/01/2004
 

Waarom bij een scheiding
elkaar na al die tijd
weer kwetsen
gunt zij ons soms
geen gelukkig leven meer.

Iets betekenen in deze grote wereld
dat willen we allemaal
waarom worden we telkens
weer teleurgesteld
spreken we niet dezelfde taal
waarom niet
normaal praten met mekaar.

Iedere keer opnieuw moeten beginnen
met het indelen van ons leven
worden we weer
eens in het nauw gedreven
dit overkomt ons beide
waarom niet
iemand gewoon wat geluk gunnen.

Hoeveel keer
kunnen wij dit nog dikwijls incasseren
zonder knock-out neer te gaan
misschien moeten
wij allemaal eens leren
wat de zin van het bestaan is
waarom niet
gewoon goede vrienden blijven...
Hilda 15/07/2005
 

Er is een klein pitje is geplant in mijn hart

een lang gekoesterde wens gaat van start.

Ik dacht dat het niet goed genoeg zou zijn

dit idee stond reeds lang aan de zijlijn.

Schrijven is mijn lust en leven

met pen en papier kan ik mijn gedachten geven.

Maar is niet altijd voor iedereen  zonneklaar

het goede moment is gewoon nog niet daar.

Nu word het pitje stapsgewijs uitgebroed

wat doet die doorslag mij ontzettend goed.

Het vervaagt soms mijn pijn en tegenstrijdigheid

en geeft mij een ontzettende zelfverzekerdheid.

Maar of het lukken zal door de tijd heen moeten blijken

maar ik zal niet met de eer alleen gaan prijken.

Zonder hulp van mijn kinderen

kreeg deze opzet nooit een goed begin.

Wanneer ik alles in kannen en kruiken heb gegoten

presenteer ik mijn gedichtenbundel onverdroten.

De kinderen hebben mij over de getrokken over de lijn

het is de authenticiteit,  en ik vind dat fijn…

15/09/2008

De nacht is verstreken
een dag is geboren
duisternis begint te breken
vogeltjes zijn te horen.

Wat zal deze dag ons geven
vreugde of verdriet
of wat zullen we beleven
weten we tevoren niet.

We behoren ons te schikken
in het lot dat is bepaald
al doen we het met wegen en wikken
een geluk als de avond is gehaald.

Dan komt er een nieuwe duisternis
en weer een nieuwe dageraad
of dit wederom een gunstige dag is
dat is nu voor mij de vraag...
Hilda 17/03/1996
 

Soms heel even bekruipt mij het gevoel
dat de mensen mij niet snappen
hoe ik ben en hoe ik mij nu voel.
Voor de buitenwereld ben ik iemand
die altijd loopt te stralen
maar er is niemand die ziet
dat ik loop te dwalen.
Ik verdwaal in mijn emoties
gevoelens van vreugde en verdriet
maar alleen mijn vreugde laat ik zien
maar mijn verdriet niet.
Dus mensen oordeel niet te snel
over andermans leven.
over zijn vreugde of zijn verdriet
soms is de waarheid anders
dan wat je aan de buitenkant ziet ...
Hilda 17/09/2003
 

Ik wou dat ik een boom kon zijn
dat ik een hoge boom was.
Met zijn takken wuivend naar de zon
en zijn wortels diep in het gras.

Ik wou dat ik een boom kon zijn
dan wou ik op elke tak.
Een witte bloem, een vogelnest
en een speelman op elke bladertak.

Ik wou dat ik een boom kon zijn
dan wou ik een stam zo breed.
Dat er plaats genoeg is voor het hart
dat men daar met een dolk insneed ...
Hilda 18/06/1999

Ik gaf steeds rozenkorrels aan mijn rozen
en water aan de treurwilg van mijn hart.
Van nacht heeft het weer gevroren  
somber staat mijn rozenbed er nu bij.

