Onbelangrijk...

Ik zou graag een vogeltje willen zijn
even weg vliegen lijkt mij fijn
vrij in de lucht mijn vleugels uitslaan
geen pijn voelen van dit aardse bestaan.

Ik zou graag hoog in de lucht vliegen   
me door de wind laten wiegen
en al de ellende even van mij af gooien
en mijn hart op die manier laten ontdooien.

Wat zou ik heel graag willen ruilen
in een boom ontspannende te kunnen schuilen
gewoon even een zijn met de natuur
dat lijkt mij op dit ogenblik een geweldige kuur...
Hilda 20/08/1998
  

Een toonladder van vriendschap
waarop noten van tederheid
zich strengelen
tot een melodie van vreugde
en ik ben de mens
die u dit lied brengen mag
aan de voet van een eikenboom
waarin vogels vrijheid fluiten
terwijl mijn hart
zingend wordt meegedragen
op sluiers van bloesemgeuren
en zachte vleugels...
© Hilda 25/08/1998

 

Ik loop in het rond
en het lijkt of ik zweef
maar toch voel ik de grond.

Ik leef mijn toekomst in het verleden
dat is het enigste wat blijft
de onzekere zekerheid.

Mijn tranen drogen in de wind
maar ze blijven komen
ik voel me net een weerloos kind.

Ik loop naar de ingang van het verleden
maar daar is geen weg terug
die deur die is voorgoed gesloten
en zit gevangen in het heden.
Hilda 09/07/2001
    

Een groot succes
zal dit gedichtje wel niet zijn.
geen woorden voor hoe ik me voel
er is toch niemand die begrijpt wat ik bedoel
hoe dikwijls moet ik het nog uitleggen
dat ik het niet meer zie zitten
ik heb het weer eens verknalt
en alle hoop verspeeld.
en ben verdwaald
zal ik ooit terug gevonden worden
verdwaald op deze wereld
zonder hulp vind ik de weg
niet meer terug
en ik durf er met niemand
over te spreken
ook alle vriendschap nijd ik als de pest
maar ik wil niet meer langer leven
in die eenzaamheid
en verlang met heel mijn hart
dat wij weer vrienden zullen zijn...
Hilda 17/09/2001
 

Ik had een gedichtje geschreven
over de lente die er eindelijk was.

Toen het plotseling begon te onweren
bliksemschichten en donderslagen
deden de grondvesten daveren.

Vergezeld van hevige rukwinden
en gutsende regen
recht uit de lucht.

Heel mijn koer direct een grote waterplas
het kwam met bakken naar omlaag.
Vergezeld van dikke hagelbollen
die veel schade berokkenden!.

Het was hier echt flink raak vandaag
en ik dacht met een diepe zucht.
Pak maar weer
pen en papier
en begin maar opnieuw te verzinnen
het is nu echt geen lenteweer.
En kan opnieuw beginnen
dat was mij al eens overkomen.

En zat met beide handen op mijn hart.
Toen ik al dat water zag stromen
maar een geluk.
Het geraakte niet verder dan de dorpel van mijn veranda.
Rukwinden en gutsende regen zijn nu even gaan liggen...
©Hilda 26/07/2003

Zeg waarom bekijkt gij mij
omdat ik anders ben
of anders doe.
Moet ik doen wat een ander
soms van mij verwacht
en wat hij van mij wil.
Maar dan ben ik
ik niet meer
maar dan ben ik! gij.

Ik ben wie ik ben
uniek zoals elk mens
uniek is.
Een iemand met een eigen waarde
en kan heel goed mijn eigen verdragen.
Ik heb alleen graag
dat iedereen in vrede kan leven
en denken wat hij wil denken.

Ik weet wie ik ben
ben in het geheel niet volmaakt
daarom ben ik ook maar
een mens.
Iedereen heeft zijn eigen gebreken.
ieder mens doet eens wat mis
niemand zit nu eenmaal zonder fouten.
Maar van de gemaakte fouten moeten wij leren
ook ik heb van die goede
en slechte dagen...
"Maar dat is gewoonweg menselijk zijn"
Hilda 11/05/1999
 

Ik ben een papieren bootje
gemaakt van een oude krant
ik kan tegen geen stootje
een windje en je maakt mij van kant.

