Inhoud...

Mijn verdriet is heel erg stil
er is niemand wat dat ziet omdat ik het niet wil           
mijn stil verdriet durft niets te zeggen
ze is bang het niet goed te kunnen uitleggen
mijn stil verdriet is bang dat de liefde er niet meer zal zijn
omdat de vorige keer deed het zo'n pijn.
mijn stil verdriet wil haar liefde niet kwijt nu niet of nooit
ze zegt niets omdat anders de liefde ontdooit
mijn stil verdriet maakt daarom bijna geen geluid
maar in haar binneste schreeuwt ze heel luid
mijn stil verdriet zie je bijna altijd met een lach
ze huilt stillekes heel de dag maar ach
mijn stil verdriet hoopt dat je goed kan luisteren
zodat ze niet meer hoeft te fluisteren
of wil mijn stil verdriet graag getroost worden misschien
en wil ze gewoon wat meer aandacht en gehoord worden misschien...
Hilda 10/12/1999

Ik zit heel vaak op de chat
ga soms daarom ook te laat naar bed.
Ik vind het zo gezellig om te doen
maar soms erger ik me echt heel groen.
Dan veranderen chatters hun namen
en hebben de grootste leute samen.
Awel ik vind daar echt niets aan
omdat dan de praatjes over raarste dingen gaan.
Ik open dan een andere chat of mijn msn
er is daar wel iemand die ik ken.
Zo niet doe ik andere dingen op de pc
of anders kijk ik naar de tv.
Maar dat komt niet zo vaak voor
ik ga dan maar met mijn gedichten door.
Lukt het dichten niet dan bewaar ik het gewoon
heb geleerd hoe dat het moet van mijn jongste zoon.
En ga er dan de volgende dag ermee door
of delet het heel gewoon
zit er in het geheel niet mee in hoor.
Maar soms ga ik vroeg naar mijn bed toe
ben dan wel heel vreselijk moe.
Slaap dan een nachtje over mijn gedicht
en bekijk het de volgende dag met een ander gezicht.
Dan schud ik weer vanalles uit mijn mouw
en dat gaat er dan wel heel gauw.
Plaats het dan op mijn gedichtenblogske heel snel
en lees daarna al die commentaar goed of slecht dan wel.
maar krijg dikwijls lieve mailkes van de andere bloggertjes.
Echt dat doet mij veel plezier al die lieve berichtjes,
op mijn grote en kleine gedichtjes...
Hilda 16/06/2002

Als je in het leven door
pijn en smart
wordt
verdrukt.
Het waarom
van dit allemaal je
aan niemand
vragen
kan.
Dan is het
goed
dat je zoveel
mensen
ziet.
Ook al vinden zij de
juiste
antwoorden
voor dit
allemaal niet...
Hilda 26/07/2000

Zo in de vroege ochtend gloren
nog donker buiten en slaapdronken
zit ik te fluisteren naar het snetteren van de vogels
ergens in een van de bomen hier buiten
wat vertellen die toch allemaal
is wat die allemaal snetteren wel echt waar
of gebruiken zij ook van die leugens
om bestwil met zoals wij
zijn ze net als wij ook soms ook niet even stil.
Om te begrijpen wat er wordt bedoeld
zijn argumenten op feiten
of op gebakken lucht gestoeld
vertellen ze elkaar ook over hun leven
of wat ze zo al beleven
om te worden in wie je bent
zijn ze rijk of draaien ze ook iedere cent om
met het vergaren van jonge takjes
voor hun knusse nestje.
Wie doet niet zijn best
en wie is de slimste
overleven zij net als wij op deze manier.
Want eigelijk verschillen wij niet veel van een dier
kijken zij naar ons
waartoe wij in staat zijn
zo met mekaar
en zien het verschil.
tussen ons hier zijn en het hunne daar...
Hilda 15/05/2001