Waarom zouden de rozen bij mij sterven
ik loop voortdurend rond met pot en mest.
Wanneer het nodig is zou ik zelfs
nog verven maar eer het zover is
zijn ze reeds lang verdort.

Mijn treurwilg echter die zal altijd
blijven die oude droeve schrale grijze pruik.
Want in zijn schaduw moet ik nadenken
en verzen schrijven soms op mijn rug
maar meestal op mijn buik...
Hilda 15/11/1999
 

Heerlijk wandelen wij langs de velden
onze voetstappen knarsen in het zand.

Ook lopen ook langs de weide
waar dieren ons staan aan te staren.

En wat verder speelt een kind met en hond
die samen een vlieger oplaten wat zijn ze uitgelaten.

Het gelach en geblaf komt je tegemoet
en je wordt hartelijk door beiden begroet.

Heerlijk uitgelaten spelen ze voort
en genieten van hun kindzijn...
Hilda 27/09/1995
 

Met handen voor mijn ogen
verberg ik mijn verdriet
heel goed heb ik overwogen
waarom ik jou verliet.

Je was van mij een deel
maar je verlangde veel te veel
iets wat ik je niet kon geven
was dat stukje van mijn leven.

Je hebt ervoor betaald
onze liefde was een strijd
ik weet ik heb gefaald
daarom ben ik je kwijt.

Ik zal je nooit vergeten
dat mag je heus wel weten
onder tranen zal ik schuilen
verdrietig zijn en huilen.

Maar we moesten uit elkaar
liefde is soms vreemd en raar
maar eens verdwijnt de pijn
en zullen we allebei weer gelukkig zijn.
Hilda 08/10/2000

Er is altijd iemand
die aan je denkt.
En weet waar je heen gaat
en waar je staat.
Je liefde en vreugde brengt
en al je geheimpjes kent.
Ook al de dingen die je raken
en beseft wat je hebt moeten door maken.
Die weer licht en vreugde in je hart brengt
en je aanzet om door te gaan.
Om te werken aan een nieuwe start
en die ook weet wat jij.
Verdient in dit leven
en dat is geluk, hoop en liefde.
Die iemand is een
iemand die je bemind...
Hilda 07/08/1996

Ik wandelde eens door het bos

en in dat bos stond een boom.

hij stond helemaal kaal

het was winter.

Hij stond daar zo trots als een pauw

die boom gaf mij een teken van

hey! gij daar kijk eens naar mij

ik heb veel pech in gehad in mijn leven

en mijn takken zijn nu afgescheurd

maar in de lente groeien er weer nieuwe aan.

Toen ik in de lente terug naar dat bos ging

passeerde ik diezelfde boom weer

hij stond daar zo fier als een pauw

vol met nieuwe takken en bladeren

de afgebroken takken waren verdwenen

en hij groeit weer in volle glorie.

Hij genoot weer van het leven om hem heen

in zijn bladerdak bouwde de vogels weer hun nest

toen pas besefte ik
dat ik net als die boom kon zijn

ook ik wil verder met mijn leven net als hij...

Hilda 09/12/1991

'Het woord'
het doet pijn in mijn hoofd
woede en verdriet
trillen door mijn lichaam heen
gedachtes komen
ben voor even verdoofd
niemand mag mij dan aanspreken
ik wil dan alleen zijn
want al die vreselijke dingen
krijg ik weer voor mijn ogen.
Ik druk mijn handen tegen mijn oren want
'het woord'
doet zo’n pijn
ik huil van
woede en verdriet
zachtjes zodat niemand mij horen kan
ik moet sterk zijn en blijven
om eens te kunnen aanhoren
'het woord'
maar hoe erg ik het ook probeer
toch blijven de tranen komen
'het woord'
het word steeds moeilijker om vrolijk te blijven
Steeds gaat het moeilijker en moeilijker
om er niet aan te denken
denken aan wat er toen is gebeurt
'het woord'
spookt al heel mijn leven door mijn hoofd
'het woord'
dat heel mijn leven heeft veranderd...
Hilda 15/08/1996

