Ik ben Chantal maar ben tevens fier op mijn totemnaam ' De blijmoedige HINDE' En elk jaar opnieuw op 8 september vier ik mijn verjaardag. Ik ben mama van 2 prachtige kinderen Els en Carlo en sinds 17 november 2005 omaatje geworden van kleindochter Kiyoko. Sinds 15 augustus is de familie nog uitgebreid met een tweeling Isao en Nao, dus ben ik 3x oma en meter van Isao. Ik ben fier op mijn geboortestad Gent maar woon in Nevele. Het Meetjesland. Hobby: tekenen, schilderen, tuinieren, schrijven, kalligrafie en natuurlijk genieten van de goede dingen van het leven. Studeren is blijkbaar ook een stuk van mijn leven geworden. En u... u bent altijd welkom op mijn blog.
Augustus Keizelijke maand met recht als oogstmaand wat verwaand. Het wuiven van jouw gouden aren zacht tokkelend op dunne snaren verblindt ons oog verrast ons oor. Jou hebben wij nog steeds niet door Jac Linders
natuurlijk
30-11-2005
kleine Kiyoko
Zij is zoooooo schattig mijn kleine Kiyoko. Uren kan ik naar haar kijken. Ze straalt zo'n gelukzalig gevoel uit. Ik vergeet bijna dat ik nog wel wat taken dien uit te voeren, thuis, voor school. Ik moet er niet veel woorden voor hebben want de foto's spreken echt wel voor zich. Ik ga nog wat genieten. Hinde
Je kan er niet omheen kijken. Het heeft gesneeuwd. De Kerria heeft zijn takken naar de grond geplooid door de sneeuwjas die eroverheen werd gestrooid.Enkele takken van de rozemarijn zijn geknakt onder het gewicht van de sneeuw.
De tuinstoelen staan er uitnodigend als met een donsdeken overtrokken. Alles lijkt nu zo zuiver. Maar ook nu denk ik aan de mindermobiele mensen die noodgedwongen zitten te wachten op de dooi om dan veilig de straat op te kunnen zonder valpartijen. hinde
Kiyoko zal groot worden en heel sterk want ze drinkt héél veel moedermelk. Na de drinkpartij geeft ze het beste blaasconcert ten gehore. Voor de rest geniet ze van alle goede zorgen die haar gegeven worden en ligt ze heel graag dicht bij mama of papa. Dat zie je zo wel aan de fotootjes. Hinde
Met grote trots stuurt mijn zoon mij een bericht dat hij een splinternieuwe wagen heeft gekocht. Héél nieuwsgierig open ik de bijlage met foto. En ja, een pracht van een wagen. Hij neemt mij mee op zijn eerste 20 km. tocht door Alpen.Van Valmoral naar Valmenier. Eerste proefrit dus. En ik geniet. Dat hij een creatieve start nam met zijn zelf geknutseld mobiel zie je zelf wel op de foto. Hinde
Wat is het leuk dat ik nu zoveel meer berichtjes van mijn zoon ontvang om te informeren naar zijn petekind Kiyoko. Hij is bezorgd, fier en mist naar mijn gevoel het familieleven meer dan hij zelf had kunnen inschatten. Het is nochtans zo leuk om je werk uit te oefenen waar je zonsopgang-of ondergang kan beleven in alle rust. Geen berg lijkt dan te hoog, dat was dan toch voor heel kort zo voor hem. Nieuwe dingen leren en ontdekken, de wereld zien. Maar sinds Kiyoko haar geboorte voel ik zijn aanwezigheid meer dan ooit. Ik kan hem dan geruststellen omdat met Kiyoko alles zeer goed gaat en ik hoop echt dat hij van zijn werkomgeving zal blijven genieten. Hinde
Gek hé Ik ben een beetje in de war. Waarom? Ja, wist ik het eigenlijk zelf maar eens. En toch, ik ben een nogal gevoelig mens. Oma worden was nu niet direkt iets dat ik zag zitten. Ik dacht me dan oud te voelen en dacht al evengoed dat iedereen dit zou zien. Maar dat is niet zo. Ik ben héél gelukkig met mijn 'omaatje'titel. Eerst zei ik tegen mijn dochter, dat het kleinkindje mij 'moeke' mocht noemen. Zij zag dat zo niet zitten, omdat haar oma er wel oud uitzag en een ook een mentaliteit op nahield die toen voor oma's heel normaal waren. Maar ze was wel een schat van een vrouw. Nooit vergeet ik mijn schoonmoeder, dé moeke van mijn kinderen. Ik ben natuurlijk niet zomaar een oma. Ik ben nog jong, voel heel goed de behoeften van mijn jongvolwassen kinderen aan. De jeugd herken ik in mezelf ondanks de snelle moderne evoluties. Ik heb dat nochtans niet geleerd van thuis uit. Een thuis had ik niet ondanks er vele mensen die me hebben opgevoed me heel veel mooie waarden van het leven hebben meegegeven. De steun van een moeder altijd heb gemist en evengoed van een vader, wist ik