Zijn charmes...

Ik ben Hilda
en als hobby
schrijf ik wat gedichten
ik kribbel en krabbel er maar op los
of het rijmt of niet
dat interessant mij in het geheel niet
en trek het mij ook niet aan
en kribbel en krabbel
wat er in mijn gedachten heb
en hoe ik mij voel
ik geloof best dat gij weet wat ik bedoel
maar sommige mensen breken het af.
Er is een bepaalde site
als ik daar soms een gedichtje plaats
hoe ik daar dan in het openbaar uitgescholden wordt
van dit gedicht heeft een marginaal geschreven
een laag geschoolde rand debiel
die niet schrijven kan
en alleen de B.L.O. school heeft gedaan.
Dan denk ik in mijn eigen
die persoon kan de hoogste boom in
ik kribbel en krabbel er maar verder op los
over wat ik zelf wil
en over hoe ik mij voel
niemand is verplicht
mijn kribbels en krabbels te lezen.
Maar nu ga ik stoppen
anders gaat ge nog echt denken
dat ik een laag geschoolde randdebiel ben...
Hilda 15/10/2007

 

Zes mensen in mijn leven
hebben mijn lichaam als goed ervaren.
Mijn man die het genot ervan mocht beleven
en mijn kinderen tot ik ze mocht baren.

De eerste is al een paar jaar geleden heengegaan
en de laatste zijn reeds jaren groot.
Wie geeft mij nog een reden voor bestaan
wat geeft mij nog zekerheid.

Ik plaats mijn lichaam voor de spiegel
een troebel en wazig beeld verschijnt.
En ik zie door al die tranen heen
een vrouw die volgens mijn gedacht
er nog best wezen mag ...
Hilda 15/08/98
 

Die vragen :
kan ik u vertrouwen
zal je me niet van mijn jeugd jaren beroven
mag ik dan
'ik'
zijn wil je dat beloven
zal je ook mijn nare dromen verwoesten
zal je me eeuwig toebehoren
tot in het uiterste van mijn leven
en mag ik dan zelf kiezen
en u zegen wat mij vreugde geeft
mag ik u ook zegen wanneer ik treurig ben
ook als mijn hart vanbinnen lacht
ik smeek u help mij dan
want dan zijn wij
samen 'wij'...
Hilda 15/05/1999

Het gezoek naar verbijstering
tart onze gedachten
een ware schittering
zal ons versmachten.

Geef de wraak
geen enkele kans
die vuurspuwende draak
het sprookje althans.

Wraak is zoet
en wacht
gegroet
in alle pracht.

Poëzie is slechts een drempel
om je uit te drukken
het geve je steeds een stempel
en het zal me steeds weer lukken ...
Hilda 25/08/1999
 

Alles is wat je voor me bent
en dat voor iemand die je niet kent.
Ik hou van jou is wat je zei
iedere keer maakte me dat ontzettend blij.
Jij bent mijn lach.
Jij bent mijn traan
ja ik zal voor jou door het vuur gaan.
Niet door het leven als ik en mijn
maar alles van ons samen laten zijn.
Jij hebt mijn hartje veroverd
en mij helemaal betoverd.
En ik gelukkig zal zijn als je me weer aanraakt
dat gevoel dat alles compleet maakt.
Maar dat gevoel was ik kwijt.
Kom a.u.b terug bij mij,
dan is het weer.
"Ons en Wij"...
Hilda 16/11/1999
   

Soms zeggen woorden niets
alleen het gevoel is er
soms zeggen ogen alles
als ik kijk
als jij kijkt
als wij samen kijken
naar de sterren
de sterren in jou ogen
en in mijn ogen
woorden zeggen dan niets
en toch zoveel zonder woorden ....
Hilda 09/06/1998
  

Het woord
'nooit'
breekt mijn hart
omdat ik echt dacht.
Dat gij het serieus meende
en het echt waar was.
Dat ik je
'nooit'
meer zou kwijtraken.
Maar dat waren alleen maar leugens
hield je wel echt van mij
of was het alleen maar
om het u gemakelijk te maken.
Ach laat maar
het maakt mij niets meer uit.
Maar wat ik nu wel weet
'nooit'
is een woord
Dat je niet zomaar benutten mag
als je echt niet weet wat dat woord betekent.
En de inhoud ervan niet van kent.
Als ik nu zeg
'nooit'
meen ik dat wel maar heb angst.
Dat ik het niet waar kan maken
en het een leugen is van mijn tewege.
Dus wanneer je zegt
'nooit'
weet dan dat je het niet.
Zomaar zeggen moet
alleen maar als dat hoognodig is...
Hilda 17/05/2004

    
Lente in Limburg
zon en zo
een berk en dan een boogscheut verder
een leeg gelopen oude kerk
In een verrukkelijk tableau.

