Voor meer info even tikken op de banner.

Wij wensen U een aangename dag in het historisch Brugge.

Een boek of vlag of nog iets meer, zult je naar je gading zeker vinden. 

Door een aankoop steun je de Vlaamse volksbeweging,koop je vlag tegen 11 juli.

Vandaag in de Franstalige pers: Beke met zijn catalogus van Vlaamse eisen...(12 mei 2011)

GUIDO GEZELLE

Guido Gezelle wordt geboren te Brugge op 1 mei 1830 in een tuindersgezin als zoon van Pieter-Jan en Monica Devriese. Na de lagere school studeert hij eerst van 1841 tot 1845 aan het bischoppelijk college te Brugge, daarna (1845-1849) aan het Klein Seminarie te Roeselare. Hier schrijft hij zijn eerste gedichten en maakt hij een aanvang met het verzamelen van woorden, zegswijzen, enz... uit de volkstaal. Hij krijgt zijn priesteropleiding aan het Groot Seminarie te Brugge. Op 10 juni 1854 wordt hij tot priester gewijd. Reeds van voor zijn wijding geeft hij te Roeselare les. Van 1857 tot 1859 is hij er leraar in de Poësis. Hij telt o.m. Hugo Verriest onder zijn studenten. Het zijn zijn zogenaamde "wonderjaren". Ondanks de intense beleving van zijn priesterschap komt zijn romantische dichterlijke bewustwording thans ten volle tot uiting, gekoppeld aan een groeiend Vlaams idealisme. Uit die periode dateren "Boodschap van de vogels en andere opgezette dieren" (1855), "Kerkhofblommen" (1858) en "Vlaamsche dichtoefeningen" (1858). Deze werken getuigen van een uitzonderlijke taalbehendigheid en verenigen zijn bewondering voor de natuur met zijn religieuze spiritualiteit (1). Zijn beroemdste gedichten "O 't ruischen van het ranke riet" en "Het schrijverke" zijn terug te vinden in de bundel "Vlaamsche dichtoefeningen". In 1860 wordt hij benoemd tot directeur van het nieuwe Engelse College te Brugge en leraar aan het Seminarum Anglo-Belgicum. In 1861 wordt hij vice-rector aan dit seminarie. In 1862 wordt, samen met oud-leerling Hugo Verriest, de bundel "Gedichten, gezangen en gebeden. Een schetsboek voor Vlaemsche studenten." uitgegeven. Ondertussen werkt hij mee aan flamingantische tijdschriften zoals "Hekel en luim", "Het Vlaemsche land" en "Reinaart de Vos". In 1865 wordt Guido Gezelle benoemd tot onderpastoor in de St.-Walburgisparochie te Brugge. Op aandringen van het bisdom publiceert hij thans anti-liberale artikelen, wat resulteert in gerechtelijke vervolgingen. Hij neemt tevens de redactie en het beheer waar van het weekblad "Rond den Heerd". Hierin verschijnen o.a. de uit het Engels vertaalde romans "De doolaards in Egypte en "Van den kleenen hertog".
Omwille van allerlei moeilijkheden wordt Guido Gezelle in 1872 overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Het jaar daarop herneemt hij zijn journalistieke bedrijvigheid o.a. in "De Gazette van Kortrijk". In die periode krijgt hij eindelijk stilaan erkenning als journalist en als dichter. Vanaf 1878 begint hij, ook ditmaal met de hulp en steun van Hugo Verriest aan de uitgave van zijn volledige werken. In 1886 pulbiceert hij zijn bewerking van Longfellows "Song of Hiawatha". Datzelfde jaar wordt hij stichtend lid van de Koninklijke Vlaamsche Academie. In 1887 krijgt hij de titel Doctor honoris causa van de Leuvense universiteit. In 1889 dan eindigt zijn carrière van onderpastoor en wordt hij rector in een klooster. Dit is hij tot 1893. Tot zijn laatste werk behoren o.a. "Tijdkrans" (1893) en "Rijmsnoer om en om het jaar" (1897). Enkele maanden voor zijn overlijden wordt hij nog benoemd tot geestelijk directeur van de Engelse kanunnikessen te Brugge.
Guido Gezelle schreef ook nog onder het pseudoniem Spoker.
Hij overlijdt te Brugge op 27 november 1899. Zijn geboortehuis is thans het Gezellemuseum.

