Waarom ik...

Genoegzame denkvormen
rondom breedgesponnen vliegdraden
elke tel
te lang gerekend
van de figuren in het licht.
In de schaduw van het vliegwiel
vertrekken kinderen!
pubers
maar met nog niet volwassenen.
Tevergeefs wachte ik af
maar niets gebeurde.
Of het leek geen zin te hebben
want het bleef regenen
op de glinsterende natte kasseien
en de afgevallen bladeren
zij schuilde en ik keek...
Hilda 27/08/1998

Ik ben geen geboren schrijver
het is ook niet van de hoogste kwaliteit.
Maar alles wat ik voel of denk
en wat ik rondom mij zie en hoor
kan ik in het schrijven kwijt.
Stukjes uit mijn leven
van nu en toen
komen zo op papier te staan.
Mijn gevoelens en mijn gedachten
in het schrijven laat ik me gaan.
Of het nu over mijn liefde gaat
of vriendschap en verdriet.
Nu niet meer schrijven
neen dat kan ik niet.
Die kleine of grote krabbels
het is een groot deel van mijn leven.
Wat er allemaal staat geschreven
in mijn oude kladschriften van toen...
Hilda 16/06/1997 

Waarom is iedereen zo zelfverzekerd
heb ik soms teveel kapsones.
Waarom is iedereen zo introvert
ben ik dan soms zo extrovert.
Waarom is iedereen zo gewoon
ben ik soms zo apart.
Waarom is iedereen zo zacht
ben ik soms zo hard.
Waarom overkomt mij dit alles
ben ik wel wie ik ben.
Waarom kan ik dit niet allemaal aan
ben ik soms wel sterk genoeg.
Waarom leef ik dan
waarom, waarom toch...

Wat ik nu hier tracht te zegen is,
Oordeel niet over mij
want je kent mij niet...

What I'm trying to say is
Don't judge me cause you don't know me
Hilda 25/02/1998

Soms lijkt de klok
wel stil te staan.
De tijd gaat dan niet vooruit.
Ik ben alleen
met niemand om mij heen.
Triest kijkt ik door het vensterraam
buiten is alles somber en kil.

Grauw en grijs zijn de wolken
regen valt uit de lucht.
Het is herfst met zijn regen buien
en zijn storm winden.
Maar ik zie dit allemaal niet
want ik ben alleen met mijn verdriet.

En denkt was deze tijd maar
snel voorbij.
Maar helaas is dat niet waar
de dag gaan traag
aan mij voorbij.
Daarna denkt ik in mijn eigen
weer een eenzame dag voorbij...
Hilda 12/03/1997

Voor jou die ik gegeven
een plek
in mijn hart.
Zijn kommer en zorgen
gedeelde smart.
Dan zal jou pijn en verdriet
ook van mij zijn.
Je kan het dan ook beter dragen
en ik doe dat zonder klagen.
Jou lachen maakt mij blij
dat is het mooiste geschenk aan mij.
Ik luister naar je verhalen
al gaat het soms met pieken en dalen.
Er was veel verdriet
tranen en leed maar aan het einde.
Een glimlach op uw gezicht
die ik nooit of te nimmer vergeet...
Hilda 15/01/11989
 

Laat mekaar met rust!

Vriendschap heeft iedereen nodig!
door steeds die ruzie's krijg je dat niet
maar laat iedereen zoals hij is
laat mekaar met rust.

Roddel niet achter zijn rug
zet andere mensen niet tegen hun op
omdat jij denkt dat die er anders uitziet
laat mekaar met rust.

Jij bent ook anders dan de andere
iedereen heeft zijn aardje naar zijn vaartje
je bent ook nooit gelijk van smaak
laat mekaar met rust.

Je mag natuurlijk een eigen mening hebben
maar breekt iemand anders niet af
als je het daar maar bij laat
laat mekaar met rust...