Je ziet ik vaar ook op het water
als is het maar een duistere plas.
ik dobber en dans
en later strand ik op het groene gras.

Ik leef maar een paar minutjes
de tijd van en kinderspel.
dan lig ik doorweekt te sterven
maar ik schrei niet en troost mezelf...
Hilda17/09/1999
 

Iedereen heeft wel eens in zijn leven verdriet
het gaat meestal om het verleden
soms is er niemand die het ziet
ieder heeft er wel eens aan geleden.
En enorme wensen in het verschiet
het is de manier hoe je het beziet
de liefde de vriendschap en het heden
ze zijn reeds lang gestreden.
Men bezint in lezen
gewoonweg een boek openslagen
gewoon zomaar zonder reden
uur na uur dag na dag.
Plots is men dan weer tevreden
over het heden
dat je nog lang mag leven
en heel je ellende mag vergeten ...
Hilda 05/05/1994

Een rups ontpopt zich
tot vlinder.
En fladdert van hier
en naar daar
zonder te weten
naar wie wat of waar.

Als ik nu die vlinder was
dan zou ik in mijn feestkledij
en een bonte sjaal.
en met een hele kleurenpalet
op zoek gaan naar jou.

En als ik jou gevonden heb
en jij met als ik
ook die vlinders voelt
dan fladderen wij samen
naar een nieuw geluk.

Eens daar aangekomen
overtref ik al je ondeugende dromen
ik zal je al mijn liefde schenken
want een leven van een vlinder
is niet zo heel lang.
Daarom genieten wij beiden 
er eens zoveel van ...
Hilda 10/06/2000
 

Misschien
is het verkeerd
wat ik nu ga zeggen
maar toch
zal ik
het proberen uit te leggen.

Jij
kwam in mijn leven
heel onverwacht
en nooit bedacht
tot nu toe
heb ik er elke dag
aan gedacht
maar nooit ongedacht
dat ik zo iemand
als jij vinden kon.

Ben daarom ook blij
met de dag waarop
het allemaal begon
jouw getypte woorden
hebben me weer blij gemaakt
jou troostende woorden
hebben mijn hart
en ziel geraakt.

Die lieve dingen
die er stonden
neergepend
klonken warm en heel oprecht
het is nu een jaar
dat wij samen zijn
en heb in het geheel
nog geen spijt.

En hoop
van u hetzelfde
want ge ziet wel voor wat
dat internet
nog goed is
want zij
hebben ons samen gebracht!
Hilda 28/10/2005
 

Er zijn herinneringen die je niet wil vergeten
de leuke en mooie in het leven.
Die iedereen wel moet weten
en die je een plekje in je hart wil geven.

Er zijn herinneringen die je niet wil herinneren
die alleen naar en vervelend zijn.
En maken jou stil van binnen
ze doen je zoveel verdriet en pijn.

Maar het is goed als je op die herinneringen let
ook al wil je het niet.
Je moet zorgen dat je het van je afzet
ik bedoel de nare herinneringen die je pijn bezorgen.

Want het leven is meer dan alleen maar
aan het nare te denken...
Hilda 11/09/2000
 

Duisternis sluit zich rond mijn ogen
terwijl de wijzer traag richting twaalf sluipt 
wen ik traag aan het donker
donkere schaduwen tekenen zich af.

Ik duw mijn handen tegen mijn oren
om hun stemmen niet te horen fluisteren
vingers verkrampen en angst overheerst
bang om te verliezen wat het daglicht zag.

Ze bewegen langs de meubels
raken me aan in mijn eenzaamheid
voelen wat hun aanwezigheid teweeg brengt
en toch blijf ik liggen achter open ogen.

Pijn kruipt omhoog
rustig bereikt het mijn breekpunt
de schaduwen schrikken van mijn gehuil
opeens word het stil in mijn hoofd.

Leegte is een donsdeken
warm en voldaan wacht ik
tranen zijn op en mijn ogen hol
geschreeuw heeft niemand ontwaakt.

Desondanks val ik in een diepe slaap
minder eindeloos is de tijd als ik wakker word
bezweet en nog steeds ingepakt
versiert door de nacht.....
Hilda 07/01/2000
 

De klaproos is een helder rode bloem 
met in het kern
een kleine gitzwarte vlek.

