treinen

Kraakpand vergane glorie in de buik
groots in ruimte en nog grootser in het groen
Het verwilderde park verbergt het verval
Kwajongens namen bezit van stallingen
Rookten er als volwassen schouwpijpen
Experimenteerden er vele manieren van zijn
met de geneugten des levens
alsof het de eenvoud zelve was

Daklozen uit de rand namen er hun intrede
In de anonieme weelde van toen
Tevreden met een thuis een bed onder dak
Beschut tegen water en wind

Het kraakpand herhaalde zichzelf
Liefde à la carte zorgde voor nieuw leven
Zon scheen door de open ramen
in het park op oosterse wijze
werd er gemediteerd

Tot het jaren geleden ontruimd werd
Nu treurt het opnieuw in zijn ziel
van dubbel vergane essentie.


Ingrid lenaerts

Schrap ze uit al haar  dagen
gooi haar  taal en woorden weg

maar bewaar ze toch ergens denkt ze
contradictie in haar  hoofd

zij  is het te bange konijn
het verleden over te doen 

zij  wil soms verdwijnen in blauw 
op een maandagmorgen 
om te herrrijzen 
als een blanco blad 
onder goed gesternte

Ingrid Lenaerts

Droomde ik dat je me liet staan
te min om nog te bekijken
de treurwilg in het regenseizoen
bij de vijver in het slijk?

Ik huiver vanmezelf en zwem
neen het is maar ploeteren
de oever lijkt een hoge morgen
en ik zink terwijl jij toekijkt
Gillend ben ik nog
dat klein beetje hoop
dat de dag anders zal zijn .

Ingrid Lenaerts

Naar waarheid mag ik je graag
zei hij
vind ik onderdak in warme woorden
gelijkenis als een geschenk
dat zich moet herhalen
om niet verloren te gaan
onuitgesproken in je ogen
daar blakert nog altijd de kaars
de weinige momenten
spetterend vuur
ik hou het  brandend
in zoveel verlangen
noem je het oneindigheid
van een irrealis

Ingrid Lenaerts

De weerwolf in zijn lijf
beloert hem bij dag
om bij nacht uit te rukken
Hij vreest zijn lijf
als de schaduw van een dwerg
die  hij niet kan temmen
als de heksen in het begijnenbos
hun lente vieren 
hem verzoeken zijn ik te breken.
Hij loopt verloren in zichzelf
nooit meer te viden zijn ware aard

Ingrid Lenaerts

weer wintervoeten
laarzen uit de kast gehaald
bij  gure lente

Ingrid Lenaerts

Zandloper achtervogt me
blijft vaak hangen op mijn scherm
de tijd komt dan tot stilstand
time out zelfde woorden zelfde beelden
 het oefenen van extra geduld
tot je besluit ermee te stoppen

de Pc het zwijgen op te leggen
en dan maar opnieuw starten
hopelijk gaat het zandlopen
bij een volgende beurt weer van start.

Ingrid Lenaerts

Ik heb de stad in mijn koffer gestopt
met platen boeken en teksten
begeef ik mij opweg naar de lichtstad
die ik zag vanaf de heuvels op papier
die ik al een klein beetje in mijn hoofd stak
in mijn maag en mijn hart.
met vrees angst
met plezier en verwachting

Parijs met zijn mondaine leven
waar de duivel flaneert
in hoogst eigen persoon , zo zei men
waarde kerken, kapellen en basilieken
elkaar omarmen van einde en ver

Parijs van de Eifel bij nacht
De moulin rouge als uitdaging
de french cancan en het cabaret
Mont parnasse, Mont martre
Parijs en zijn Seine, het Louvre
Ik ben onderweg

Ingrid Lenaerts

Applaus voor de kleine komedie
waar wij auteurs en spelers waren  
met de elfen en de trommelaars
in het bos dat ontwaakte
de vroege vogels met hun koorzang
de hazen met hun ontbijt op het gras
voorzien van kleurrijk voedsel
de kippen kakelden hun eieren te scharrel
de bijen zoemden de honing waarvoor ze werkten

de fietsers rinkelbelden in de zaal
de pianist speelde zijn improvisaties
de fanfare speelde uit volle borst
clarinetten en trombonen samenspel
triangel let zijn lichte klanken
de dichters brachten het credo 
hun inspiratie als hulde aan  zon en wolken
het applaus voor
de zotte wereld  zonder kwel of kommer

Ingrid Lenaerts

scherven in een verwoest land
waar de aarde brandt
het vuur likt bomen en tuinen
gebouwen en huizen  storten in
de   honger is grenzeloos
lucht ziet roodachtig violet aan de horizon
mensen vluchten tussen rookgordijnen
gepakt en gezakt op muildieren
de angst laat zich ruiken
de woede is meer dan grimmig
De oorlog  blijft er maar duren
de uittocht is eindeloos.

Ingrid Lenaerts

Op zoek met argusogen wat je kaapt
de vlam van jaloersheid uit je mond
de speren van vernedering
om de draak te steken die je denkt
in mij te ontmoeten
Je rivale in goed en kwaad
je wil ze verdommen
met de haat in je ogen
omdat ik je niet zin
ik me niet laat slachten als een offferlam.

Loop naar de verdommenis roep je me na
Ik doe het nooit antwoord ik
laconiek.

Ingrid Lenaerts

Uit haar gedachten vloeit de schaduwzijde
van de nederlaag die ze hardleers verbijt
geen krimp zou ze het wijf gunnen
waarop ze wacht uit puur pestplezier
de triomf van de echo van het  het kwaad
en bijgeloof dat ze dacht te verdrijven

De nagel in de paaskaars zou haar behoeden
voor de duivelskinderen die wij waren
zonder horens en bokkenpoten

maar met de glimlach van  engeltjes des doods
De barricades over de vluchtweg  gïinstalleerd
ontkomen zouden we niet bij dagen
genadeloos spiesde  ze ons aan haar scherpe tong 
van  vervloeking.

We werden haar passieve bezit als mens-automaten
dansend op elk bevel dat ze uitbraakte
Er was geen ontkomen aan voor elk addergebroed.

Ingrid Lenaerts

Ze kwam er aan miauwend dun
krabde aan de keuken deur
een verloren kat dacht ik
staart omhoog angstig blazend
Ze was me naamloos en onbekend
hongerig  verwaarloosd.
ze at een bakje kattenvoer leeg
als een schranser van dagen
Ze nam haar rust achter de kachel
spon  naderhand haar dromen
's anderdaags is ze vertrokken
het huis was haar te eng.
Ik heb ze uitgewuifd
nooit meer teruggezien.
Ik denk nog vaak
aan de kat zonder naam.

Ingrid Lenaerts

Bloeiende kriekenbomen
in het vierkant tijdloosheid
verankerd in het landschap
herinneren  me jeugd
op witte wolken onschuld bij dag

Bij nacht en rosse maan
Chopin die aan de piano zit
naast mijn moeder wuivend
uit een ver verleden heelal
over de dood heen.
En nog altijd maakt ontroering mij klein
als leerling tovenaar.

Ingrid Lenaerts