Ps :Ik vind het belangrijk dat
iedereen vriendschap heeft
dus stop het pesten
want niemand is volmaakt
ook jij niet
laat iedereen zoals hij is......
Hilda 17/08/2002

Wat zijn nu vrienden?
Zijn vrienden
alleen maar vrienden
zolang je ze als een puppy achterna loopt
en je ze alleen maar lieve woordjes toe fluisteren mag
is die vriendschap dan wel echte vriendschap?.

Op een dood gewone wekelijkse een dag
een dag zoals er zovele dagen zijn.
Kwam een van mijn zogezegde vrienden
met een foto met rode ogen tevoorschijn.
En je zegt gewoon
mooie foto heb je daar
maar je moet even de ogen wat bijwerken
je hebt die woorden nog niet goed uit gesproken
of je krijgt een hysterische aanval van negatieve woorden terug.
Een simpel vraagje over!
wat je bedoel je daar nu eigelijk mee
was er niet bij.
Je wil dan even gaan uitleggen wat eigelijk de
bedoeling van mijn zeggen was
sta je daar voor een gesloten deur.

Plots is weer een van die zogezegde vrienden verdwenen.
als men dat nu hechte vriendschap noemt
neen dank u
dan moet het niet voor mij.

Dat zijn van die vrienden die denken volmaakt te zijn       
en alleen maar in de belangstelling willen staan
met veel gepronk en schone schijn
en in hun binnenste is er een groot zwart gat.
Een woordje wat hun niet aanstaat en je bent vriend af
dat is dan gewoon vriendschap voor de schijn.
Geloof mij maar ik kan het weten
heb het nog niet zo lang geleden mogen ervaren
op een chat kanaal.
Voor zulke vriendschap moet je niet bij mij zijn
want dan is het veel beter om geen vrienden te zijn...
Hilda 23/02/2009

Wij zijn allemaal schrijvertjes
en geven ons zelfs bloot
maar zijn geen achterblijvertjes
want wij wanen ons immers groot.

Wij worden niet graag voor idioot verweten
want dan slaan wij uit ons lood
dan zal men ons zekers en vast vergeten
en niet meer aan ons denken tot aan ons dood.

Ieder van ons heeft die kriebel
meestal heel spontaan
eerst een geweldig gegiechel
daarna komt de traan ...
Hilda 16/06/1999

Als het maanlicht schittert over het water
glijden de zwanen vreedzaam voorbij.
Vannacht hangt er romantiek in de lucht
de wind is slechts een zwoele zucht.

Dus neem mijn hand en wandel
met mij onder het glanzend licht.
Van de volle maan je fluistert
dan zoete woordjes en laat je gaan.

Laten wij eeuwige liefde zweren
pure hartstocht en oprechte trouw.
De volle maan is onze getuige
mijn hart behoort alleen aan jou...
Hilda 15/16/1998
 

Op de grote vraag waarom
wordt het antwoord nooit gegeven
bij de vragen over dood en leven
is er geen daarom
het leven is dragen
het leven is gaan
het leven is bestaan
zonder al te veel te vragen
het waarom wordt waartoe.
Maar lieve God
waartoe dan toch dit lot
wij worden soms zo moe
zonder antwoord te kunnen leven
is de kunst van ons bestaan
zonder antwoord verder te gaan
waarom en waartoe in ons mens zijn verweven...
Hilda 28/08/1993

Gevoelloos, doelloos
immuun voor alles wat te maken heeft
met het bewustzijn.
Tijdloos en maar ook zinloos
immuun voor alles wat te maken heeft
met het leven geluk en ongeluk
je merkt het beiden niet
want alles is
waardeloos en harteloos.
Het geschifte van de vreemde en wrede wereld 
komt langzaam dichterbij
en nadert je via je rug
zodat het je keer op keer overvalt.
Pijnloos en gewetenloos
bijt het stukjes van je geest
net zolang je uit mekaar valt
als een prooi van de mensheid verslonden
door je omgeving en door jezelf
geïrriteerd laat je mateloos alles begaan.
Machteloos en moedeloos
grijp je naar je hart
en voelt littekens die erop gekomen zijn
wezenloos zak je in elkaar
alsof je spieren krachteloos zijn.
Meedogenloos
word je ademloos meegesleurd
radeloos kijk je om
en emotieloos sluit je
je bij hem aan
gedachteloos...
Hilda 06/05/1997

