Ik weet het :

Het is hier al een hele tijd stil
en dat blijft voorlopig nog een tijdje zo.
Wil je toch weten wat hier vroeger stond ,
kijk dan hieronder links in het archief.

met  poëtische groet

hhugo

Zij strikte,  één blik  verleiding. Hij wikte, en zag misleiding.

hij was dan ook niet meer van de jongste

er ligt een bal op het gazon

het bloempje  er wiegde een bloempje     blauw en blauw in de lentewind   alsof het dansen wou met het spelend kind   het wérd geplukt maar ‘t ligt nu grauw   dat bloempje blauw, dood op het grind

hij sprak en sprak de leider kleefde op alles een cijfer wij gaapten in diepe twijfel allicht wordt Hij n'og rijker

vederlichte gedachten fladderen door mijn hoofd je komt, dat heb je beloofd al laat je nog even op je wachten maar je komt, dat heb je beloofd

een bus uit Ekeren is nochtans reeds voorbij gekomen

               loket 4

lachen ligt hem niet  liever koel en stijfjes    alleen maar aardig  als hij Niemand ziet

ik verander maar van rij en hoop

het huis een verloren thuis dan maar ijlings op de vlucht            weg voor haar 'grote kuis'

ik schud,   ik schud de winter   van me af   af, af   en trek de lente aan                            aan, aan

op het boordje van zijn stoel   nog aarzelend bang met vragen   'moe, mag ik naar die fuif nu, toe?'

vader had al ja gezegd

de lente druk in de weer prikkelt het leven om nog een keer het mooiste van zichzelf te geven.

en wij genieten mee

in jeugdig zot hun hoofden samen gniffelend, gidderend meisjes in speels complot

 

tien elf twaalf eieren in de mand vader weet je nog waar dertien is geland ?

we zijn er wel eentje kwijt aan de hond.

de avond strooit nog een snuifje wind de dag is gaar nu een milde herinnering

‘naïef, zei je ‘je ben naïef’   'ach kom'zei ik  ik voel me goed, of is dat soms  té primitief'

ze zat in de mooie kleertjes     tot ze in haar zoom trapte      en haar \'schone\' woorden voor één schaars keertje  in eenvoud om lucht hapten

mietje precies was veel te kies pietje werd vies die nam zijn valies nu treurt zie om het verlies

   al is dit een 'rijmelap' (= dichterlijke smartlap),
   hij stemt toch tot nadenken
   (p.s : mietje en pietje zijn hier wel omwisselbaar)

aarde,   ik voel de aarde lucht ,   ik proef de lucht water,   ik hoor het water vuur,     ik ruik het vuur ik ,        ik leef

hij huppelt wat op één been      want er zit een blaar op zijn linkerteen

hij droeg een geheim al jaren met zich mee en toen hij het zeggen wou luisterde al niemand meer

  

morgen gaat de trein, mijn droom naar Calicatta ik ga hem missen

even wegdromen

op de tafel bij de thee één koekje nog en wat kruimels klein aan die tafel,  wij getwee

neem jij het maar, neen,  neem jij het maar,

inspiratie is als een droom   die zich niet dwingen laat je onverwacht bezoekt en als een echt fantoom maar af en toe een spoortje laat

zoals er  na uren lijmwerk van een, op vreemde wijze gebroken vaas, toch  een stukje blijkt te  ontbreken

soap hij heeft oog voor haar zij er oren naar beiden met zachte mond de handen nog vrij tot hun neus zowaar met passie dichter komt                                                                                           wordt vervolgd

in haar ogen blonk een diamantje ik zag het meteen en voor zo’n steen val je

de bomen krijgen acne pukkeltjes groen maar het valt wel mee dat lentegroen

de zon licht traag  het deken van de nacht en toont haar aardse kind.

<° de aprilvis <<< het net is stuk een vis ontglipt maar geen nood met wat geluk komt hij grOOt in je net gewipt

hij heeft wel lang moeten wachten

 

0                                  0              infarct in de lijn zit  een  dipje een negatief prikje en van zo’n hikje schrik je         ikje                ikje           ikje                               kamer : 57                patiënt : 2004

   op zo\'n moment telt immers alleen nog maar het \'ikje\' 
    

daar hoog aan het lijntje wrikt mijn vlieger die puber wil wellicht de vrijheid liever

  ik vier het touwtje nog maar een beetje  

zij fluistert  hij luistert  zij kijkt  hij kijkt  zij lacht  hij lacht  zij kust  hij kust  zij verliefd  hij verliefd  mij zien ze even niet

op blote voeten    onderaan de trap    stond hij te gapen    zijn vuistjes in de ogen      ‘mama ik kan niet slapen’      maar jongske toch !

