Gewoon ik...

Mijn geluk dat is
omdat je bij mij bent
die blik in je ogen
vol met liefde en tederheid vermengd.

Omdat ik een beetje
van mijzelf in jou herken
't is daarom dat ik zo gelukkig ben
dat geluk dat ben jij.

Omdat je telkens weer
je hart en liefde aan mij geeft.
en ik alles zo intens beleef
dat geluk dat maakt gij.

Ik denk dikwijls te dromen
maar ik hoop dat ik dit geluk
mij nooit of te nimmer
zal worden ontnomen...
Hilda 28/10/2000
  

Ik kijk uit mijn keukenraam en zie in de verte
de bomen in de ochtend nevel staan
ze krijgen nu een andere kleur
van donker bruin tot rood en geel
straks vallen de bladeren af
en dan staan ze kaal.
Op het veld ervoor waar het graan heeft gestaan
lopen de fazanten de laatste graankorrels op te pikken.

zelf de buitenlucht is anders

je ruikt nu het vochtig gras

waar een sluier van dauw op lig

en ook de bal die Detlev vergeten was.
Hij zit nu in het eerste leerjaar en wordt in december zes jaar
en leert er met zijn leeftijd genootjes het alfabet
en stil zitten in de klas.
Maar straks als de ochtend nevel is verdwenen
en het zonnetje weer heerlijk schijnt
dan zal de dauw heel vlug
verdwenen zijn
en speelt de kleine rakker weer op het gras
als hij terug is van het klas ...
Hilda 01/09/2008
  

Heel mijn leven is een klucht.
heel mijn leven is mislukt
en kan niet meer terug
daarvoor zit ik te diep in de put.

Ik wilde graag even gelukkig zijn
zonder die verdomde pijn
wat mijn lichaam steeds maar kwelt.

Heel mijn lichaam is stram en stijf
en ik weet met mijn eigen geen blijf
had het leven toch heel anders voorgesteld
en alles wat verkeerd kan gaan, gaat verkeerd.

De pijn hervalt keer op keer
de hoop op een normaal leven heb ik opgegeven  
ook het laatste restje moed in mij is voorgoed verdwenen...
17/08/2005

Liefste...

Jij hebt me nooit gezegd waarom
je mij zonder pardon
hebt laten zitten
ons huis was bijna klaar
ik moest alleen nog de muren witten.

Nu geef je mij de bons
wat moet ik doen
kan toch niet met die bon verder leven
ik schaam mij dood
als ik s'avonds
die bon bezie die gij mij hebt gegeven.

Daarom
verzoek ik dringend en beleefd
je bon terug te komen halen
het is een ding
waar niemand wat aan heeft
en als het moet
zal ik wel de helft betalen...
Hilda 17/03/1999
   

Ik heb vannacht een gedicht gedroomd
in blauw geel en groen
de bonte kleuren
schaterden over de regels.

Ik heb een droom getekend
in hoog laag en er tussendoor
de mooie tekeningen
schoven door mekaar.

Ik heb een schets gedicht
in zwart en in het droog
de vele beelden
huppelden naar me toe.

Ik heb jou beeld gezien
nu hier daar en toen
maar uw gelaat
vervaagde toen alleen tot een...
Hilda 12/12/1997  

Dit gedicht is ter ere van al de moeders
van vermoorde kinderen.
Of haar zijn ontnomen door het gerecht.
En voor de moeders die kinderen hebben
maar ontvoerd zijn
door hun vader en naar een vreemd land zijn gebracht.
Ook voor de moeders die in de steek zijn gelaten
door haar kinderen.
Zij is niet hun moeder voor heel even
maar heel haar leven...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Moederdag...

Voor haar die geen kinderen meer heeft
en toch moeder is.
Is het vandaag gewoon een dag
een dag vol met pijn.

Zij bezoekt misschien het kerkhof
en legt er een bloemetje neer
voor haar is vandaag geen Moederdag
en dat doet haar pijn.

Een doodgewone dag
geen kinderen die aan haar bed zullen staan
met tekeningen en cadeautjes
gewoon de dag alleen moeten doorstaan.

Aan al deze eenzame moeders
wil ik eventjes denken
en er bij stilstaan
om ook hun! even wat aandacht te schenken...  
Hilda 11/05/1998
   

Wat is de tijd
ik zit hier
even
onbelangrijk
met mijn hoofd
vol van niets.