Dat het tussen ons zover zou komen
had ik nooit gedacht
dat ik zoveel van je zou houden
had ik niet verwacht.
We leerden elkaar kennen
ik was vrij
en jij gebonden.
Maar al snel werden we een
het werd een geheime relatie
vol passie en hartstocht.
Wij voelden elkaar aan
maar na een paar jaar
heb ik je toch laten gaan
al was ik van je gaan houden
meer dan jij misschien wel wou.
Dat het zover is gekomen
realiseer ik me nu maar al te goed.
Want ik mis je behoorlijk
en weet niet hoe ik verder moet
jij bent voor altijd in mijn hart en gedachten.
Of we elkaar ooit
nog zullen spreken of zien
ik weet niet
of ik dit nog mag verwachten.
Maar heb je uiteindelijk laten gaan
een ding is zeker
het heeft mij verdomd pijn gedaan.
Ik koester nu
elke herinnering aan jou
En hoop dat het toch ooit zover komt
dat ik verder kan zonder jou........
Hilda 02/05/1990

Ken je die boom
die grote boom op de hoek
die met zijn laaghangende groene takken
ik loop er vaak langs
als ik naar de winkel ga
soms zit ik daar op de bank
met opgetrokken knieën op de rand
om een vriendschappelijk babbeltje te slaan
soms met nog mensen van de straat
maar het meest
tegen die boom alleen
het is een heel bijzondere boom
hij zegt niet dat ik zeur
en wil ook niet dat ik treur
er is wat speciaals aan die boom
maar alleen!
weet ik niet wat
het enigste wat ik weet
er hangt daar een speciale sfeer
een sfeer van echte kameraadschap
vanaf  de eerste dag
was die boom al mijn allerbeste maatje
hij gaat niet lopen voor een praatje
maar soms als ik de moed liet zakken
kon ik daar alles gaan uitpraten onder zijn laaghangende takken
en daarna voelde ik mij weer een heel ander mens...
Hilda 18/06/1995

Er wordt gezegd
dat het ooit eens terug gemakkelijker wordt
dat het verdriet wel slijt.
Er wordt gezegd
dat ooit het gemis zal wennen
met het verstrijken van de tijd.
Er wordt nooit gezegd
hoe lang het gaat duren
vooraleer die pijn verdwijnt.
Er wordt nooit gezegd
hoe lang het donker blijft
vooraleer ook weer de zon weer gaat schijnen.
Er wordt gezegd.
Er wordt zoveel gezegd.
Er wordt altijd zoveel gezegd.
maar komt dat wel ooit wel eens uit...
Hilda 05/01/1995

Wat zou je doen
als ik zou gaan.
Wat zou je doen
als ik niet langer zou bestaan.
Wat zou je doen
als ik straks niet meer leef.
Wat zou je doen
als ik het gevecht verlies.
Wat zou je doen
als ik dood ben zou je huilen.
Zou jij je achter je verdriet schuilen.
Zou je me dan gaan haten
omdat ik je alleen heb gelaten.
Zou je lachen of huilen
of je verschuilen...
Hilda 05/08/1996

Mijn gedachten en droombeelden vervagen.
er zijn dingen die reeds lang bestaan
en er zijn dingen die pas ontluiken.

Mijn verleden wat een grote toekomst moest worden!
werd opgeslorpt in het niets.
Mijn verleden is onvolledig en onontkeerbaar
en de toekomst is onafwendbaar.

Heel mijn verleden
met haar donkere schaduw lost niet op.
Want al die dingen
en levensvormen zijn nu mijn leven geworden.
Die vormen leven als dingen in mij.

Elke levensvorm wordt weerspiegeld
in zijn eigen vorm
en in zijn eigen ritme.
Deze dingen worden allemaal herhaald
en komen weer tot leven.

Die levensvorm die herhaalt
en weerspiegelt zich
in die dingen.
En ook in mijn levensvorm
die tot terug tot stand komen.
Die dingen en levensvormen leven
en die dingen leven in mij...
Hilda 17/06/1998

Leven op een zijlijn
nooit jezelf kunnen zijn
altijd maar tegenslag en verdriet
en er is niemand die de pijn van binnen ziet.