 

op stille tenen loop ik door het huis jij droomt in vrede ik vind wel de kaas als een hongerige muis        in de kast beneden

spiegel aan de wand, zo oud en wijs   wat is er toch vanmorgen    met mijn hoofd weer aan de hand met al die rimpels en al dat grijs

Ik wou wel eens een wereld zien zonder gruwel, zonder doden. Er komt wel ooit een dag misschien      met z\'n allen , zonder groten.

Links.     Nee, rechts !   Of toch... Hier opzij.    Ze spelt zijn kaart luidop. STOP !      Voorbij !

toch kwamen ze er ,maar \'iets\' te laat

wat onzeker  in bruidskleed op de steel   een witte orchidee

de stroom naar de zee traag aan mij voorbij neemt mijn onrust mee spoelt de ziel weer vrij

de deur slaat dicht               een vlaag van de wind of is zij me slecht gezind omdat ik openheid vraag

het water zacht en glad    fronst tot rimpels nu het de wind hoort

ik  heb  me  neergezet alles netjes weggelegd ik kijk  wel  even rond en zie wel wat er komt

ze lopen hand in hand          verbonden in wel en wee                    na jaren niet gestrand                                hij klaveren haas                        zij harten twee

ziek
	Er zit brand in mijn Buik,              en kOts.       mijn vege lijf  LEeg.          LeeG.                 LeEG.   m\'n longen Schroeien .            aDEM.                              help adem  AdeM.                     iK ijL       ‘Moeder !’

golven van geluk    spoelden om hen heen    hun geluk was wel groot    want ze zaten nog maar net    in hun huwelijksboot

 

 

hij zocht en zocht een tsjoepken dat hij niet verliezen mocht. maar vond slechts een foefken dat hij stout aan haar verkocht.

speciaal voor nonkel Etienne    grapje !  

tsjoepken  = dopje
foefken  = leugentje  (ge moet me geen foefkens wijs maken)

de bank in het park leeg en geduldig wachtend       op het zonnetje

twee lippen vol en rond kusten me op de mond ik zei wat krijgen we nou, ik verkies wel een vrouw

 

het zat heel diep   wat, dat wist hij niet   er was die wrevel   een wrange nevel   die hem niet verliet     hij viel heel diep   die arme kerel   en wat hem scheelde,  ik weet het niet

 

De nacht heeft een tapijt gelegd in wit en wit .           Ik heb \'whow\' gezegd  bij  het eerste zicht.

Een feestsigaar hield van roken. Wist echter niets van stoken. Werd toen echt 'dé sigaar' Kom nu, leeg die asbak maar.

ik wou dat ik zijn woorden plukken kon.   maar ze hangen daar als een feestballon, te hoog tegen het plafond.                                                             de toespraak

 uit mijn stadhuisverzen 

De steen.   Ik heb me moe naast je neergezet . Praat met je. Maar je luistert niet. Koppig hard als je bent. Al weet ik dat je iets moois verbergt. Angstvallig voor me omklemt.   Toch wil ik weten. Die bolster breken. Ik hamer, ik tik. Hoor nu hoe je klinkt . Slag na slag met me zingt. Tot ik tenslotte mezelf in je vind.

     

de lijntjes op je kop        je wil ze liever niet maar hou nu even op en tel de jaren niet

                  

   © zwerver46 

met het licht        dat nog aarzelend komt        ontluikt toch de wens        om weer op weg te gaan        en verlicht        als een ander mens        een nieuw pad in te slaan

het toefje                        er ligt daar nog één toefje         wit-winterse sneeuw         wellicht vergeten

warm water vloeit glad over haar huid een zachte streling   waarvoor ze zalig haar ogen sluit

vreemde tekens in de sneeuw getrokken met een chinees penseel     de tenen van een merel of misschien wel een late spreeuw

dag na dag schuift de tijd   onmerkbaar langs ons heen van tot naar tot en tot heel even staat hij stil we kijken naar elkaar en wensen een goed jaar van tot naar tot en tot

 

liefste   . . .   als ik wat wens dan is het een mens met armen en benen vingers en tenen  met een groot hart en gedachten heel apart  als het even kan voor mij geen man maar liefst een vrouw die helemaal gelijkt op jou  hhugo       1januari 2006

        voor alle blogsters .
         voor de bloggers is een aangepaste versie verkrijgbaar .  