maar wie hij was. Als ik mijn dochter bezig zie met haar kleine Kiyoko dan ben ik verterderd gelukkig en dan zie ik mezelf terug met met eigen dochter toen zij baby was. Bij het terugblikken moet ik mezelf kunnen toegeven dat ik toch een hele goede mama was ondanks alle tekortkomingen die ik had gekend. Mijn vraag is nog altijd, hoe komt het dat een jonge vrouw die geen moederliefde heeft gekend haar eigen kinderen zo kan koesteren. Van waar haalde ik die kracht om mijn kinderen die onvoorwaardelijke liefde te gunnen. Doit is wel één van mijn sterkste punten denk ik. Liefde geven. Als ik mijn kleinkindje Kiyoko in mijn armen mag houden, ze eens mag verversen, ze mag vertroetelen dan gaan er opnieuw die vertederende gevoelens de bovenhand nemen. Ik heb dan ook de neiging om mijn dochter in mijn armen te sluiten. Ik ben zo trots op haar dat zij haar leven weet in te richten naar haar eigen goeddunken. Zij is een mooie volwassen jonge vrouw die mij een eerste kleinkindje ter wereld bracht. Een geschenk om altijd te koesteren. Nooit met foto's of woorden te beschrijven hoe ik dit aanvoel. Hinde
Maandag 21 november. Kiyoko en mama maken hun klaar om naar huis te gaan. Mijn dochter is blij dat ze eens buitenlucht mag inademen. Het is altijd zo warm in de ziekenhuizen. Nog voor Kiyoko naar huis mag moet ze eerst nog een plaaster krijgen om haar linkervoetje. Haar voetje zat te lang dubbel geplooid in mama's buik. Dus is dat plaastertje wel aangewezen om problemen te voorkomen bij de groei. Het ziet er natuurlijk zielig uit, het is gelukkig maar voor 14 dagen. Alles ingepakt, de hoofdverpleegster komt nog wat tips geven en stelt de mama gerust dat het allemaal goed zal gaan. Jammer dat er zoveel verplegenden zijn die hun werk zo als routine uitvoeren. Zij zien op die momenten de gevoelige en onwennige momenten van de kersverse moeder niet. En juist op die momenten hebben ze wél nood aan geruststellingen. Alles is twijfelachtig. Hoe moet ik dat navelbandje het best verversen en doe ik mijn kind dan geen pijn? De mama's moeten altijd maar op tijd klaar zijn met eten, wassen enz... maar als ze zelf iets willen vragen moeten ze maar geduld opbrengen tot de verpleegster komt. Natuurlijk zijn ze met veel mama's bezig. Maar de meeste mama's zouden zich gerustgesteld voelen als er ook tijd genomen zou worden om naar de hulpvraag te luisteren. Nu gaan ze ook al op de 5de dag naar huis, terwijl ik 28 jaar geleden 9 dagen in de kliniek bleef. Je had tijd om te relaxen, tijd om de basisverzorging goed onder de knie te krijgen. Plus dat je nog eens het bezoek wilt ontvangen en je daar ook nog aandacht moet aan besteden. Het is vermoeiend omdat je leven na de geboorte een andere wending krijgt. Daarom dat ik zeker goed wil luisteren als mijn dochter iets zegt of vraagt. Tijd maken om haar gerust te stellen dat ze haar eigen tempo mag volgen. Wat voor mij misschien heel vanzelfsprekend is, is voor haar zo nieuw en zo onbekend. Daarom geef ik alleen maar tips, de rest zal ze ondervinden door het zelf te doen. En haar man zal haar zeker bijstaan en zal hij in het begin ook heel onhandig omgaan met pampers verversen of pap geven. Moeders bezitten het instinct om bepaalde zaken te doen zoals het het beste voor het kind zal zijn en dat mag niemand afbreken. Als ik mijn moedersinstincten niet had gebruikt bij mijn kinderen dan had ik als een robotje met mijn kinderen omgegaan. En ik voel dat ik het goed heb gedaan. Hinde
Op de foto in de linker kolom zie je papa Mike. Soms zie ik papa Mike in Kiyoko en soms zie ik mijn zoon in haar. Het fotootje van mijn zoon volgt nog. Morgen maandag 21 november mag mama met haar dochtertje naar huis. Papa gaat werken en ik ga hun naar huis brengen zodat ze eindelijk aan het echte nieuwe leven kunnen wennen. Als ze me nodig heeft zal ik zeker voor haar klaarstaan om haar gerust te stellen. Als ik zie hoe onwennig het allemaal is voor mijn dochter, zie ik mezelf terug toen zij zo hulpeloos was en ik ook met mijn moederinstinct mijn plan moest trekken. Het komt allemaal dik in orde want mijn Els en Mike zijn zeer zorgzaam voor hun pasgeboren dochtertje. Ik ben fier op hen.
