Archief

De waarschuwingen op aarde, hebben zich vaak moeten herhalen,
Maar toch had je niet verwacht, de boete nu al te betalen,
De engel is gekomen, zoals je ooit las in verhalen,
Kwam hij zonder genade, om jouw ziel op te halen!

Je hebt een reis gemaakt, en hebt de hemelen gezien,
Alle poorten zijn geopend, die jij mag betreden indien,
Je zult slagen voor de toets, maar je twijfelt want misschien,
Zul je niet antwoorden op, de vragen over de ware dien.

Je mag terug naar je lichaam, en voelt de angst al meteen
je wilt vluchten maar je benen, ze lijken wel van steen
Je kijkt goed in je graf, maar ziet niemand om je heen.
Je hebt geen geld of spullen meer, je bent werkelijk alleen,
Hoe had je kunnen denken, dat de status die jij had?
Je voor eeuwig zou volgen, terwijl jij je graf vergat?
Hoe had je kunnen denken, dat jij al het geluk bezat?
Terwijl jij keer op keer, de regels overtrad?

De engelen zijn bij je, ze bezoeken je maar even,
En stellen je wat vragen, die jou hart zullen doen beven,
Heb jij op de aarde, naar het juiste kunnen streven?
En zal dit jou nog baten, in jouw volgende leven?

Want zuster, lieve zuster, weet en luister goed,
Dat jij iedere daad die je verricht, in je graf weer ontmoet!

Je gaat dood je overlijdt,
En gooit je daden in de strijd,
Je hoopt dat zij je kunnen baten,
Wanneer het wereldse je zal verlaten.

Je voelt je verloren en zo alleen,
Je kijkt angstig om je heen,
Alles is zwart in dit nauwe graf,
En dan begint de reis van de ware straf..

Het is te vroeg voor de uitspraak,
Maar te laat voor de goedmaak,
Je kunt niks anders meer dan zwijgen,
Want je gradatie kan niet meer stijgen

Het doet er niet toe, wat jij nog zegt
Je bent al in je graf gelegd.
Het is nu te laat, voor jouw oprechte spijt,
Want dit lieve zuster, is de dag van de waarheid!

Zittend, denkend, op een donkere dag,

Mijn tranen, mijn angsten, verbergen mijn lach.

Mijn zonden, mijn daden, achtervolgen mijn ziel

Ik voel de aarde huilen, wanneer ik voor U kniel.

 

Oh Allah, Ya Rabi, U heeft mij toch beloofd?

Een belofte aan een ieder, die oprecht in U gelooft,

U vergeeft alle zonden, voorwaar U bent barmhartig,

En Uw woorden zijn oprecht, ze raken me zo krachtig.

 

Maar Allah, Ya rabi, waarom kan ik dan niet vergeten,

Waarom wordt ik steeds gevold, door mijn slechte geweten,

Waarom zag ik U niet lachen, toen ik terug was gekeerd,

Waarom heb ik mijn verleden, niet meteen geaccepteerd?

 

Met Uw leiding, en Uw liefde, gaf U mij steeds een ervaring,

Maar wie niet horen wil moet voelen, ik begon in een dwaling,

En alle lof zij aan U, die mij in heeft laten zien,

Wat een gunst Uw geloof is, ik verdiepte me erin.

 

Maar wat zijn dat voor pilaren, wanneer U spreekt over spijt

Zijn mijn zonden juist een gunst, hoort dat bij dankbaarheid?

Moet ik U nu bedanken, voor mijn slechte verleden,

Hoort dat bij mijn toekomst, hoort dat bij mijn hede?

 

Is dat de voorbeschikking, die voor mij is opgeschreven,

Was ik zonder slechte daden, nu naar shaytan aan het streven?

 

Oh Allah, subhanallah, mijn tranen voelen goed,

Ik wil ze niet meer stoppen, ze zijn er in overvloed,

Ditmaal om U te bedanken, en U te prijzen en terecht,

Want U heeft mij laten strijden, in een innerlijk gevecht.