Lachen om je eigen verdriet en pijn
want je denkt mij krijgen ze niet klein
dan gaat er een knopje om
het leven is veel te zwaar
het verbergen lukt niet meer
en je wordt kwetsbaar.

Als er dan niemand is die dat ziet
verdrink je langzaam in je eigen verdriet
je maakt de balans op van je leven
en bedenk hoeveel je heb gegeven
maar hoe weinig je heb terug gekregen.
Je hoofd zit vol je wil zo graag rust
en dan weet je dat dit het einde is
bewust kies je daar voor.

Ik hoop dat iedereen die van mij hield
en die mij nu moeten missen
mij vergeeft.
En zeg alleen
ik hield van jullie
maar het leven wordt je gegeven
het einde mag je zelf beslissen.

Als laatste wil ik je bedanken voor uw vriendschap
dat deed mij even goed
ik ben gelukkig nu
en doe aan iedereen de groeten...
Hilda 24/11/1999

Helder rood is een klaproos
met in het midden een kleine zwarte kern.

Rood is de kleur van ons hart
maar net zoals een klaproos
zit in ons hart
in het midden een kleine zwarte kern
zo heeft iedereen in zijn leven
een kleine
maar soms een grote zwarte kern
midden in zijn helder rood hart.

Maar zoals ik zeg
trek u niet op! aan die zwarte kern
maar isoleer die
en probeer die kamer opnieuw in te verven
in de helder rode kleur van de klaproos...
Hilda 22/09/2004

Tranen!
ik wil geen natte sporen over mijn wangen
en wil het graag tegenhouden.
Maar de vraag is nu of het mij wel lukt
ik bijt op mijn lip en slik.
Maar er is geen ontkomen aan
de eerste rolt al over mijn wang.
Snel kijk ik om me heen
gelukkig er is niemand te zien.
die kan zien hoe die ene traan
de voorloper is van al die vele tranen.
Tranen die over elkaar struikelen
een weg banend over mijn wangen.
Een snik welt op uit mijn keel
mijn hart probeert die zware steen te verwijderen
maar dat lukt mij niet.
Omdat ik mijn verdriet zo verborgen hou voor iedereen
die zware steen die last is mij dan even teveel.
En probeer steeds maar opgewekt te zijn
en probeer mijzelf steeds maar weer moed in te praten.
En wordt soms moe van al dat opgewekte gedoe rond om mij.
Mijn gsm gaat en ik schrik
ga snel overeind zitten
en veeg de tranen van mijn gezicht.
Net of ze dat door dat dom ding
mijn tranen kunnen zien.
Ik pak op en zeg hallo
aan de andere kant wordt vraagt hoe het gaat.
Ach! het gaat zoals gewoonlijk goed natuurlijk
en laat niets merken van mijn verdriet.
Handig geef ik het gesprek een andere wending
een wat nergens op 'n trekt
maar dat werkt bij mij wel zoals altijd.
En dan denk ik vaak in mijn eigen
Hilda ge was beter een fantaste geworden...
Hilda 26/06/2005

Ik weet niet
wat moederliefde krijgen is
Of wat
lief en leed delen is
Ook niet
wat pijn hebben is
En niet wat
vriendschap geven is
Of wat
verdriet hebben is
En niet wat 
vergeven is
En ook niet wat
sorry zeggen is
Wist jij deze dingen allemaal?
waarom hebt gij?
het mij dan niet uitgelegd
Maar heb nu
deze dingen wel geleerd.
Sorry iedereen
dat ik ooit eens fout was
ik ben ook maar een mens
van vlees en bloed
en van gemaake fouten
moet ik leren
wie maakt er nu geen fouten in zijn leven?.
Hilda 28/05/2006

Soms vraag ik mij af
welk kenmerk heeft het gevoel
zijn het de rillingen om waar je iets om gaf
of heeft dat onbekende een ander doel.                 