Mijn Valentijntje
geen uur gaat voorbij
of ik heb aan je gedacht.
Ik wil je dicht bij mij
en in je ogen kijken
zo diep als de nacht.
Voor je charmes bezwijken
telkens als je lacht.
Ik zou een gedichtje maken
helemaal voor jou
mijn Valentijntje.
En jij dan overstuur geraken
wetend dat ik zoveel van je hou...
©Hilda 10/02/1999
  

Zachtjes glijden mijn vingers over het toetsenbord
letters vormen woorden en woorden worden hele zinnen.
Meer en meer zinnen komen nu in het zicht
samen vormen ze een nieuw gedicht.

Over vriendschap, rozengeur en mannenschijn
of over de liefde, verdriet en hartepijn maar ook over schijn.
De een leest het gedicht en de ander niet
het is juist zoals een boodschap als je het goed beziet.

Voor de een kan een gedicht troostend zijn
en de ander krijgt door het lezen verdriet of hartepijn.
Voor de ander is het maar schijn
dan krijg je een hoop verwijt en dat doet pijn

Maar de meeste tijd geeft het mij een goed gevoel
als mijn woorden bereiken hun doel.
Omdat ik het naar voor heb gebracht hoe ik mij eigenlijk voel
en je begrijpt wat ik bedoel...
Hilda 07/01/1999

De voorbode van de lente.
Een zonnestraal komt tevoorschijn
zou dat het teken van een nieuwe lente zijn.
De sneeuw is reeds lang verdwenen
en de wind is uitgeraasd.
Ook de koude is gebroken
hier en daar zijn al krokussen ontloken.
Op de struiken staan reeds nieuwe botten
het prille begin van een nieuw bladerdak.
Nog even en de lente is weer in het land.
Bomen staan dan volop in de bloei
ook het gras wordt dan weer terug groen.
De paardenbloemen steken ook hun kopje op.
Veulens staan dan te springen 
de eerste lammetjes verschijnen.
Vogels beginnen te fluiten
en vliegen in het rond met nestmateriaal
om een nieuw nestje te bouwen.
Ook de zwaluwen zijn in aantocht.
Alle winter ga nu maar heel snel hier vandaan,
gij hebt dit jaar uw best gedaan.
Wij verwachten u terug op het einde van dit jaar...
Hilda 06/02/2009

Hebt gij ook het gevoel
dat je op de
verkeerde plaats geboren bent.
Het gevoel dat
uw ouders u als kind
liever kwijt dan rijk waren.
En het gevoel dat
ze u aanschouwde
als een grote lastpak.
Het gevoel dat
je als kind werd vernederd
met allerhande gore scheldnamen.
Het gevoel dat
die woorden nu
nog altijd naklinken in de oren.
Het gevoel dat
je als kind veel te verduren kreeg
teveel voor een normaal kinderleven.
Het gevoel dat
uw broers en zussen u
nu mijden alsof je bent besmet.
Het gevoel dat
nu de aangehuwde
roddelen over u.
Het gevoel dat
ook zij u
willen afscheiden van de rest.
Het gevoel dat
je tijdens de
familie gebeurtenissen overbodig bent.
Hebt gij ook dat gevoel
dat je nu geen
gevoelens meer hebt tegenover uw familie.
Hebt gij ook dat gevoel?
Awel dat is
wat ik bedoel!
zo'n gevoel ik op dit moment...
Hilda 04/02/2009

Het leven is als een kind
soms vrolijk en soms in een diep dal
het leven gaat door of je het wilt of niet
maar toch zal het stoppen in het groot geschied
en opgeven nee dat zal ik zeker niet.