Wat is niets
ik zit hier
even
onbelangrijk
met een hart
vol van pijn.

Wat is pijn
ik zit hier
even
onbelangrijk
met mijn leven
vol van verlangen.

Wat is verlangen
ik zit hier
even
onbelangrijk
zonder liefde
vol van leven.

Wat is leven
ik zit hier
even
onbelangrijk
zonder goesting
vol van eenzaamheid...
 Hilda 20/08/1997

Ik zou graag een vogeltje willen zijn
even weg vliegen lijkt mij fijn
vrij in de lucht mijn vleugels uitslaan
geen pijn voelen van dit aardse bestaan.

Ik zou graag hoog in de lucht vliegen   
me door de wind laten wiegen
en al de ellende even van mij af gooien
en mijn hart op die manier laten ontdooien.

Wat zou ik heel graag willen ruilen
in een boom ontspannende te kunnen schuilen
gewoon even een zijn met de natuur
dat lijkt mij op dit ogenblik een geweldige kuur...
Hilda 20/08/1998
  

Een toonladder van vriendschap
waarop noten van tederheid
zich strengelen
tot een melodie van vreugde
en ik ben de mens
die u dit lied brengen mag
aan de voet van een eikenboom
waarin vogels vrijheid fluiten
terwijl mijn hart
zingend wordt meegedragen
op sluiers van bloesemgeuren
en zachte vleugels...
© Hilda 25/08/1998

 

Ik loop in het rond
en het lijkt of ik zweef
maar toch voel ik de grond.

Ik leef mijn toekomst in het verleden
dat is het enigste wat blijft
de onzekere zekerheid.

Mijn tranen drogen in de wind
maar ze blijven komen
ik voel me net een weerloos kind.

Ik loop naar de ingang van het verleden
maar daar is geen weg terug
die deur die is voorgoed gesloten
en zit gevangen in het heden.
Hilda 09/07/2001
    

Een groot succes
zal dit gedichtje wel niet zijn.
geen woorden voor hoe ik me voel
er is toch niemand die begrijpt wat ik bedoel
hoe dikwijls moet ik het nog uitleggen
dat ik het niet meer zie zitten
ik heb het weer eens verknalt
en alle hoop verspeeld.
en ben verdwaald
zal ik ooit terug gevonden worden
verdwaald op deze wereld
zonder hulp vind ik de weg
niet meer terug
en ik durf er met niemand
over te spreken
ook alle vriendschap nijd ik als de pest
maar ik wil niet meer langer leven
in die eenzaamheid
en verlang met heel mijn hart
dat wij weer vrienden zullen zijn...
Hilda 17/09/2001
 

Ik had een gedichtje geschreven
over de lente die er eindelijk was.

Toen het plotseling begon te onweren
bliksemschichten en donderslagen
deden de grondvesten daveren.

Vergezeld van hevige rukwinden
en gutsende regen
recht uit de lucht.

Heel mijn koer direct een grote waterplas
het kwam met bakken naar omlaag.
Vergezeld van dikke hagelbollen
die veel schade berokkenden!.

Het was hier echt flink raak vandaag
en ik dacht met een diepe zucht.
Pak maar weer
pen en papier
en begin maar opnieuw te verzinnen
het is nu echt geen lenteweer.
En kan opnieuw beginnen
dat was mij al eens overkomen.

En zat met beide handen op mijn hart.
Toen ik al dat water zag stromen
maar een geluk.
Het geraakte niet verder dan de dorpel van mijn veranda.
Rukwinden en gutsende regen zijn nu even gaan liggen...
©Hilda 26/07/2003

Zeg waarom bekijkt gij mij
omdat ik anders ben
of anders doe.
Moet ik doen wat een ander
soms van mij verwacht
en wat hij van mij wil.
Maar dan ben ik
ik niet meer
maar dan ben ik! gij.

Ik ben wie ik ben
uniek zoals elk mens
uniek is.
Een iemand met een eigen waarde
en kan heel goed mijn eigen verdragen.
Ik heb alleen graag
dat iedereen in vrede kan leven
en denken wat hij wil denken.

Ik weet wie ik ben
ben in het geheel niet volmaakt
daarom ben ik ook maar
een mens.
Iedereen heeft zijn eigen gebreken.
ieder mens doet eens wat mis
niemand zit nu eenmaal zonder fouten.
Maar van de gemaakte fouten moeten wij leren
ook ik heb van die goede
en slechte dagen...
"Maar dat is gewoonweg menselijk zijn"
Hilda 11/05/1999
 

Ik ben een papieren bootje
gemaakt van een oude krant
ik kan tegen geen stootje
een windje en je maakt mij van kant.