Rood is de kleur van ons hart
maar net zoals bij een klaproos
zit er in ons hart
in de kern een gitzwarte vlek
zo heeft iedereen in zijn leven
een kleine
maar soms ook zo een grote gitzwarte vlek
in de kern van zijn hart.

Maar trek u niet verder op
aan die gitzwarte vlek
maar isoleer hem  
en probeer uw leven opnieuw in te verven
in de hel rode kleur van een klaproos...
Hilda 17/06/2006

Alleen
daar sta je dan
in een woestijn van verlangen
met tranen van eindeloos verdriet
kon ik je maar omarmen
en je mijn liefde geven
maar mijn liefde
wil je niet.

Alleen
daar sta ik dan
een gedachte van hoop
de angst van het niet loslaten
daar gaan mijn vlinders
weg is mijn droom
jij en ik nooit samen
voor eeuwig alleen...
Hilda 11/05/1991
 

De muur rond mijn hart
dat is mijn leven
had zoveel om te geven
maar de drang om te geven ben ik kwijtgeraakt.
Heb soms iemand nodig
die mij steunt in m'n verdriet.
Te vaak voel ik mij overbodig
mijn God waarom begrijpen ze mij dan niet.
Ik weet niet wat doen                        
zeg het mij wat is mijn doel
op deze wereldbol.
Wil ook graag liefde vinden
maar ben te afstandelijk en te koel.
Er is rond mijn hart een muur gerezen
misschien komt alles goed.
En ben ik dan van mijn verdriet genezen
alstublieft geef mij weer die moed.
Dan kan ik weer verder gaan met mijn leven
en herbeginnen met een schonen lei.
En voel me weer eindelijk vrij...
Hilda 26/06/2001
  

Als iedereen dit eens leest
en het eens goed in zijn hoofdje steekt
niets is mooier dan vriendschap
en niet constant op mekaars kap te zitten
en altijd te zitten vitten.
                              
Niemand is helemaal perfect en volmaakt
en niet van zonden vrijwaard
want een mensen leven is niks meer dan
een vingerknip en opeens het is met ons gedaan.

Want het leven is net zo als een kaars
ze brand en dooft dan weer
zoals het gras
het groeit maar verdort dan weer
of zoals een bloem
die 's morgens ontluikt en s' avond verwelkt.

Ook zoals het leven
nu ben je er en morgen niet meer
of zoals de zon
nu schijnt ze maar eens gaat ze onder
en soms is het zoals het heelal
ze bestaat en blijft bestaan
voor eeuwig en altijd ...
Hilda 16/01/2002
 

Op de grote vraag
'waarom'
wordt het antwoord
nooit gegeven !
Bij de vragen over
dood en leven
is er geen`daarom`!

Het leven is
dragen.
Het leven is
gaan.
Het leven is
bestaan.
Zonder
al te veel te vragen.

Het waarom wordt
`waartoe`.
Maar
lieve God
waartoe dan toch
dit lot?
Wij worden soms
zo moe!
Zonder
antwoord te kunnen leven
is de kunst van ons bestaan.
Zonder
antwoord verder te gaan. `
`Waarom en waartoe in ons mens zijn verweven!
Hilda 09/01/1990
 

Als ik eens de krant lees zie ik veel ellende
dingen die ik allemaal in mijn jeugd niet kende.
Kijk ik naar het journaal
wat ik dan zie is ook niet gans normaal.

Zet ik de radio aan en luister eens goed
is het ook niet zo alles wat mij oppeppen doet.
Reclamefolders schreeuwen om het hardst
kom hierheen die andere liegt dat die barst.

Maar praat ik met mensen dan kan krijg ik antwoorden
en wij steunen elkaar in alle akkoorden.
Loop ik genietend naar de natuur te luisteren
dan spreek ik niet hardop daar kan ik enkel maar fluisteren.

Als een donkere schaduw
u achtervolgt
stap na stap
niet bang zijn mijn vriend
ik bescherm je.

Als de wind zijn laatste
adem uitblaast
en de zon
haar laatste straaltje weerkaatst
niet bang zijn mijn vriend
ik help je.

Als uw dromen in duigen vallen
en de eeuwige nacht uw ogen verduistert
niet bang zijn mijn vriend
dan ben ik je toeverlaat en steun...
Hilda 02/01/2002