0                        0                                                                 31 december    het laatste kalenderblad een vol jaar aan de muur. ‘t is nu welletjes geweest!

       het wordt tijd voor nieuwe wensen 

 

ze komen . ze gaan

de vogeltjes .

een na een

op de voederplank.
________________________________
                 

‘ma’ zei hij gemeend ‘ik lijk op een eend ‘ hij liep te kwaken vloog met een laken    en al had hij het goed geleerd   ook zijn schoenen zaten verkeerd

hoog uit het noorden                     twee en vijftig vriesganzen                     eindelijk winter

de stilte is op de vlucht weg voor het lawaai nog soms vind ik haar onder het deken van de nacht      en troost en koester haar

ik ben graag alleen met de nacht

 

de pakjes groot en klein onder de boom geschikt elk heeft een geheim heel mooi gestrikt

 

 

kijk, daar een sterretje !                       zou het ons de vrede willen brengen ?

  ik wens jou en al je geliefden 
  een  hartverwarmende kerst 

zoetvoois komen hemelse klanken me toegedreven ik sluit mijn ogen     en  begin zowaar met  die engelen  mee  te  zweven

donkerte dooft de dag. het raam spiegelt een man. ik sluit het gordijn.

ik hou niet van deze donkere dagen
                         
                            ik tracht naar het warme licht

dolle mina zij is geen doetje heeft echt geen oren maar kan wel bekoren ja man, wat moet je ?

de jaren blussen wel

    

mensen komen en gaan   als sneeuwvlokken dwarrelen ze voorbij af en toe, zo heel spontaan kleeft er eentje aan mij

een steentje in mijn schoen dwingt me aan de kant wacht jij nou even                   we zijn hier bij z'n halte aanbeland

op onze wandeling naar steendorp 

 

diep in zijn zak een prulletje een thuiselijk onbenulletje maar als hij het zag voelde hij zich op zijn gemak

 

 

neonlicht flitsend aan - uit luid geluid aan - uit aan - uit flitsend neonlicht luid   geluid de jeugd vliegt uit

                       hey opa !

ik zwijg maar even

mag ik bij jou mijn voetjes warmen ?

         ik heb maar ja gezegd

de zwerver     ik tast wat in het rond weet niet wat er komt ik probeer wat hier ik probeer wat daar                                                            wist ik m’n thuis nog maar

je kent hem vast wel zeker   de man met het slappe handje zijn affectie is nóg weker dus zet je vuur maar                         op het laagste standje

goudgele ballonnetjes pronken in de boom. zijn eerste naald valt.

bomen, huizen in broos grafiet de mist gomt mijn wereld die je nu nog amper ziet

 

 

hij keek niet op naar het groot al moest hij zich nog zo bukken         het was het klein waarvan hij genoot

          dat gaf hem zijn vrijheid

opa     ruig was de hand    die mij in de armen nam      mild was de hand    die me soms een lesje gaf        fier was de hand    die mij een duwtje gaf      wijs was de hand    die ik in mijn handen nam

ze piekerde al maanden lang doch vond toch geen liefde     tussen de rozen op haar behang

wellicht moet ze toch eens de wereld in

de advertentie    ik ben mijn hart verloren ergens langs de weg de weg naar Brecht   of was 't Stavoren als je het vindt en het kan je bekoren dan kan je steeds bij mij terecht.                                                                              Don Juan

 

een spietje boterham laveert met moeders zoete-woordenwind het mondje in

 

de verleidster     klein is haar flesje   met de glazen dop   slecht een drupje        en hij kijkt   haar kant weer op .

 

 

 

het buikje   daar liep ze    het buikje bloot    jong en onomwonden    toch werd ze kersrood    toen een jongen opgewonden    naar haar floot

de niemand   er loopt een man door de straat niemand die met hem praat want niemand kent die niemand met dat vreemd gelaat en 'wie weet waarheen die wel gaat !'