Ik heb er geen woorden voor om al dat geluk te beschrijven. Moeder worden gaf me al een speciaal gevoel, nu als grootmoeder, ja je moet het meemaken om het te begrijpen. Ze is echt een prachtige baby. Kiyoko en haar mama en papa stellen het goed. Ze stralen van geluk. En mij zoon Carlo heeft toch nog het geluk gehad om zijn petekind in zijn armen te houden want door omstandigheden is zijn vertrek naar Frankrijk met 2 dagen verlaat. Het is echt een geod gevoel om mijn familie te zien uitbreiden. Want familie heb ik toch altijd moeten missen. Dus is Kiyoko meer dan een geschenk voor mij. hinde
In 2003 startte mijn zoon voor het eerst op verkenningtocht voor zomerwerk in Maloya in Zwitserland als vrijwilliger in het hotelwezen. Seizoensarbeid.
Het bleek mee te vallen en prompt stuurde hij zijn cv naar de firma voor een vaste betrekking.
De eerste keer was het wat onwennig voor mij. Hij lijkt dan zo ver weg te zijn. Je kan niet zomaar een babbel slaan van moeder tot zoon. Het kunnen zien dat hij het goed stelt moet ik nu ook missen. De feestdagen is hij meestal aan het werk en dan als we als familie samen aan tafel zitten is er toch het gemis van mijn zoon. Zou hij zich daar niet eenzaam voelen op zon momenten? Uiteindelijk is het toch maar aanpassen aan een vreemde omgeving. Je hebt praktisch niets persoonlijks, behalve je bed en een foto op een kast.
Gelukkig bestaat het internet want schrijven is ook niet één van zijn favoriete bezigheden.
En tot op de dag van vandaag wisselt hij van Maloya, Zinal, Zwitserland naar La garde Freinet, Val dIsère, La Norma, Châtel in Frankrijk , Sicilië in Italië en binnenkort om precies te zijn 17 november gaat hij terug het winterseizoen in Châtel
Maar hij lijkt het zo goed te vinden. Hij leert er heel veel bij, komt in contact met de plaatselijke bevolking, leert er gewoontes, hij past zich gemakkelijk aan in zijn steeds weer veranderende omstandigheden.
Hij leert er de taal en sociaal omgaan met allerlei mensen.
Maar dan denk ik ook dat hij ook op die manier wat zielenrust zoekt, een zoektocht naar zichzelf. Het huis-tuin-kindjes-gevoel spreken hem nog niet aan.
Ik ben trots op mijn zoon, dat hij beslissingen kan nemen waar hij helemaal achter staat en dat hij zich daar gelukkig mee voelt.
Op de foto (op Sicilië) zie je hem met twee puppies die hij op zijn wandeling tegenkwam. Ze waren blijkbaar verloren gezet. Nog voor hij naar België terugkwam heeft hij voor deze schattige hondjes toch nog een thuis gevonden.
Wachten, wachten en nog eens wachten. Nog geduld oefenen. Ik slaap er een beetje minder goed door. Mijn Els is de ruste zelf. Mijn voorspelling dat ze van woensdag op donderdag zou bevallen is dus niet uitgekomen. Natuurlijk, ik ben ook geen familie van Nostradamus. Het zal dan voor volgende week donderdag zijn zeker, als het volle maan is. Ondertussen wordt de maxi cosi op veiligheid en mogelijkheden gecontroleerd. Voor in de auto mag het kindje geen plaatsnemen waar airbags aanwezig zijn. Hopelijk blijven de autobouwers er aan denken dat er ook baby's in de auto meerijden. Hier zie je mijn partner heel nauwgezet controle uitoefenen. Papa die net van de judoles komt geeft wat instructies. hinde
We hadden nog een hotelcheque voor 3 overnachtingen liggen die we als cadeau kregen van de kinderen. Voor Luxemburg lukte het niet een hotel te vinden. Ofwel waren ze volzet, of er was een feest voorzien, of het kon enkel in de loop van een week. Een beetje frustrerend en ik werd het zoeken moe.
