donkerte

dolle mina zij is geen doetje heeft echt geen oren maar kan wel bekoren ja man, wat moet je ?

de jaren blussen wel

    

mensen komen en gaan   als sneeuwvlokken dwarrelen ze voorbij af en toe, zo heel spontaan kleeft er eentje aan mij

een steentje in mijn schoen dwingt me aan de kant wacht jij nou even                   we zijn hier bij z'n halte aanbeland

op onze wandeling naar steendorp 

 

diep in zijn zak een prulletje een thuiselijk onbenulletje maar als hij het zag voelde hij zich op zijn gemak

 

 

neonlicht flitsend aan - uit luid geluid aan - uit aan - uit flitsend neonlicht luid   geluid de jeugd vliegt uit

                       hey opa !

ik zwijg maar even

mag ik bij jou mijn voetjes warmen ?

         ik heb maar ja gezegd

de zwerver     ik tast wat in het rond weet niet wat er komt ik probeer wat hier ik probeer wat daar                                                            wist ik m’n thuis nog maar

je kent hem vast wel zeker   de man met het slappe handje zijn affectie is nóg weker dus zet je vuur maar                         op het laagste standje

goudgele ballonnetjes pronken in de boom. zijn eerste naald valt.

bomen, huizen in broos grafiet de mist gomt mijn wereld die je nu nog amper ziet

 

 

hij keek niet op naar het groot al moest hij zich nog zo bukken         het was het klein waarvan hij genoot

          dat gaf hem zijn vrijheid

opa     ruig was de hand    die mij in de armen nam      mild was de hand    die me soms een lesje gaf        fier was de hand    die mij een duwtje gaf      wijs was de hand    die ik in mijn handen nam

ze piekerde al maanden lang doch vond toch geen liefde     tussen de rozen op haar behang

wellicht moet ze toch eens de wereld in

de advertentie    ik ben mijn hart verloren ergens langs de weg de weg naar Brecht   of was 't Stavoren als je het vindt en het kan je bekoren dan kan je steeds bij mij terecht.                                                                              Don Juan

 

een spietje boterham laveert met moeders zoete-woordenwind het mondje in

 

de verleidster     klein is haar flesje   met de glazen dop   slecht een drupje        en hij kijkt   haar kant weer op .

 

 

 

het buikje   daar liep ze    het buikje bloot    jong en onomwonden    toch werd ze kersrood    toen een jongen opgewonden    naar haar floot

de niemand   er loopt een man door de straat niemand die met hem praat want niemand kent die niemand met dat vreemd gelaat en 'wie weet waarheen die wel gaat !'

 

je bent de zachte gloed waaraan ik me warm, voor ik de nacht in ga.