Dat onrustige gedoe in uw lijf en leden
en niet weten wat je daarmee moet
net of er iets van je schouders is gegleden
zowat dat doet een mens eens goed.

Wat goed doen is een heerlijk gevoel
zo iets wat kleur in je leven geeft    
het is dat gevoel wat ik bedoel
niet het andere waar je hart zo van beeft.
 
Het is erger als het onzekere gevoel je overheerst
en je het niet de baas kan zijn
koester dan dat blij gevoel dat blijft toch het eerst
weet dat je niet alleen zal zijn, voel je vooral niet klein.
25/06/2004

Eenzaamheid!
wanneer is dat woord uitgevonden?
Is er wel iemand
die dat weet.
Wanneer voelt
een mens zich eenzaam?
Wanneer men denkt
dat iedereen je vergeten is.
Eenzaam zijn
is het ergste in ons leven.
Wetend dat er niemand
op je wacht.

Wij zijn allen
teveel met ons
eigen ik bezig.
En vergeten dikwijls
om aan onze
naasten te denken.
Het kan in het
geheel geen kwaad
om ook eens
je aandacht
aan de
anderen te schenken..........

Er klinkt een zachte toon in mijn hart
het geeft mij een vrolijke ochtend start
zilveren belletjes weerklinken
in mijn gedachten zie ik ze blinken.

Een vrolijk melodie
en ik neurie zachtjes mee met dat lied
mijn voetstappen word lichter
door het geschreven woord van de dichter.

Dit wil ik iedereen meegeven
blijdschap in je leven
zie het geluk in al die kleine dingen
je merkt dat aan alles wat je gaat omringen.

Geluk in een notendop gegeven
is beter dan al die rijkdom te beleven
wat weegt er tegen al het materialisme op
het juiste geluk in een notendop...
Hilda17/02/2007

Er wordt dikwijls zeer gezegd
dat het ooit eens terug gemakkelijker wordt
dat het verdriet wel slijt.
Er wordt gezegd
dat ooit het gemis zal wennen
met het verstrijken van de tijd.
Er wordt nooit gezegd
hoe lang het gaat duren
vooraleer die pijn verdwijnt.
Er wordt nooit gezegd
hoe lang het donker zal blijven
vooraleer ook voor mij de zon weer gaat schijnen.
Er wordt gezegd
er wordt zoveel gezegd
er wordt altijd zoveel gezegd
maar komt dat ooit wel eens uit...
Hilda05/01/1995

Dwalend op het strand
verbolgen door
onmenselijkheid
adem ik de zware zoute zeelucht in
en kijk naar die
ene meeuw
die trots voor mijn neus komt zwalpen.
En ik geneert door de
zandkorrels
die in mijn ogen vliegen.
Gewaardeerd door de vele
schuimkolven van het zoute water der zee
die mij het ademen beletten
uiteen geschoven
als het ware
van kust tot aan het duingebied.
Verwonderd ben ik
van haar pracht en praal.
die woeste zee
het gutsende water
boekdelen van schreeuwende meeuwen.
en voorbij passerende eenzaten
waaronder
ikzelf behoorde ...
Hilda 11/07/1996
 

Soms vraag ik mij af
welk kenmerk heeft het gevoel
zijn het de rillingen om waar je iets om gaf
of heeft dat onbekende een ander doel.                 

Dat onrustige gedoe in uw lijf en leden
en niet weten wat je daarmee moet
net of er iets van je schouders is gegleden
zowat dat doet een mens eens goed.

Wat goed doen is een heerlijk gevoel
zo iets wat kleur in je leven geeft    
het is dat gevoel wat ik nu bedoel
niet het andere waar je hart zo van beeft.
 
Het is erger als het onzekere gevoel je overheerst
en je het niet de baas kan zijn
koester dan dat blij gevoel dat blijft toch het eerst
weet dat je niet alleen zal zijn voel je vooral niet klein.
Hilda 25/06/2004