Je ziet ik vaar ook op het water
als is het maar een duistere plas.
ik dobber en dans
en later strand ik op het groene gras.

Ik leef maar een paar minutjes
de tijd van en kinderspel.
dan lig ik doorweekt te sterven
maar ik schrei niet en troost mezelf...
Hilda17/09/1999
 

Iedereen heeft wel eens in zijn leven verdriet
het gaat meestal om het verleden
soms is er niemand die het ziet
ieder heeft er wel eens aan geleden.
En enorme wensen in het verschiet
het is de manier hoe je het beziet
de liefde de vriendschap en het heden
ze zijn reeds lang gestreden.
Men bezint in lezen
gewoonweg een boek openslagen
gewoon zomaar zonder reden
uur na uur dag na dag.
Plots is men dan weer tevreden
over het heden
dat je nog lang mag leven
en heel je ellende mag vergeten ...
Hilda 05/05/1994

Een rups ontpopt zich
tot vlinder.
En fladdert van hier
en naar daar
zonder te weten
naar wie wat of waar.

Als ik nu die vlinder was
dan zou ik in mijn feestkledij
en een bonte sjaal.
en met een hele kleurenpalet
op zoek gaan naar jou.

En als ik jou gevonden heb
en jij met als ik
ook die vlinders voelt
dan fladderen wij samen
naar een nieuw geluk.

Eens daar aangekomen
overtref ik al je ondeugende dromen
ik zal je al mijn liefde schenken
want een leven van een vlinder
is niet zo heel lang.
Daarom genieten wij beiden 
er eens zoveel van ...
Hilda 10/06/2000
 

Misschien
is het verkeerd
wat ik nu ga zeggen
maar toch
zal ik
het proberen uit te leggen.

Jij
kwam in mijn leven
heel onverwacht
en nooit bedacht
tot nu toe
heb ik er elke dag
aan gedacht
maar nooit ongedacht
dat ik zo iemand
als jij vinden kon.

Ben daarom ook blij
met de dag waarop
het allemaal begon
jouw getypte woorden
hebben me weer blij gemaakt
jou troostende woorden
hebben mijn hart
en ziel geraakt.

Die lieve dingen
die er stonden
neergepend
klonken warm en heel oprecht
het is nu een jaar
dat wij samen zijn
en heb in het geheel
nog geen spijt.

En hoop
van u hetzelfde
want ge ziet wel voor wat
dat internet
nog goed is
want zij
hebben ons samen gebracht!
Hilda 28/10/2005
 

Er zijn herinneringen die je niet wil vergeten
de leuke en mooie in het leven.
Die iedereen wel moet weten
en die je een plekje in je hart wil geven.

Er zijn herinneringen die je niet wil herinneren
die alleen naar en vervelend zijn.
En maken jou stil van binnen
ze doen je zoveel verdriet en pijn.

Maar het is goed als je op die herinneringen let
ook al wil je het niet.
Je moet zorgen dat je het van je afzet
ik bedoel de nare herinneringen die je pijn bezorgen.

Want het leven is meer dan alleen maar
aan het nare te denken...
Hilda 11/09/2000
 

Duisternis sluit zich rond mijn ogen
terwijl de wijzer traag richting twaalf sluipt 
wen ik traag aan het donker
donkere schaduwen tekenen zich af.

Ik duw mijn handen tegen mijn oren
om hun stemmen niet te horen fluisteren
vingers verkrampen en angst overheerst
bang om te verliezen wat het daglicht zag.

Ze bewegen langs de meubels
raken me aan in mijn eenzaamheid
voelen wat hun aanwezigheid teweeg brengt
en toch blijf ik liggen achter open ogen.

Pijn kruipt omhoog
rustig bereikt het mijn breekpunt
de schaduwen schrikken van mijn gehuil
opeens word het stil in mijn hoofd.

Leegte is een donsdeken
warm en voldaan wacht ik
tranen zijn op en mijn ogen hol
geschreeuw heeft niemand ontwaakt.

Desondanks val ik in een diepe slaap
minder eindeloos is de tijd als ik wakker word
bezweet en nog steeds ingepakt
versiert door de nacht.....
Hilda 07/01/2000