vergeten tantes

Na het feest de laatste bezoeker heen
bruid en bruidegom naar andere horizonten
blijft de overvolle leegte drukken
slingers en slierten boertig plezier
rijst onder de voeten die kraakt
half leeggedronken glazen bier en wijn
restanten broodjes en borden 
het banket is uitgeteld
restanten  liggen her en der
te wachten op hun verdwijning

Er zit een gat in de ziel van mama en papa
die hun dochter nu zullen missen
het legenest besef slaat om de oren 
de teloorgang van een generatie
een beetje weg dat nooit meer terugkomt.
een begin voor een nieuwe boot

Mama en papa zuchten elkaar aan
het leven van herinneringen is begonnen  

Ingrid Lenaerts

Ik hou van het morgenrood
zo vurig in zijn gloed
een jonge belofte aan de dag
hoop als een korf rode vruchten
stralend in de morgenzon
aan onze tafel.

Ingrid Lenaerts

Zingen doe je voor de Heer
wanneer zijn bron Verrijzenis
in de Paasnacht weerklinkt

alsof hij onder ons is
zijn medemenselijkeheid stroomt
als een hooglied voor  het altaar
indachtig het nieuwe leven
uit een onuitputbare herhaling
lentezon  in gedachten

Zingen doe je voor de Heer
een geschenk in deze blijde dagen

Ingrid Lenaerts

Dagelijks is telkens
Dan haal ik de bakker binnen
Ik geur de soorten
honger leven en bedwelming
Dit is een beeld
voor dagen
waarvan ik hou
In deze middenholte
van brood en warmte
wik il dubbelwonen
slechts kabouter,sleechts vederlicht kind

Uit "om-gedichten "
Voor Kortessem

Ingrid Lenaerts

Op je schouder links
de duivel als een kwelgeest
toch lach je hem uit

Op je schouder rechts
lacht een engelbewaarder
hoor je zijn woorden?

Ingrid Lenaerts

zwakte
een lekke badeend
die even ondergaat
weer de kop opsteekt
dan de stokslagen

omstaanders jouwen ze uit
ondanks alles blijft ze ingeschreven
als deelnemer 
naar de eindmeet.

Ingrid Lenaerts

Sluier van de morgen
mist over het land
vol geheimen geheimzinnig
parelend op je huid
dauwdruppels in je haren
het gras groeit luisterbaar zacht
de lucht is veelbelovend
de zon lijkt jong en hups

ik loop door de tuin
vol verwachting
keizel onder mijn voeten rolt weg
een vogel lacht me uit
ik spring een gat in de lucht
ruik koffie
kom mee ontbijten
zin eeen croissant ?

Ingrid Lenaerts

Luisterend naar het gedonder van treinen
onder de brug aan de Beekhoekstraat
daar waar het beloofde land
van eindeloos verlangen begon

Daar waar de elzenkatjes lente beloofden
langs de spoorwegbermen in Hove
de knalrode trein naar Amsterdam
met getuite lippen op de kop
voorbijraasde in een wervelwind
passagiers  flitsen in hun coupé even op
toen was alles voorbij

De sporen kloegen op scherpe tonen
wanneer de stoptrein het station  naderde
het knarsen  van de remmen
was de woede van de ijzerman.

Nu denk je het is zolang geleden
maar ik ben er nog altijd
in gedachten.

Ingrid Lenaerts

Kraakpand vergane glorie in de buik
groots in ruimte en nog grootser in het groen
Het verwilderde park verbergt het verval
Kwajongens namen bezit van stallingen
Rookten er als volwassen schouwpijpen
Experimenteerden er vele manieren van zijn
met de geneugten des levens
alsof het de eenvoud zelve was

Daklozen uit de rand namen er hun intrede
In de anonieme weelde van toen
Tevreden met een thuis een bed onder dak
Beschut tegen water en wind

Het kraakpand herhaalde zichzelf
Liefde à la carte zorgde voor nieuw leven
Zon scheen door de open ramen
in het park op oosterse wijze
werd er gemediteerd

Tot het jaren geleden ontruimd werd
Nu treurt het opnieuw in zijn ziel
van dubbel vergane essentie.


Ingrid lenaerts