Lente in Limburg
lichte zomerjurkjes
en hier en daar wat open bloezen
ook hier zijn vederlichte poezen
en op de gracht zitten ze te robbedoezen.

Lente in Limburg
in Genk en in Grote en Kleine Spouwen 
En in Bovelingen fluiten de eerste vogels
maar in Heers daar fluiten ze op mooie vrouwen.

Lente in Limburg
industrie
en economiche expancie
hier is zelf de duivel met vakantie
l 'enfer c'est bien les autres ici...
Hilda 13/03/1997

Het dorp ontwaakt
terwijl de eerste zonnestralen lichtjes schijnen
en botvinken hun eerst lied fluiten van wiet wiet suske wiet.
open ik
met tegenzin
de ogen
en strek heel voorzichtig mijn pijnlijke stramme leden
maar de deur blijft nog even gesloten.

En was eerst
de warme resten van mijn zoete dromen weg.

En wuif vastberaden mijn bed
saluut toe
en zeg dan stilletjes tot vanavond dan weer.

Want de morgenstond heeft goud in de mond
mijn huishoudelijke plicht roept
maar ook het ontbijt met vers gezette koffie...
Hilda 04/02/2001

Eens kreeg ik vleugels
maar ik struikelde
en viel
reddeloos en wezenloos
lag ik daar.

Maar wie bepaalde dat
dat ik eindigde
op de grond
en zo de eindmeet niet haalde
ik was moedeloos.

Is dat soms allemaal bedacht
maar door wie dan
en waarom
staat dat soms ergens in de sterren geschreven
gaat dat altijd zo
buiten mijn weten om.

Ben ik niets meer dan wat wreed vermaak
van een harteloze persoon
een die mij het paradijs liet zien
en dan voor mijn ogen de poort terug op slot doet...
Hilda04/09/1999

Hier in deze multiculturele stad
lopen mensen van alle kleuren en rassen
kris kras door mekaar
sommige staan op het voetpad
en slaan een babbeltje met mekaar
ieder in zijn eigen landstaal
waar ik in het geheel niets van versta.

Mensen van alle kleuren en rassen
rode, blanke, gele en zwarte
alhoewel ik nog geen
indiaan ben tegen gekomen met pijl en boog
of een cowboy met  paard en lasso lasso
zelf geen geisha in traditionele klederdracht
of oom Tom van het boek over het slavenleven.

Mensen van alle kleuren en rassen
gekleed in alle kleuren en gewaden
maar ook in het zwart
en daar loop ik tussen
gekleed in 't shirt en een capribroek aan
en dat vinden ze hier niet raar.

Mensen van alle kleuren en rassen
hier is iedereen zijn eigen
en ze spreken in hun eigen taal
dat vinden ze hier heel normaal
maar soms kijken ze wel eens raar
en weet je naar waar?...

Er zijn zovele mensen om je heen
en niet een wat ziet uw groot verdriet.
Het verschil tussen haat en liefde zien zij niet
en weten heus niet wat er in je hoofd omgaat.

Mensen begrijpen geen gevoelens
enkel de woorden die verkeerd worden uitgedrukt
Niemand weet wat een ander voelt
en weten ook niet wat hij precies bedoelt

Zet je gevoelens om in woorden
dan zie je ze een voor een vergaan
Want wat ben je met al deze woorden
als de mensen ze niet toch niet verstaan...
Hilda 17/05/2001

Misschien schrijft bijna iedereen
zo zijn eigen levensverhaal.
En verdichten het terwijl we leven
en heel die historie
wordt dan genoteerd op papier
Maar andere lijken
levens te hebben
die al van tevoren zijn gevormd en gepland.
Onvermijdelijk
volmaakt als een cirkel.
Sommige levens vormen een volmaakte cirkel.
Andere ontwikkelen zich
onvoorspelbaar of onbegrijpelijk.
Zwaar verlies is een deel van mijn tocht geweest
maar het heeft me dan ook geleerd
hoe waardevol in het leven is.
En dat was ook zo voor de liefde
waar ik alleen maar dankbaar voor kan zijn.
Hilda 11/06/1998

Waarom ik nog zo heel veel van jou hou
omdat er een klein stukje
van mij is in jou.
En waarom ik niet die afstand kan nemen
is omdat wij
mijn kind onlosmakend met elkaar verbonden zijn.