Mijn ouders en oudere broers wilde mij niet
ik werd gepest en mishandeld
als meisje werd ik niet door hun niet aanvaard
dikwijls werd er mij gezegd
'gij was er beter niet'.
toen ik als 7 jarig kind
uit het gezin werd weggehaald
en bij wild vreemden mensen geplaats
was ik zo vol angst
om hetgeen wat er nog komen zou
maar opgeven nee dat zal ik zeker niet.

Want mijn jong leventje was al van meer pijn en verdriet
dan spelen met vriendjes
en genieten van mijn kind zijn
en dat vergeet je uw leven lang niet.
Soms denk ik er nog aan
wat ze mij hebben aangedaan.
Maar mijn ouders zijn nu reeds jaren dood
en met mijn broers heb zelden of geen contact
maar zal mij nu niet meer laten doen
maar opgeven nee dat zal ik zeker niet.
 
Het leven is als de wind
je weet niet wat er komen zal
het leven is als een kind.
Soms vrolijk en soms in een diep dal
het leven gaat door of je het wilt of niet.
Maar toch zal het stoppen in het groot geschied
maar opgeven nee dat zal ik zeker niet...
Hilda 25/09/1995

Waarom mocht ik geen kind zijn               
dat zorgeloos zonder verdriet of pijn
bloemen plukt in een groene wei
om een bloemenkrans te weven
van korenbloemen en vergeet-mij-nietjes
zonder van iets of iemand bang te moeten zijn.

Waarom mocht ik nooit mijn gevoelens uiten
of als een kwajongen leren fluiten
mijn verdrietjes en mijn pijn laten zien
en boos zijn op dingen wat ik niet graag had of deed
nu hebt ik schrik om daar mee om te gaan.

Waarom wilde men mij geen liefde geven
zodat ook ik liefdevol verder kon gaan in het leven
maar neen ik moest die lange weg maar alleen verder gaan
zonder dat er iemand naast mij wilde staan.

Waarom moest ik uit het gezin wijken
was ik soms teveel
een afscheid, knuffel of zoen was teveel voor mij 
en dit deed mijn kinderhartje pijn
het enigste wat ik kreeg was een scheldwoord of twee
van toen die dag ging het kindzijn voorgoed aan mij voorbij.

Waarom kan ik dit allemaal niet verstaan
dat sommige ouders zo met hun kinderen kunnen omgaan
ik wil het wel begrijpen maar mijn verstand is te klein
en dat allemaal bezorgt mij veel verdriet en pijn.

Waarom moet ik na zovele jaren daar nog aan denken
en ik kan nog altijd niet geloven
dat sommige ouders aan hun bloedeigen kinderen 
geen aandacht en liefde willen schenken
of zijn ze soms niet uit liefde voor mekaar gemaakt
dit is echt iets wat ik maar niet snappen kan...
Hilda 27/09/1999

Mijn dagboekje
het is maar iets klein.
en daar staat namelijk in geschreven
mijn kleinste geheimpjes
maar ook mijn grootste geheim.
De verhalen
en gebeurtenissen uit mijn leven.
over mijn lichte
maar ook mijn donkere dagen
die ik verder alleen zal moeten dragen
en niemand die ze weten mag.
En ze ook niet te lezen krijgt
daarom plaats ik ze hier ook niet.
De gebeurtenissen
die onuitwisbaar zijn
staan voor eeuwig
in mijn geheugen gegrift.
En dat allemaal
is alleen mijn geheim...
Hilda 15/08/1985

Als ik ontwaak
en al mijn dromen zijn weggeëbd
in de duister van de nacht.
Als ik mijn zorgelijke gedachtes
stuk voor stuk heb overdracht
zorgt de morgen weer voor een helder beeld.

Vaak lijken uitzichtloze dingen
die zich toch weten een baan te vinden
naar de richting en bestemming
naar waar en hoe die ook mag zijn.

Langzaam worden grote zorgen klein
en achteraf besef je dan.
Dat zelfs slapeloze nachten
waar je niets mee kan.
Uiteindelijk niet voor niets zijn geweest...
Hilda 25/08/2000