Cyriel Verschaeve

Cyriel Verschaeve werd geboren te Ardooie op 30 april 1874. Zijn middelbare studies doet hij in het Klein Seminarie te Roeselare waar hij in kontakt komt met de katholieke Vlaamse studentenbeweging en Albrecht Rodenbach. In de voetsporen van deze laatste en met eenzelfde heroïsche visie op de dichtkunst debuteerde hij in "De Vlaamsche Vlagge" en "Jong Dietschland" onder de pseudoniemen " I. Oorda" en "Zeemeeuwe". Aan het Groot Seminarie te Brugge werd hij opgeleid opgeleid tot priester.  Na zijn priesterwijding in 1897 volgde hij nog bepaalde colleges aan de universiteiten van Jena en Marburg. Hier wordt de basis van zijn pan-Germanisme (1) gelegd.  Van 1896 tot 1911 gaf hij les aan het college van Tielt. In 1911 publiceert hij "Zeesymphoniën" waarin zijn symbolische gedachtenlyriek, nl. de spanning tussen het aardse en het oneindige eeuwige en waartussen de mens krampachtig zijn weg zoekt, tot uiting komt. Datzelfde jaar schrijft hij het romantische toneelstuk "Jacob van Artevelde", gevolgd door "Ferdinand Verbiest" in 1912 en "Philips van Artevelde" in 1913. Van datzelfde jaar dateert het prozawerk "Passieverhaal". Hij verdedigt een cultuurpolitieke eenheid van Vlaanderen, Nederland en Zuid-Afrika. Na zijn leraarloopbaan wordt hij benoemd tot onderpastoor te Alveringem. Tijdens de eerste wereldoorlog werpt hij zich op als de geestelijke leider van de radicale Frontbeweging (2). Alveringem bevondt zich achter de frontlijn en zijn kapelanij wordt de ontmoetingsplaats bij uitstek van Vlaamsgezinde soldaten. Zijn nationalistische geschriften werden aan het front verspreid. Na de oorlog verdedigt hij verder zijn radicale anti-Belgische standpunten in redevoeringen en publicaties en steunt hij de Frontpartij bij meerdere verkiezingen ondanks de afkeuring van de kerkelijke overheid. Zijn extremisme vindt echter in ruime mate gehoor in de Vlaamsgezinde katholieke kringen. Ondertussen verschijnt het bijbelse drama "Judas" (1917). Op het eind van de jaren '20 zoekt hij toenadering tot Van Severen en zijn Verdinaso (3). Wanneer dit Verdinaso echter een ommezwaai maakt in belgicistische richting, keert hij het de rug toe. In 1939 ging hij op rust. Ondertussen was hem in 1936, samen met René de Clercq en Stijn Streuvels de Rembrandtprijs van de universiteit van Hamburg toegekend en had hij het jaar daarop het eredoctoraat in de letteren en wijsbegeerte van de Leuvense universiteit ontvangen. In 1940 verschijnt zijn monumentale "Jezus".  Bij het uitbreken van Wereldoorlog II dacht Verschaeve dat "het" ogenblik voor Vlaanderen aangebroken was. Hij hoopte met de hulp van de Duitsers zijn iedeaal, nl. de eenheid van de Nederlanden in een geest van een Germaans christendom, te kunnen verwezenlijken. Hij wordt benoemd tot voorzitter van de Vlaamse Cultuurrad en verleent zijn morele steun aan de Oostfronters die het goddeloze kommunisme gingen uitroeien om de toekomst van het zelfstandige Vlaanderen in een nieuw Europa te verzekeren. In 1944 wordt hij nog gelauwerd als eredoctor aan de universiteiten van Jena en Keulen. In augustus 1944 vlucht hij naar Duitsland. Hij vindt tenslotte in 1945 een onderkomen in Solbad Hall in Oostenrijk. Op 11 december 1946 veroordeelt de Krijgsraad te Brugge hem bij verstek ter dood. Cyriel Verschaeve sterft in Solbad Hall op 8 november 1949. Zijn stoffelijk overschot wordt in 1973 door leden van de Vlaamse Militanten Orde opgegraven en naar Alveringem overgebracht.
Hij schreef ook onder de pseudoniemen Droevaert, J.V.H., I. Oorda, Peisere en Zeemeeuwe.
Het werk van Verschaeve straalt in zijn geheel een metafysische (4) onrust uit. Hij was een soort barokkunstenaar die een bijwijlen bombastiche retorische stijl hanteerde. Naast de reeds genoemde werken schreef hij nog talloze essays over belangrijke schrijvers, schilders, toondichters, enz..., en maakte hij nog beeldhouwwerk in dezelfde heroïsche stijl als zijn literair werk.

Een stukje natuur in Vlaanderen,de moeite waard om te bezoeken.

Is Wouter Van Besien bereid tot een compromis?

“Groen! stapt niet in een regering zonder kernuitstap”, dixit Wouter Van Besien. Zijn de groenen ook ‘des caractériels’ als het over hun thema’s gaat? Gaan ze de zaak hiervoor blokkeren? Zouden ze niet beter zoeken naar een compromis in deze economische troebele tijden? Wanneer nemen ze hun verantwoordelijkheid in plaats van hun hele programma te willen opdringen? Wil Van Besien wel een akkoord?

En bij SP.a is het al niet veel beter, zoals bleek uit een vraaggesprek met Johan Vande Lanotte in Knack op 23 februari 2011: “Er zal in elk geval nooit een Vlaamse socialist zijn die de afschaffing van de indexkoppeling goedkeurt. En als we tijdens de lopende regeringsonderhandelingen ooit aan het sociaaleconomische luik toekomen, zal mijn partij sterk aandringen op de invoering van prijsbeperkingen. Dan zullen wij eens ambetant beginnen te doen.” Bron:Doorbraak.

Zeer goede spreker.