We wilden niet ver van huis maar toch eens over de grens.We zochten iets in Nederland en vonden in Valkenburg een hotel. Donderdag 27 oktober om 16u. was Philippe me komen oppikken aan school waar ik les volg om voor een 2-tal uurtjes richting Nederlands Limburg te rijden. Het weer zou ook wel meezitten, dus hadden we geen dikke jassen mee. Net iets anders en toch bijna een Belgisch gevoel bij het binnenrijden van Valkenburg. Nog eerst met de voeten onder tafel om van een 5-gangenmenu te genieten. Nu ja over smaak valt niet te twisten, hier ga ik dat dus niet doen. Nog even een korte avondwandeling om een eerste indruk op te doen van Valkenburg bij nacht. Het lijkt gezellig. Wat me het eerste opvalt is een verlichte kasteel die schril afsteekt tegen de donkere lucht. Daar moeten we morgen eens een kijkje gaan nemen dacht ik. s Anderendaags een ontbijt rond 8.30u. En met fototoestel op jacht naar de bezienswaardigheden van dit stadje.
Er blijken wel wat mogelijkheden: dus was het beslissen wat we per dag zouden doen.
Vrijdag: eerst bij klaarlichte dag de stadskern verkennen. Heel wat winkelstraatjes met heel wat eetgelegenheden. Maar daar gaat onze aandacht niet naartoe.
Er is het museum, de ruïne van het kasteel, een wandeling langs de Geul. We maken eerst een grote wandeling in de stad zelf. Verrassend is dat je van een hele drukke winkelstraat naar een heel rustig plekje kan verzeilen. We beslisten om eerst de overblijfselen van het Kasteel van Valkenburg te bezoeken. Ik voelde me na al die informatie te hebben gelezen en met wat fantasie een kasteelvrouw. Vrees voor een inval was er niet, want op dit uur liepen we er bijna alleen rond. Een uur voor sluitingstijd zijn we nog het museum binnengestapt. Een stukje geschiedenis meepikken is altijd interessant, maar verder was het een beetje slordig qua informatie. De vermoeidheid sloeg toe.
Moe maar tevreden keerden we terug naar het hotel om een ontspannend bad te nemen en nog even van een aperitief te genieten op het terras terwijl de zon onderging.
De telefoon rinkelt. Ik hoop dat het eindelijk het nieuws is dat mijn Els naar de kraamkliniek gaat. Maar helaas, ze voelt haar ziek. Tandpasta, zeep enz...doen haar braken. Ze braakt gal. Ze zegt dat ze met de fiets boodschappen wil doen maar dat het niet te best lukt. Zou ze toch nog bevallen vandaag? Ik rijd onmiddellijk naar haar thuis, maken een boodschappenlijstje en vertrekken samen naar de winkel. Zo is ze nog even in de buitenlucht en is ze ook niet alleen. Ze snijdt het brood en zegt: "kijk mama, zo pakte ik het brood in bij de bakker als jobstudent". Zoals ze het wil tonen, scheurt de zak en de sneetjes brood vliegen in het rond. Dat werkt natuurlijk op onze lachspieren en enkele dames hebben dit schouwspel met argusogen gadegeslaan, waarop we nog harder gaan lachen. Ze voelt haar nu vèèl beter. Ik kan terug naar huis om mijn keuken verder af te werken ( heb behangen) en deze namiddag ga ik met mijn broer die licht mentaal gehandicapt is rustig kijken welk cadeautje hij aan mijn dochter wil schenken. Mijn dag zal goed gevuld zijn. Hinde
Zijn dit de laatste foto's van mijn Els haar zwangerschap? Normaal zou ze vandaag bevallen maar het ziet er naar uit dat het kleine ukje nog geen zin heeft om het onbekende te komen bekijken. Nochtans heeft ze al wat voorweeën gehad vorige nacht om 4u. Ik ben nog eens langs haar thuis gegaan en ze is er gerust in. Haar telefoon staat eigenlijk niet stil, want iedereen is natuurlijk ook in blije verwachting. Ik voorspel dat ze van woensdagnacht of donderdag zal bevallen. Wachten dus !