 

je bent de zachte gloed waaraan ik me warm, voor ik de nacht in ga.

knus onder het deken luisterden we naar de wind en de stappen van de sint

nu 50 jaar geleden

de veter      in mijn schoen zit een veter    maar trek ik er op uit    dan haalt die betweter    er telkens de knoop weer uit

een lege doos 

vandaag geen keitje beste lezer(es)

ik hoop dat ik er nog vind

 

en ik dúw al hard op mijn pedalen   in 't gevecht met de wind,  die wind   nu gaat die ploert nog meer uithalen   en ik dúw al hard op mijn pedalen   mijn bus, moet ik immers halen   doch de wind  blijft me slecht gezind   en ik dúw al hard op mijn pedalen   in't gevecht met de wind , die wind          wind      wind

                      vele malen te herhalen want de wind die bleef maar blazen 

   dit is waar gebeurd. maar wel een hele tijd geleden , 
   (vandaar dit wat oudbollig rondeel) 

 

in de perenlaar hangt een slap ballonnetje ‘t verloor zijn adem   op de lange reis 't kan zo niet verder meer we sturen het dan maar met de posterijen   naar zijn baasje weer

dikke sneeuwvlokken  in een maagdelijk witte vlucht  die zó triest eindigt   in de goot

Krullen   de krul in zijn snor charmeerde kruls de krul op haar wang toen passeerde nog wel     die jonge krullebol

   
een griekse knul nog wel !
Kreta

mijn paraplu werpt enthousiast de armen in de wind zelfs de regen lijkt blij verrast   nu hij gieten mag                                  )))))))

°                       ° pas getrouwd   achter op de achterzit de armen om hem heen zijn mooie bruid daar gaan ze voor hun rit ons dagelijks leven uit   OO

 

wat een leven   wat een strop   help nou even   ‘t papier is op            toiletkunst

snel doorspoelen a.u.b.

achter het groene boekje in de boekenkast zat vaders lekkerste koekje maar een snoepmuis vond dat verborgen hoekje en heeft hem toch weer verrast

 

pa heeft de muis nooit kunnen vangen

'ikke nie, 't was mijn broer.'   'da's nie waar jong . jij zeker '    ' ...'   ' ...´

ze hangen nu in de kast de luchtige sopraantjes tijd voor de bassen de zware winterjassen

dag boom, je staat hier nog getuige van mijn jeugd ons dorp is zó veranderd dat jij er nog bent, dat doet me nu eens deugd

er zit een vogeltje  diep in mijn oor het fluit en wil er uit ik zet het kooitje open en         geeuw                 lang                       en                                             uit

geeuwen  

hij was van aarde met stenen vleugels stond wijs bij oma in de glazen kast haar engel en bewaarder tot op die hemelse dag waarop hij met me vliegen wou en pardoes aan scherven lag

wonderlijk is toch de natuur  er ligt hier een wortel met de neus van nonkel Tuur

vergeef me nonkeltje .    
waar moet een mens zijn inspiratie blijven halen , ik heb dan maar even in de koeling gekeken .

zwangertje   er was iets dat ze miste iets zoets, iets zuurs, een zoute beet als wij het nu toch maar wisten dan kregen we even rust wie weet

de zee      de zee.   het strand.   wit en blauw.   mensjes klein.     de zee   de mist   de stilte    bang geloei     de zee.   de man.   de hond.   kil october                         de zee.   duister   einderloos   leeg     of toch .   daar !   ‘een pinklichtje’       ___________________________________.___________

oma   stilletjes op  de tenen liep ze  door het leven alles ging haar immers om het geven

de rij knotwilgen balt kwaad de vuisten nu ze kaalgeschoren is.

de vlieger er zit een ventje in mijn vlieger daar boven in de blauwe lucht mijn fantasie doet niet liever is weer even op de vlucht

een grijs regendeken   dekt mijn wereld toe   nu de zomer ging     ik huiver van de herfst   met haar lepe streken      die mijn zon weer elders hing

 

 

omringd door zijn parochie prikt het kerktorentje wat ondeugend de hemel

single song     een melodietje met ik hou van jou beroerde nog steeds haar hart niet dat ze het niet echt wou toch bleef ze liever maar apart

   tot hij kwam !

in de boom daar staat een hartje het teken van een verliefd paar met de letters van hun twee    nu voelt het wel een beetje raar want nee wat dacht je , die liefste B(ee) van toen                         werd wel een T(ee)

   
           hij  wandelt er dan ook maar stilletjes met haar voorbij . 
              ' je weet maar  nooit  mijn liefste T '

midden de doornen staat nog één roos ze is wat laat in het jaar maar het is de rust waarvoor ze koos

de danser in zijn borst zit een beestje het gaat soms flink te keer vooral op een feestje dan herken je hem niet meer

ik draag je op mijn  lippen ik bewaar je in mijn hoofd ik warm je  aan  mijn  hart soms  lig je  op mijn  maag   maar je weet,                 ik mag je graag