Ouderliefde stopt niet
bij het van elkaar gescheiden te zijn
dat rijkt veel verder
veel verder dan de horizon
en misschien daar wel veel verder voorbij.

En hoe het levenspad ook zal zijn die je volgen zal
waarvan ik zeker weet
dat mijn pad de jouwe kruisen zal
omdat ouderliefde geen doodlopende straat is
maar een onuitputtelijke bron.

En ik weet dat je ooit een dag komen gaat
dat je wil weten
of ik je van je hou
en of dat ik je vergeten ben
dan zal ik je laten zien dat je altijd
in mijn leven ben gebleven
omdat er een stukje van mij in jou is verweven...
Hilda26/10/1999

Genoegzame denkvormen
rondom breedgesponnen vliegdraden
elke tel
te lang gerekend
van de figuren in het licht.
In de schaduw van het vliegwiel
vertrekken kinderen!
pubers
maar met nog niet volwassenen.
Tevergeefs wachte ik af
maar niets gebeurde.
Of het leek geen zin te hebben
want het bleef regenen
op de glinsterende natte kasseien
en de afgevallen bladeren
zij schuilde en ik keek...
Hilda 27/08/1998

Ik ben geen geboren schrijver
het is ook niet van de hoogste kwaliteit.
Maar alles wat ik voel of denk
en wat ik rondom mij zie en hoor
kan ik in het schrijven kwijt.
Stukjes uit mijn leven
van nu en toen
komen zo op papier te staan.
Mijn gevoelens en mijn gedachten
in het schrijven laat ik me gaan.
Of het nu over mijn liefde gaat
of vriendschap en verdriet.
Nu niet meer schrijven
neen dat kan ik niet.
Die kleine of grote krabbels
het is een groot deel van mijn leven.
Wat er allemaal staat geschreven
in mijn oude kladschriften van toen...
Hilda 16/06/1997 

Waarom is iedereen zo zelfverzekerd
heb ik soms teveel kapsones.
Waarom is iedereen zo introvert
ben ik dan soms zo extrovert.
Waarom is iedereen zo gewoon
ben ik soms zo apart.
Waarom is iedereen zo zacht
ben ik soms zo hard.
Waarom overkomt mij dit alles
ben ik wel wie ik ben.
Waarom kan ik dit niet allemaal aan
ben ik soms wel sterk genoeg.
Waarom leef ik dan
waarom, waarom toch...

Wat ik nu hier tracht te zegen is,
Oordeel niet over mij
want je kent mij niet...

What I'm trying to say is
Don't judge me cause you don't know me
Hilda 25/02/1998

Soms lijkt de klok
wel stil te staan.
De tijd gaat dan niet vooruit.
Ik ben alleen
met niemand om mij heen.
Triest kijkt ik door het vensterraam
buiten is alles somber en kil.

Grauw en grijs zijn de wolken
regen valt uit de lucht.
Het is herfst met zijn regen buien
en zijn storm winden.
Maar ik zie dit allemaal niet
want ik ben alleen met mijn verdriet.

En denkt was deze tijd maar
snel voorbij.
Maar helaas is dat niet waar
de dag gaan traag
aan mij voorbij.
Daarna denkt ik in mijn eigen
weer een eenzame dag voorbij...
Hilda 12/03/1997

Voor jou die ik gegeven
een plek
in mijn hart.
Zijn kommer en zorgen
gedeelde smart.
Dan zal jou pijn en verdriet
ook van mij zijn.
Je kan het dan ook beter dragen
en ik doe dat zonder klagen.
Jou lachen maakt mij blij
dat is het mooiste geschenk aan mij.
Ik luister naar je verhalen
al gaat het soms met pieken en dalen.
Er was veel verdriet
tranen en leed maar aan het einde.
Een glimlach op uw gezicht
die ik nooit of te nimmer vergeet...
Hilda 15/01/11989