Subhanallah U kent mij, ik leerde het beste met veel pijn,

En nu vraag ik U ya Allah, met mijn ziel genadig te zijn!

Een touw om mijn hart,
steeds strakker gespannen.
Met een brok in mijn keel,
door een onvervuld verlangen.
Een ontevreden ziel,
die zijn zorgen wil verbannen.
Maar niemand ziet mij schreeuwen,
niemand helpt me te ontspannen!!

Ya Rabi ik vraag U,
het touw weer los te maken.
Ik smeek U uit die brok,
mijn tranen vrij te laten.
Ya Rabi mijn ziel,
alleen U kunt hem verblijden.
Zonder U ben ik verloren,
help mij het slechte te vermijden!!!

Als ik mijn hart kon legen, had ik vaten gevuld,

Mijn hart dat snakt naar adem, en op zoek is naar geduld,

Een hart dat ooit tevreden was, en altijd vastbesloten,

Keert zich nu terug naar de tranen, en voelt zich opgesloten,

Als ik mijn hart kon helpen, had ik haar willen voeden,

Maar hoe dichter bij ik kom, hoe meer het lijkt te bloeden,

Een hart dat verlangt, en terug wil naar haar Heer,

Maar de hoop die zij had, ervaart ze nu niet meer!

Machteloos vergaan,

geen been om op te staan,

Pijn in mijn voeten, pijn in mijn hart,

Mijn ogen gesloten, van de finish naar de start

Helemaal opnieuw, als toerist in het leven,

Vechtend om de zaken, die me ooit werden gegeven

Vingers die typen, maar geen hersencel die werkt,

Toen mijn imaan zich vergrootte heeft shaytaan zich versterkt!

 

Yarabi verlos mij, van het kwade van de mens,

Verlos mij van het kwade, dat ik voor mezelf wens,

 

Bescherm mij tegen hem,

die mij nu nog wenst te schaden,

Bewust of onbewust,

zal hij mij negatief beladen,

Yarabi bescherm mij,

tegen al het ongeziene,

Geef mij opnieuw de kracht,

U bent de Voorziener!

Ya Allah mijn traan, vloeit richting U mijn Heer,
Het heeft rivieren rondgevaren, maar kent de weg niet meer,
Ya Allah ben ik verkeerd, wie ren ik tegemoet?
Is dit Uw leiding of shaytaan, die dit nu met me doet,
Ik weet wat ik wil volgen, maar ik weet niet wie me leidt,
Ya Allah ik blijf op zoek, tot het einde van de strijd,
Want van dit wereldse leven, kan ik niet meer genieten,
Deze wereldse bestraffing, laat enkel tranen gieten,
Gevangen hier op aarde, met de wereld om me heen,
Angstig vol verlangen, naar mijn moment met U alleen,
Op weg naar Uw vergeving, met als ticket hier mijn traan,
Vol hoop dat ik gered wordt, wanneer de wereld zal vergaan!!!!!!!!!

Vergeetachtigheid tijdens het Gebed. “ Aboe Hoerairah (ra) heeft overgeleverd dat de Profeet (saws) zei:

"Wanneer de oproep tot het gebed wordt uitgesproken, dan neemt Satan de benen (hij zorgt ervoor dat ie snel weg gaat), en laat er wind door heen gaan met geluid, en wanneer de oproep tot het gebed is geëindigd, komt hij terug, en wanneer de Iqama uitgesproken wordt neemt hij weer de benen, en als het is geëindigd, komt hij weer terug om te bemoeien tussen de (biddende) persoon en zijn hart, Satan zegt tegen hem "herinner dit of dat' totdat de persoon vergeet of hij nu drie of vier Raka’at heeft gebeden: dus als iemand vergeet of hij nu drie of vier Raka’at heeft gebeden, dan zou hij twee neerwerpingen moeten uitvoeren als Sahoe (vergeetachtigheid)."

Sahieh al-Boekharie, Volume 4, Boek 54 (Schepping), Nummer 505.