De herfst is nu duidelijk in het land
stilletjes komt de winter er aan
de bladeren zijn aan het verkleuren
en de eerste zijn reeds gevallen.
Ook de zwaluwen troepen al
samen voor hun reisje naar de warme landen. 
In mijn tuin
waar tijdens de zomer het groen overheerst
is de herfst het kleurrijkste seizoen
maar het veld achter mijn tuin
ligt er maar triest en verlaten bij.
Soms zie je daar een fazant of een konijn opduiken
om zich goed te doen aan de graankorrels
die achter zijn gebleven.
Maar als we gespaard blijven
van de herfststormen.
zullen we zeker nog
een paar weken kunnen
genieten van de mooie kleuren
als de mist wegtrekt.

Maar het ergste is
de lange koude en donkere avonden
dat overvalt mij een beetje. 
En heb de winterkleren al uit de kast gehaald
want dit landje weet je nooit
hoe het morgen zal zijn.
En dat is het altijd een beetje wennen
op dat vlak heb ik toch liever de zomer...
Hilda 27/10/1995

Als je! het met
je eigen eens bent
Dan ben je iemand wat 
zijn eigen goed kent.
Als je! met je eigen kan leven
dan moet je bij niemand
verantwoording afleggen
alleen maar aan jezelf.
Ook eerlijk zijn en blijven
is een prioriteit
zowel voor uzelf als
voor uw naasten
geduldigheid en
verdraagzaamheid is
aangenaam
Daarom vraag ik je! verander
niet teveel aan de mensen om je heen...

Het leven op deze aarde
kan eigenlijk zo simpel gelukkig zijn
wie doet er op deze wereld nog een goede daad
zodat het met de ander ook eens goed gaat.

De wereld zou er plots heel anders uit zien
als ieder mens dat eens in zou zien
maar helaas is dat niet zo
dat zou een sprookjeswereld zijn.

Een wereld zonder verdriet en pijn
als we er wat meer voor de ander wilden zijn
dan zouden er ook geen ruzie's meer zijn
want eigenlijk worden er mensen vermoord.

Omdat ze verkondigen een ander woord
terwijl er maar een god is
wat is er toch met de wereld loos
terwijl dat vriendschap alleen maar nodig is
mooi 't leven is mooi ....
Hilda 06/01/1997

De leegte is wat jij mij liet
geen vreugde maar pijn en verdriet.
dichte mist vulde mijn hart en ziel
een grote leegte die op mij viel.

De pijn is aan het verzachten
na al die lange jaren
heb ik nog steeds verdriet
maar jou vergeten zal ik niet.

Op een dag zal de zon weer schijnen
en de pijn zachtjes uit mijn leven verdwijnen
het zal er dan nog steeds zijn
maar dan zonder die pijn
en geen mist of leegte
maar ook geen verdriet meer... 
Hilda 15/02/1995
 

Een bibberende zon
veronderstelde dat het lente was.
Een bibberende zon
verdwaalde in de wind.
Een bibberende zon
rustende in een hart.

De zon en het hart
werden getransformeerd tot bloem.
Een bibberende zon
valt in een hart.
In een hart van zon
en creëerde een bloem.

En aangezien er in de herfst
een bloem werd creëert
zegt ze
" Kom mijn innemend seizoen”
 ’t is nu uw beurt
Hilda 26/06/1990

Ik ben eenzaam en alleen
met al die stilte om mij heen.
Was jij maar bij mij
heel dicht.
Heel dicht bij mij
wat zou heerlijk zijn.
Bij jou voel ik mij veilig en vrij
jou kan ik vertrouwen.
En ik laat je merken
dat ik voor altijd.
Voor altijd
van je zal blijven houden...
Hilda 05/01/1991